wheel of chaos

Φορολογείστε τους πλούσιους

2011-01-27T03:32:00.000-08:00

Αποκαλύπτει την αλήθεια. Ο διευθυντής του διάσημου Οικονομικού Ινστιτούτου Ifo, ο οικονομολόγος Χανς Βέρνερ Ζιν. Αλήθεια για το πόσο διαφορετικά μπορούσε να διαχειριστεί την δημοσιονομική κρίση της χώρας η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου.

Μόνο που η διαφορετική στρατηγική θα είχε άλλα θύματα και άλλους ωφελημένους.

Αλήθεια πρώτη: Αν η κυβέρνηση φορολογούσε τους πλουσίους (που αυτοί φοροδιαφεύγουν και αποτελούν την «καρδιά» της μαύρης οικονομίας) τότε θα έλυνε μεγάλο μέρος του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας. Θα πλήρωναν αυτοί που έγιναν πλουσιότεροι από την τρελή κούρσα της δεκαετίας του΄90, που μας οδήγησε στα πρόθυρα της καταστροφής. Η κυβέρνηση, όμως, επέλεξε να συντρίψει την μεσαία τάξη και να πληρώσουν οι συνταξιούχοι και η νέα γενιά.

Αλήθεια δεύτερη: Η αναδιάρθρωση του χρέους έπρεπε να έχει γίνει. Να πληρώσουν και οι τράπεζες την (μισο)χρεοκοπία της Ελλάδας, όπως κέρδισαν από την τρελή κούρσα της δεκαετίας του ΄90, που μας οδήγησε στα πρόθυρα της καταστροφής. Άλλωστε αυτές, σύμφωνα με τον Ζιν, «μπορούν να αντικαταστήσουν τα παλιά χρέη με νέα δάνεια». Ωστόσο, η κυβέρνηση επέλεξε να πληρώσουν οι επιχειρήσεις και, κυρίως, οι μικρομεσαίες.

Αλήθεια τρίτη: Πάλι σύμφωνα με τον Ζιν, «τον Μάιο του 2010, για να αποκρούσει η Ευρώπη την επίθεση των κερδοσκόπων κατά της Ελλάδας, αντί να παραβιάσει τη συνθήκη του Μάαστριχτ, έπρεπε να συνταχθεί με τις ΗΠΑ και να απαγορευτούν ακάλυπτες πωλήσεις ελληνικών ομολόγων". Αυτοί, όμως, άφησαν τους κερδοσκόπους να κερδοσκοπήσουν αγρίως σε βάρος της Ελλάδας, του Ευρωπαϊκού Νότου και του Ευρώ.

Υ.Γ. Όπως πάντα οι αιρετικές και μη αρεστές για την οικονομική ελίτ και την κυβέρνηση της απόψεις εξαφανίζονται από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Ακόμα κι όταν προέρχονται από πρωτοκλασάτους γερμανούς οικονομολόγους.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: μας δουλεύουν όλοι με το παραμύθι του "μνημόνιου" - "αντί-μνημόνιου"

2010-12-16T05:38:00.001-08:00

Άρθρο | Δεκέμβριος 16, 2010
δημιουργός:Δον Ψυχώτης

πηγή: Waste of Time

"Μνημόνιο" εναντίον... "Δανειακής Σύμβασης"

Μου στείλανε σε pdf το "Μνημόνιο", το νόμο δηλαδή 3825/2010 που ψηφίστηκε την άνοιξη.

Και αμέσως έκατσα και έψαχνα για εκείνους τους όρους δανεισμού που έχω διαβάσει τόσες φορές να μιλάνε:

1) για παραίτηση της Ελλάδας από κάθε ασυλία σε ιδία περιουσία προς τους Δανειστές,

2) και μάλιστα συγκεκριμένα για ακύρωση της ασυλίας λόγω Εθνικής Κυριαρχίας,

3) για το Αγγλικό δίκαιο Δανεισμού που διέπει τον Δανεισμό αντί του Ελληνικού,

4) και για το πως οι Δανειστές μπορούν να καταγγείλουν μονομερώς τη Σύμβαση ανά πάσα στιγμή, και με κάθε δικαιολογία, και να απαιτήσουν το Δάνειο πίσω, κυρήσσοντας τη Χώρα σε πτώχευση,

5) και τέλος για το ότι δεν είναι απαραίτητο οι συμβάσεις με τους Δανειστές να περάσουν από τη Βουλή ή από τα Δικαστήρια.

Βρήκα μόνο το 5ο, στην τελευταία παράγραφο-4 του 1ου άρθρου.
Και αντίθετα από ότι λέγεται, έγραφε πως *χρειάζεται* να περάσουν από τη Βουλή.

Και παλιά που τα 'χα ψάξει (τέλη Μαΐου) πάλι δεν τα είχα βρει, κι είχα αισθανθεί αρκετά ανεπαρκής τότε.

Τελικά (με την υπόδειξη ενός φίλου, και διαβάζοντας το μανιφέστο της Σπίθας του Μίκη Θεοδωράκη) συνειδητοποίησα πως:
* είναι άλλο πράμα το "Μνημόνιο" ,
* και άλλο η "Δανειακή Σύμβαση" με τους Δανειστές μας, που προβλεπόταν από το Μνημόνιο.

Με ένα απλό σχηματάκι θα το ζωγράφιζε ως εξης:

Η "Σύμβαση" είναι που περιέχει τους φριχτούς όρους που έλεγα παραπάνω:
http://soliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/06/17/δανειακή-σύμβαση/

Περιληπτικά,
1) το Μνημόνιο αποτελεί απειλή για το μισθούς, συντάξεις, πρόνοια και ανεργία,
2) ενώ η Σύμβαση αποτελεί απειλή για την Εθνική μας Ανεξαρτησία.

1) Το 1ο δηλώνει τις υποχρεώσεις της Κυβέρνησης προς την Τρόικα ως προς τα μέτρα που θα πρέπει να πάρει κατά των πολιτών της, ώστε να συμφωνηθεί η Δανειακή Σύμβαση.
2) Με τη 2η κατοχυρώνουμε τα δικαιώματα των Δανειστών μας πάνω στην Δημόσια Περιουσία μας.

1) Το Μνημόνιο ψηφίστηκε στις 6 του Μάη, με απλή πλειοψηφία.
2) Η Δανειακή Σύμβαση *υπογράφθηκε* 2 μέρες αργότερα, στις 8 του Μάη.
Και δεν έχει ψηφισθεί ακόμη! (τώρα γιατί το ΔΟΛ υποστήριζε άλλα?).

Περί Αντι-Συνταγματικότητος

Ενδιαφέρον έχει η τότε η «Ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών για τις καταγγελίες περί κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» που προσπαθούσε να εξηγήσει τα αδιανότητα.

Βασικά υποστηρίζει πως η υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης στηρίχτηκε στο άρθρο του Συντάγματος 36, παρ 1, όπου λέει πως:
«ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τήρηση οπωσδήποτε του άρθρου 35 παράγραφος 1, [...] κυρήσσει Πόλεμο, συνομολογεί [...] συνθήκες [..] οικονομική συνεργασίας και συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς ή ενώσεις και τις ανακοινώνει στη Βουλή με τις αναγκαίες διασαφήσεις, όταν το συμφέρον και η ασφάλεια του Κράτους το επιτρέπουν.»

Τι λέει η 1η παράγραφος του άρθρου 35?
«Καμία πράξη του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν ισχύει ούτε εκτελείται χωρίς την προσυπογραφή του αρμόδιου Υπουργού, ο οποίος με μόνη την υπογραφή του γίνεται υπεύθυνος, και χωρίς τη δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Φυσικά η "Δανειακή Σύμβαση" δεν έχει δημοσιευτεί σε κανένα φύλο της Κυβερνήσεως αφού δεν έχει καν ψηφιστεί!

Όμως πραγματικό ενδιαφέρον έχει και το υπόλοιπο άρθρο 36 του Συντάγματος,
όπου ορίζει στο τι συνίσταται μια "Διεθνής Συνθήκη", καθώς και το αν αυτή μπορεί να περάσει με απλό νόμο:
«2. Οι συνθήκες για εμπόριο, φορολογία, οικονομική συνεργασία και συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς ή ενώσεις, και όσες άλλες περιέχουν παραχωρήσεις για τις οποίες, σύμφωνα με άλλες διατάξεις του Συντάγματος, τίποτε δεν μπορεί να οριστεί χωρίς νόμο, ή οι οποίες επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, δεν ισχύουν χωρίς τυπικό νόμο που τις κυρώνει.»

«3. Μυστικά άρθρα συνθήκης δεν μπορούν ποτέ να ανατρέψουν τα φανερά.»

«4. Η κύρωση διεθνών συνθηκών δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο νομοθετικής εξουσιοδότησης κατά το άρθρο 43 παράγραφοι 2 και 4.»

Αν κάτι υποψιαζόμαστε τελικά είναι πως πάνε να στηρίξουν τη Δανειακή Σύμβαση στη διάταξη του Συντάγματος σχετική με την κήρυξη Πολέμων.
Δεν θα έπρεπε λοιπόν η Κυβέρνηση να αποδείξει την ισχύ των λεγόμενών της, δηλαδή πως απειλείται η Εθνική Αφάλεια, κτλπ.?
Μια δήλωση ενός πρωθυπουργού από το ακριτικό Καστελόριζο είναι αρκετή??

Άποψή μου είναι πως με βάση αυτά η όλη "μηχανή" της Κυβέρνησης είναι ευθέως αντισυνταγματική.

Σημειώνω εδω το άρθρο του χειρούργου Δημήτρη Αντωνίου, όπου προσπαθεί να ξεμπλέξει τις κωλοτούμπες της κυβέρνησής μας, την περασμένη άνοιξη.
Υποστηρίζει, ανάμεσα σε άλλα, πως παρότι τα 2 κείμενα είναι ξεχωριστά, το ένα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του άλλου, με αποτέλεσμα η πτώση του ενός να συμπαρασύρει και την ακύρωση του άλλου.
Αν και θα βόλευε μια τέτοια θέση, μάλλον τελικά συσκοτίζει τα πράματα, αφού απαντάει στα νομικά τερτίπιτα της Κυβέρνησης, οχι στην ανάγκη μας για να γνωρίσουμε τι ακριβώς πολεμάμε.

«Τι να Κάνουμε?»

Προσωπικά βλέπω το Μνημόνιο ως μια καλή αφορμή για συνδικαλιστικές διεκδικήσεις.

Όμως αν μείνουμε μόνο σε αυτές:
* καταρχήν το ΠΑΣΟΚ με την πλειοψηφία του στη ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ θα στομώσει τους αγώνες,
* κατα δεύτερον, εκπαιδεύουμε τους ευατούς μας σε μια ζητιανιά του στυλ "Δωσε και μένα μπαρμπα-Κράτος" και στον καταναλωτικό ευδαιμονισμό μας,
σα να διεκδικούμε δηλαδή την περαιτέρω αλλοτρίωσή μας.
* Ασε που έτσι εντείνεται ο αταβιστικός ανταγωνισμός("κοινωνικός αυτοματισμός") των εργαζόμενων, του στυλ, «γιατί δεν κόβεις κι από το μισθό αυτωνών, όπως έκανες σε μας!», όλοι εναντίον όλων.

Αντίθετα, το να συνειδητοποιήσουμε το τι παίζεται με τη Δανειακή Σύμβαση και να τη στοχοποιήσουμε,
απαιτεί σφαιρικότερη γνώση, πχ ιστορική, ταξική, οικονομική.
Και φαντάζομαι πως το γεγονός πως είναι ακόμη συνταγματικά μετέωρη, θα διευκολύνει στη αναγνώριση του χρέους που αυτή συνεπάγεται ως "επαχθούς".

Ακόμα δεν ξέρω αν είναι τυχαίο που πρώτα ακούσαμε για το Μνημόνιο,
ενώ η Σύμβαση βρίσκεται σχεδόν ακόμη στο απυρόβλητο.

Παρόλο που προφανώς τίποτα από αυτά δεν ήταν "κρυφό", γιατί άραγε δεν έχουμε ακούσει μέχρι τώρα σχεδόν τίποτα από αυτά?
https://encrypted.google.com/search?q=Δανειακη+Συμβαση

Γιατί ο Στρος-Καν αποφεύγει να αναφερθεί στη Δανειακή Σύμβαση ως τέτοια, αλλά προτιμά να «...αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αλλαγών στο Μνημόνιο μεταξύ της Αθήνας και της τρόικας, επαναλαμβάνοντας την ειλημμένη απόφαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου υπέρ της επιμήκυνσης της αποπληρωμής του δανείου»??

Τώρα καταλαβαίνω γιατί 3 μήνες πριν η ΓΣΕΕ και οι Δικηγόροι της Αθήνας (ΠΑΣΟΚ και οι 2) προσέφυγαν στο ΣτΕ "εκ μέρους" μας ενάντια στο Μνημόνιο, μόνο.
Δεν επέλεξαν να προσβάλλουν τη Δανειακή Σύμβαση, γιατί θα είχε περισσότερες πιθανότητες να πέσει ως "επαχθής για τη χώρα" νόμος (τί "νόμος" δηλαδή, αφού δεν έχει ψηφιστεί ακόμη??).
Επέλεξαν λοιπόν μια "εγγυημένη αποτυχία", αφού ουσιαστικά το Μνημόνιο είναι ένας ακόμη σκληρός-νόμος-λιτότητας.
Δεν είναι αντισυνταγματικός, τουλάχιστον όχι στο σύνολό του.

Θεωρώ λοιπόν τη προηγούμενη μεθόδευση(προσφυγή κατά του Μνημονίου του ΣτΕ, αλλά όχι κατά της Δανειακής Σύμβασης), μαζί με το ότι η ΓΣΕΕ την 29 Σεπτέμβρη, ημέρα Πανευρωπαϊκής Δράσης κατά της Λιτότητας, επέλεξε να μην απεργήσει(!), ως τα πιο προδοτικά χτυπήματα της συνδικαλιστικής ηγεσίας της Ελλάδας ενάντια στους εργαζομένους που λένε πως εκπροσωπούν.

Γιαυτό και πιστεύω πως σήμερα:
* ο πουλημένος συνδικαλισμός, μαζί με
* τα πουλημένα ΜΜΕ
είναι οι βασικές αιτίες που διαρκώς τον πίνουμε.

Όλα τα άλλα(Δικαιοσύνη, Δημοκρατία, Κράτος, κτλπ), λόγω του επείγοντος των καταστάσεων, έπονται.

[edit] 12-Δεκ-2010: Διορθώθηκαν λάθη πληροφόρησης, ημερομηνίες και προστέθηκαν νέα στοιχεία και links.
Ειδικότερα, διόρθωσα την λανθασμένη πληροφορία του ΔΟΛ πως η Δανειακή Σύμβαση κυρώθηκε από τη Βουλή μέσα στον Ιούνη.

«Ολέθρια η πολιτική των τραπεζιτών»

2010-12-15T12:35:00.001-08:00

«Ολέθρια η πολιτική των τραπεζιτών»

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

ΣΧΕΔΙΑ απάτης των τραπεζών και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος αποκαλεί ο διεθνούς κύρους οικονομολόγος και αναλυτής της Γουόλ Στριτ Michael Hudson τα προγράμματα διάσωσης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ για Ελλάδα και Ιρλανδία.
Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται τα χαρακτηρίζει οικονομικές στρατηγικές που θα μετατρέψουν τις εμπλεκόμενες χώρες σε νέες Λετονίες (σ.σ.: το παράδειγμα της Λετονίας επικαλέστηκε και ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στ. Καν ως επιχείρημα ότι το Ταμείο βοηθά τις χώρες που χρηματοδοτεί), δηλαδή σε κοινωνίες όπου επικρατούν ακραία αντιεργασιακά μέτρα και όπου το βιοτικό επίπεδο συρρικνώνεται με στόχο να ξεπληρωθούν τα χρέη προς τις ξένες τράπεζες.

Ενα πρόσφατο άρθρο σας, «Σχέδια απάτης των πλουσίων και των απλήστων», περιγράφει τα σχέδια διάσωσης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ για τις χώρες της ευρωζώνης ακριβώς ως τέτοιου είδους σχέδια. Κατά την άποψή σας, ποια είναι τα κύρια ελαττώματα των σχεδίων διάσωσης για την ευρωζώνη και τι σκοπούς εξυπηρετούν;

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας προσπαθεί να αναγκάσει τους πολιτικούς να ρουφήξουν χρήματα από τους εργαζόμενους και τη βιομηχανία για να αποπληρώσουν τους τραπεζίτες. Αυτή η εξέλιξη θα μειώσει σταδιακά τον σχηματισμό κεφαλαίου και θα συμπιέσει προς τα κάτω το βιοτικό επίπεδο των πολιτών. Οι τράπεζες παραποίησαν την πραγματική αξία των ισολογισμών και ως εκ τούτου το τι πραγματικά τους χρωστάνε κάτω από συνθήκες αγοράς. Τώρα, που πήραν τα χρήματά τους και τη σκαπουλάρισαν, η «πραγματική» οικονομία καλείται να πληρώσει.
Καλή προσπάθεια, αν οι τραπεζίτες τα καταφέρουν να αποδράσουν με αυτό το κόλπο που επιχειρούν! Αλλά είμαι χαρούμενος που βλέπω τη Γερμανία να εναντιώνεται στην πρόταση της Ε.Ε. για διπλασιασμό των κεφαλαίων προς το ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης.
Εχετε επίσης γράψει ότι «η Λετονία έχει γίνει ένα πειραματόζωο ως προς το πόσο πολύ μπορεί να μειωθεί το βιωτικό επίπεδο...». Θεωρείτε ότι το ίδιο πράγμα προορίζεται για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και για οποιοδήποτε άλλο «γουρουνάκι» έχει την ατυχία να δει τον έλεγχο των δημοσιονομικών του να περνάει στα χέρια της Ε.Ε. και του ΔΝΤ;
Οι ξένοι τραπεζίτες ωθούν την Ελλάδα να γίνει σαν τη Λετονία και να θυσιάσει την οικονομία της προς όφελός τους. Η πραγματικότητα είναι ότι η αποπληρωμή των δανειστριών ξένων τραπεζών κάτω από τους όρους που έχουν επιβληθεί είναι όπως η πληρωμή του φόρου σε μια δύναμη που σας έχει κατακτήσει στρατιωτικά.
Η υπόλοιπη Ευρώπη έχει τώρα τη δυνατότητα να δει τα αποτελέσματα αυτής της άθλιας πολιτικής που εφαρμόζεται στη Λετονία και να τα αποφύγει. Οταν η νεοφιλελεύθερη φούσκα έσκασε, η κυβέρνηση της Λετονίας δανείστηκε από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ υπό όρους που επιβάλλουν τόσο βαθιά λιτότητα, που η οικονομία βυθίστηκε κατά πάνω από 20% και η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη. Παράλληλα, οι φόροι στους μισθούς και τις αμοιβές ανήλθαν στο 68%. Πάνω από το 12% του πληθυσμού αναγκάστηκε να καταφύγει στο εξωτερικό για να βρει δουλειά.
Πώς εξηγείτε την επέμβαση του ΔΝΤ στην κρίση του ευρωπαϊκού χρέους; Οφείλεται αυτό στο ότι η Ε.Ε. στερείται την τεχνική πείρα ή επειδή είναι ετερόρρυθμος εταίρος του πολυεθνικού χρηματικού κεφαλαίου;
Αυτό που θεωρείται «τεχνική πείρα» εκ μέρους του ΔΝΤ είναι κάτι καθαρά πολιτικό, όχι αντικειμενικό και ουδέτερο. Στα χέρια των νεοφιλελεύθερων, «χρηματοοικονομική πείρα» σημαίνει πόσο φορολογήσιμο πλεόνασμα, πόσο διαθέσιμο προσωπικό εισόδημα και πόσα κέρδη μπορεί να βουτήξει ο χρηματοπιστωτικός τομέας για τον εαυτό του.
Οι πραγματικοί ειδικοί θα ακολουθούσαν τη συμβουλή που έδωσε ο Τζον Μέιναρντ Κέινς τη δεκαετία του 1920 σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις και τα ενδοσυμμαχικά δάνεια. Είναι καλύτερα να σβηστούν τα «κακά» χρέη από το να προσπαθήσει μια χώρα να πληρώσει τους πιστωτές της με αντίτιμο τη συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου και των δημόσιων δαπανών στην εκπαίδευση, στην υγειονομική περίθαλψη και σε άλλες βασικές υποδομές. Μια σοφή κυβέρνηση θα υποτάξει τον χρηματοπιστωτικό τομέα στην προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης, του σχηματισμού κεφαλαίου και των αυξανόμενων επιπέδων διαβίωσης. Η πολιτική «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» που έχει δρομολογήσει σήμερα για την Ευρώπη η Ε.Ε. και το ΔΝΤ εφαρμόστηκε στις δικτατορίες του Τρίτου Κόσμου στις δεκαετίες του '60, του '70 και του '80 κάτω από την απειλή των όπλων, αλλά η Ευρώπη είναι ελεύθερη να επιλέξει.
Βλέπετε διέξοδο από την κρίση κρατικού χρέους και κρατικής κυριαρχίας που μαστίζουν σήμερα την Ευρώπη;
Το οικονομικό πρόβλημα της Ευρώπης δεν έχει προκληθεί από το «κρατικό χρέος» αλλά από τα κακά δάνεια των τραπεζών, την παραπλανητική χρηματοοικονομική πρακτική και τη νεοφιλελεύθερη άρση των ελέγχων στον τραπεζικό τομέα. Οι «επιδρομείς Βίκινγκ» της Ισλανδίας, η Anglo Irish Bank της Ιρλανδίας και άλλες ξένες τράπεζες προσπαθούν να αποφύγουν απώλειες από χρηματοπιστωτικές αξιώσεις που είναι κατά μεγάλο μέρος φανταστικές, τουλάχιστον όσον αφορά τη δυνατότητα υπερχρεωμένων οικονομιών να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τις τράπεζες. Η «κρίση» μπορεί να επιλυθεί αναγκάζοντας τις τράπεζες να διαγράψουν (write down) τις αξιώσεις τους περί χρέους στο επίπεδο «σκουπιδιών», όπως είναι και το πλέον ρεαλιστικό σενάριο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να καταστραφούν εθνικές οικονομίες υποβαλλόμενες σε περιουσιακό ξεγύμνωμα.
Η σημερινή κρίση στην Ευρώπη είναι μια κρίση κρατικής κυριαρχίας. Το ερώτημα είναι: Ποιος θα έχει τον έλεγχο της οικονομίας, της φορολογικής φιλοσοφίας και των δημόσιων δαπανών; εκλεγμένοι αξιωματούχοι που ενεργούν στο πλαίσιο του δημόσιου συμφέροντος ή μια παρεισφρητική οικονομική ολιγαρχία; Η Ε.Ε. έκανε λάθος να πει στις κυβερνήσεις να πληρώσουν επειδή ακολούθησαν τη συμβουλή της και υπέκυψαν στην πίεσή της να εμπιστευθούν τους χρηματοπιστωτικούς απατεώνες και να ενδώσουν στην απελευθέρωση των τραπεζών. Η ΕΚΤ πρέπει να επιστρέψει χρήματα για τη διάσωση των τραπεζών στις κυβερνήσεις που έπεσαν θύματα. Ανάμεσα σε άλλες αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της φορολόγησης στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, η Ευρώπη χρειάζεται μια κεντρική τράπεζα που θα μπορεί να κάνει αυτό που υποτίθεται ότι κάνουν οι κεντρικές τράπεζες: να δημιουργεί χρήματα για να χρηματοδοτεί τα κυβερνητικά ελλείμματα. Αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το άρθρο 123 του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, όπως τροποποιήθηκε από τη Συνθήκη της Λισαβόνας, αποτρέπουν την κεντρική τράπεζα να δανείζει στις κυβερνήσεις. Αυτό αναγκάζει τις τελευταίες να επιβάλλουν φόρους.
Ο κρατικός τραπεζισμός δεν είναι απαραιτήτως πληθωριστικός. Χρηματοδοτεί αυτό που είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη των οικονομιών: επένδυση στις υποδομές και σχηματισμό κεφαλαίου για την αύξηση της παραγωγικότητας και την ελαχιστοποίηση του κόστους του επιχειρείν.
Προκύπτει ότι αυτό που προκαλεί πληθωριστικές πιέσεις είναι ο δανεισμός από εμπορικές τράπεζες, οι οποίες διογκώνουν τις αξίες των περιουσιακών στοιχείων -μη αποδοτικά. Δεν είναι απαραίτητο να συνεχιστούν τα πράγματα ως έχουν. Τα πρόσφατα 30 χρόνια νεοφιλελεύθερης χρηματοοικονομικής πόλωσης είναι αντιστρέψιμα.
WHO is who?
Είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, στο Κάνσας, ενώ διδάσκει παράλληλα στη Σχολή Οικονομικών του Βερολίνου και είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου για τη Μελέτη Μακροπρόθεσμων Οικονομικών Τάσεων. Διατέλεσε ανώτατος οικονομικός σύμβουλος για την προεδρική εκστρατεία του Dennis Kucinich το 2008.
Γράφει τακτικά για το «Harper's Magazine», τους «New York Times» και άλλες ξένες οικονομικές εφημερίδες.

«Υπάρχουν τα Χρήματα»; Όψεις της Παραγωγής και Κατανομής Εισοδήματος στην Ελληνική Οικονομία

2010-12-15T12:28:00.000-08:00

(Απόσπασμα)

Toυ Θεόδωρου Μαριόλη

Ορισμένα Χαρακτηριστικά της Ελληνικής και της Γερμανικής Οικονομίας
Από την επεξεργασία των Πινάκων του 2005 διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:
(Χ1). Ο λόγος των συνολικών ακαθάριστων (προ φόρων-επιδοτήσεων) κερδών προς τους συνολικούς μισθούς ισούται με 134%. Στη Γερμανία ισούται με 54% και, άρα, στην Ελλάδα είναι υπερδιπλάσιος. Ως γνωστόν, αυτός ο λόγος αποτελεί δείκτη του μαρξικού «ποσοστού εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης», και είναι τόσο υψηλότερος όσο είναι (i) υψηλότερη η μέση παραγωγικότητα της εργασίας, και (ii) μικρότερος ο μέσος μισθός ανά εργαζόμενο.
(Χ2). Η μέση παραγωγικότητα της εργασίας στη Γερμανία είναι 1.24 φορές υψηλότερη από αυτήν της Ελλάδας, ενώ ο μέσος μισθός ανά εργαζόμενο είναι σχεδόν διπλάσιος, δηλ. 1.88 φορές υψηλότερος (συγκεκριμένα, στη Γερμανία είναι 2427 ευρώ ανά μήνα και στην Ελλάδα είναι 1290 ευρώ ανά μήνα).[3] Συνεπώς, το «ποσοστό εκμετάλλευσης» στην Ελλάδα δεν είναι υπερδιπλάσιο επειδή η μέση παραγωγικότητα είναι υψηλή, αλλά επειδή ο μέσος μισθός είναι χαμηλός. Εάν στη Γερμανία ίσχυε ο μέσος ελληνικός μισθός, τότε το «ποσοστό εκμετάλλευσης» θα ήταν 190%.
(Χ3). Στη Γερμανία, το μερίδιο των μισθών στο καθαρό προϊόν, το οποίο ισούται με το λόγο του μέσου μισθού ανά εργαζόμενο προς την παραγωγικότητα της εργασίας (γνωστό και ως «κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος»), είναι περίπου 1.5 φορές υψηλότερο από αυτό της Ελλάδας, δηλ. 65% έναντι 45%.
(Χ4). Στην Ελλάδα, οι συνολικοί μισθοί αποτελούν το 50% των καταναλωτικών δαπανών του συνόλου των νοικοκυριών. Στη Γερμανία αποτελούν, περίπου, το 100% και, άρα, τα ακαθάριστα κέρδη είναι περίπου ίσα με το άθροισμα των κρατικών καταναλωτικών δαπανών, των καθαρών επενδύσεων και των καθαρών εξαγωγών (εξαγωγές μείον εισαγωγές). Συνεπώς, σε αντίθεση με τη Γερμανία, στην Ελλάδα το ήμισυ της ιδιωτικής κατανάλωσης δεν προέρχεται από τους μισθούς, και θα πρέπει να προέρχεται κυρίως από τα κέρδη παρά από τις μεταβιβαστικές πληρωμές του δημοσίου για κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια (αλλά απαιτείται πρόσθετη έρευνα για να διαπιστωθεί αυτό). Τέλος, στην Ελλάδα οι κρατικές καταναλωτικές δαπάνες αποτελούν το 20% του συνόλου των καταναλωτικών δαπανών (και το 21% του καθαρού προϊόντος), ενώ στη Γερμανία αποτελούν το 26% (και το 24% του καθαρού προϊόντος).[4]
Δεδομένων αυτών των τεσσάρων χαρακτηριστικών μπορούμε να αντλήσουμε τρία βασικά συμπεράσματα για την ελληνική οικονομία:
(Σ1). Η κατανομή του εισοδήματος είναι έντονα υπέρ των κερδών και, άρα, εις βάρος των μισθών. Με αυτό δεν εννοώ, βέβαια, ότι υπάρχει «ανισοκατανομή» (έννοια που στερείται, κατά την άποψή μου, νοήματος), αλλά ότι το «ποσοστό εκμετάλλευσης» είναι σημαντικά υψηλότερο σε σχέση με τη Γερμανία (τα στοιχεία του 1997-1998, στα οποία αναφέρθηκα στην αρχή του παρόντος κειμένου, δείχνουν ότι αυτό ισχύει και σε σχέση με την Ισπανία και την Φινλανδία).
(Σ2). Η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεροποιήσει τη θέση της στο διεθνή ανταγωνισμό βάσει της παραγωγικότητάς της, επειδή είναι συγκριτικά χαμηλή. Και ούτε το μπορεί, φυσικά, βάσει νομισματικής, συναλλαγματικής, δημοσιονομικής ή εμπορικής πολιτικής, ακριβώς επειδή είναι ενταγμένη την ΕΕ. Συνεπώς, το επιχειρεί βάσει μονομερούς εισοδηματικής πολιτικής, δηλ. εις βάρος των μισθών. Ωστόσο, δεν το κατορθώνει, όπως δείχνουν τα εμπειρικά δεδομένα: σύμφωνα με την τελευταία Έκθεση της Τράπεζα της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική (βλ. Τράπεζα της Ελλάδος, 2010, σσ. 137-138), όλοι οι διαθέσιμοι δείκτες πραγματικής σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας καταγράφουν, από το 1987-1988, συνεχή μείωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας (εξαιρείται μόνον η περίοδος 1998-2000, όπου η υποτίμηση της δραχμής δεν έπαιξε ασήμαντο ρόλο στην αντιστροφή της τάσης, όπως εξάλλου είχε υποστηριχθεί ante factum στο Μαριόλης et al., 1996). Και στην ίδια ακριβώς κατάσταση με την Ελλάδα βρίσκονται η Σλοβακία, η Ισπανία και η Ιρλανδία. Να τονισθεί εδώ ότι, σε αντίθεση με ό,τι έχει υποστηριχθεί από ορισμένους, η Γερμανία δεν στηρίζει τη θέση της στο διεθνή ανταγωνισμό σε μειώσεις μισθών: ένα κλάσμα, εν προκειμένω ο λόγος του μέσου μισθού ανά εργαζόμενο προς την παραγωγικότητα της εργασίας, δηλ. το «κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος» (το οποίο αποτελεί, ιδίως σε μία ζώνη ενιαίου νομίσματος, σημαντικό δείκτη της διεθνούς ανταγωνιστικότητας), είναι δυνατόν να μειώνεται ακόμα κι όταν αυξάνονται και ο αριθμητής και ο παρανομαστής, αρκεί ο πρώτος να αυξάνεται ποσοστιαία λιγότερο από ό,τι αυξάνεται ο δεύτερος. Και, αυτό ακριβώς συνέβη, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ,[5] στη Γερμανία κατά την περίοδο 2005-2008, όπου οι μισθοί ανά εργαζόμενο δεν μειώθηκαν σε καμία υποπερίοδο, ενώ το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος μειώθηκε σε ορισμένες υποπεριόδους. Εν κατακλείδι, η Ελλάδα επιχειρεί να στηριχθεί, κυρίως, στους χαμηλούς μισθούς, και δεν το κατορθώνει, ενώ η Γερμανία στηρίζεται, κυρίως, στην υψηλή παραγωγικότητά της, και το κατορθώνει. Τέλος, έχει επίσης υποστηριχθεί ότι τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ελληνικής οικονομίας εκφράζουν, τρόπον τινά, το δυναμισμό της. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι εξωτερικό έλλειμμα δεν σημαίνει κατανάγκην χαμηλή ανταγωνιστικότητα: η διαχρονική εξέλιξη του εν λόγω ελλείμματος εξαρτάται από τους ρυθμούς μεγέθυνσης της ημεδαπής και της αλλοδαπής, τις αντίστοιχες ροπές προς εισαγωγές, τις αντίστοιχες συνθέσεις των ΑΕΠ, την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία και, τέλος, την ελαστικότητα των εισαγωγών-εξαγωγών σε μεταβολές της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Όλοι όσοι, όμως, επιμένουμε να θεωρούμε τα ελλείμματα του ελληνικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ως το θεμελιώδες ζήτημα επικαλούμαστε, κυρίως, (i) τους προαναφερθέντες δείκτες πραγματικής σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας, και (ii) το γεγονός ότι η όποια ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας βασίζεται, όπως δείχνουν τα στοιχεία, σε τομείς που είναι προστατευμένοι από το διεθνή ανταγωνισμό ή/και χαμηλής έντασης κεφαλαίου και τεχνολογίας (εμπόριο, κατασκευές, αγροτικός τομέας και είδη τροφίμων, εκπαιδευτικές και υγειονομικές υπηρεσίες – βλ. Τράπεζα της Ελλάδος, 2010, σσ. 140-142, και εφημερίδα Νέα, 24-25/10/2009, σσ. 40-41). Έτσι, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη η εκτίμηση ορισμένων μελετητών (και του ΔΝΤ) ότι η συμπίεση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (ως ποσοστού του ΑΕΠ) από τα σημερινά επίπεδα του 15% στο επίπεδο του 3.8%, το οποίο θεωρείται (ή, καλύτερα, υποτίθεται) διατηρήσιμο, προαπαιτεί υποτίμηση σε πραγματικούς όρους της τάξης του 45%, η οποία, εφόσον υπάρχει ενιαίο νόμισμα και ελευθερία στην κίνηση των χρηματικών κεφαλαίων (άρα, τάση εξίσωσης του επιτοκίου), και εφόσον η οικονομία υστερεί σε παραγωγικότητα, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον με συμπίεση του μισθού ανά εργαζόμενο.

Αν είχαμε δημοκρατία, κ. Μοσχόπουλε, κ. βουλευτή...

2010-12-15T11:25:00.001-08:00

Για το βουλευτή μας, κ Σπύρο Μοσχόπουλο,

Αν είχαμε δημοκρατία, θάλεγα πως ζούμε το τέλος της. Αυτό το τέλος ψηφίζουν κάθε μέρα οι τελευταίοι "έλληνες" βουλευτές, που ταυτόχρονα, είναι οι πρώτοι της νέα παγκόσμιας διακυβέρνησης. Με το μνημόνιο, έχετε εκχωρήσει και κυριαρχικά δικαιώματα, κ. Σπύρο, αν δεν το θυμάστε.

Αυτά ψηφίζετε, κ. Μοσχόπουλε. Για να μη πάμε σε πρόωρες εκλογές και χάσετε το μισθό λίγων, ακόμα , μηνών.

Δεν έχετε κάποιον άλλον λόγο. Δεν πείθετε. Τα πιο κάτω λόγια του "πρωθυπουργού" , όταν δεν θυμίζουν Παττακό, είναι για τα σκουπίδια.

"...το δίλημμα είναι αν θα συνεχίσουμε το έργο της σωτηρίας και αναμόρφωσης της πατρίδας ή αν θα πάμε πίσω στην παρακμή, τη φαυλοκρατία και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου"...

Αυτό το δίλημμα, πάνω στο οποίο στηρίζετε την ψήφο σας, μόνοι σας το φτιάξατε, για να δικαιολογήσετε τη συνέχιση της μισθοδοσίας σας. Άκουσα και τη φίλη τη Λούκα να λέει τα ίδια και παραπλήσια. Έχουμε κι άλλα, δικά μας, διλήμματα, κύριε βουλευτά, αλλά κανείς δεν μας αφήνει να τα βάλουμε στο τραπέζι. Μόνοι σας τα λέτε, μόνοι σας ψηφίζετε, ερήμην της κοινωνίας, ερήμην αυτών που σας ψήφισαν. Είμαστε μια από τις λίγες χώρες που ποτέ δεν κάνει δημοψήφισμα.

Τον Παπαδόπουλο τον Α' , θυμίζετε, κ.Μοσχόπουλε, όταν βάζετε τέτοια διλήμματα και μας καλείτε να διαλέξουμε με το "μπρος γκρεμός και πίσω πάλι γκρεμός". (Ετοιμάζεται ο Αλ. Παπαδόπουλος ο Β' και πρέπει να τα ξεχωρίζουμε , πια).

"Ελαυνόμεθα αποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και επιδιώκομεν να καταργήσωμεν την φαυλοκρατίαν. Να εξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Να απομακρύνωμεν από τον οργανισμόν της Χώρας την σήψιν από την οποίαν εκινδύνευε". (Αυτό είναι από το Διάγγελμα της χούντας προς τον Ελληνικό Λαό, μετά το Πολυτεχνείο!

Πόσο σας μοιάζει, κύριε Σπύρο!!!

"Έχουμε σχέδια και στρατηγική και το αποδεικνύουμε", είπε και διευκρίνισε ο "πρωθυπουργός": "Το 2011 συνεχίζουμε την προσπάθεια. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο δεύτερο ημίχρονο. Δημιουργούμε εμπιστοσύνη στην οικονομία, ώστε το 2011 να είναι η τελευταία χρονιά της ύφεσης και το 2012 να επανέλθει η ανάπτυξη και, το 2013 να δρομολογήσουμε εξελίξεις οριστικής πια εξόδου από την κρίση, αλλά και από την οικονομική εξάρτηση".(θα τη βρεις, όπου και την προηγούμενη δήλωση)

Επειδή, την ίδια περίοδο, δήλωνε πως μέσα στο 2010 οι τράπεζες θα βγουν από την κρίση και ...μετά τους έδωσε εγγυήσεις για άλλα 25 δις, μήπως πρέπει να σας τη φυλάξουμε αυτή τη δήλωση, κ.Μοσχόπουλε, και να σας ρωτήσουμε το 2011, 2012 ή 2013; Πότε θα είσαστε εύκαιρος για τέτοιες ερωτήσεις;

Μία - μία ξηλώνετε τις δημοκρατικές κατακτήσεις. Και το μπορείτε, γιατί ποτέ δεν είχαμε δημοκρατία. Κι έτσι, η παιδεία, τα ΜΜΕ, η πληροφόρηση, τα κόμματα, οι ναρκωτικές ιδεολογίες και πολλά άλλα μπορούσαν να φτιάξουν έναν άχρηστο και ανίκανο να αντιδράσει πληθυσμό. (Φταίω κι εγώ. Πολλά δεν ήξερα, αλλά τώρα έμαθα και για μένα, ποτέ δεν είναι αργά. Όσο υπάρχουν άνθρωποι.)

Ακόμα και με ναρκωτικά, σκορπίζετε θάνατο και αποβλάκωση. Ναρκώνετε και σκοτώνετε παιδιά, στο σχολείο, παριστάνοντας τους κήνσορες της απαγόρευσης. Και, φυσικά, ποτέ δεν ασχοληθήκατε πραγματικά, για να δείτε τι συμβαίνει. Και σας κατηγορώ ευθέως γι' αυτό. Δική σας επιλογή είναι η διαφθορά κι ο θάνατος.

Τα 120 ευρώ για μηνιάτικο σε μια οικοδομή είναι ένας καλός "πάτος", για όσους ψάχνουν να τον βρουν ακόμα, στηρίζοντας πολιτικούς πράκτορες της διεθνούς του κεφαλαίου, σαν τον βουλευτή μας. Τόσο παίρνει ένας εργάτης στη Λετονία, από την οποία το ΔΝΤ πέρασε , πριν από μας.

Δείτε αυτό, κ.Σπύρο:

Κέρδη ανά εργαζόμενο

Τρίτοι στην Ευρώπη, με δεύτερη την άλλη κατεστραμμένη, την Ιρλανδία! Παγκόσμιο το πρόβλημα, παγκόσμια και η διακυβέρνηση της οποίας είστε βουλευτής.

Οι μισθοί και ο δημόσιος τομέας σας φταίει για το χρέος, κ.Μοσχόπουλε, ή το γεγονός πως έχετε πάψει να φορολογείτε τα κέρδη των λίγων;

Λεφτά υπάρχουν, αλλά δεν τα παίρνετε από αυτούς που τα έχουν, κ.Σπύρο.

Τα παίρνετε από τους μη έχοντες και όπως ξέρετε, είμαι κι εγώ ανάμεσα τους. Πρέπει να πληρώσω φόρο, όντας , στην κυριολεξία, ζητιάνος. Δίνω, όπως ξέρετε, ένα έντυπο, όπως κάποιοι άλλοι δίνουν ένα στυλό ή χαρτομάντηλα. (δεν γράφω "πουλάω", γιατί θα με πάτε για φοροδιαφυγή).

Έκανα διακοπή εργασιών, γιατί δεν μπορώ να πληρώσω το ΤΕΒΕ και με φορολογείτε, αντι να δείτε που είναι τα κέρδη.

Για "τεκμήριο", έχω ένα σπίτι κι ένα αυτοκίνητο ετών 29 και με φορολογείτε, κ. Μοσχόπουλε. Το έχετε ψηφίσει. Ο Πρόεδρος του ΣΕΒ έχει έδρα των επιχειρήσεων του το Λιχτενστάιν.

Το πιο μεγάλο μου έξοδο είναι η βενζίνη. Αν καταθέσω πινακίδες, επειδή δεν θάχω να πληρώσω τέλη και ασφάλιστρα, θα με γράψουν τα όργανα σας; Ξέρω κι άλλους, που έχουν το ίδιο πρόβλημα. Ξέρω και δεκάδες σπίτια, που δεν έχουν ηλεκτρικό, γιατί το έκοψε η ΔΕΗ. Ξέρω και πεινασμένους, που δεν έχουν να φάνε. (Εγώ έχω φίλους, γι' αυτό).

ΠΟΤΕ' ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΡΕΩΣΟΥΜΕ και το ξέρετε. Κανείς δεν ξεχρεώνει, δανειζόμενος.

Και πώς να μη δανειζόμαστε, αφού , με υπογραφή ΠΑΣΟΚ και ανοχή ΝΔ,ΚΚΕ,ΣΥΝ,ΛΑΟΣ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάθε άλλης πολιτικής δύναμης, που μιλά ελληνικά, παραδώσατε το χρήμα στους τραπεζίτες; Υποχρεωτικά , το δημόσιο αγαθό το κάνατε μονοπωλιακή ιδιοκτησία μιας διεθνούς ολιγαρχίας. Χτες , αυτό δεν το ξέραμε. Τώρα, ξέρουμε. Το ξέρετε κι εσείς κ. Μοσχόπουλε, πως, με αυτές τις προϋποθέσεις, ποτέ δεν θα ξεχρεώσουμε. Λέτε ψέμματα, κ. Σπύρο.

Για να πουληθούμε φτηνά, το κάνετε, κ. Σπύρο. Για να μας πάρουν την περιουσία φτηνά οι τράπεζες, για να μας πάρουν τη ζωή, πιο γρήγορα, δίχως περίθαλψη και σύνταξη, για να δουλέψουμε στα κάτεργα, που ετοιμάζετε. Πηγαίνετε μια βόλτα , κ.Σπύρο Μοσχόπουλε, στον κινέζικο ΟΛΠ, για να πάρετε μια γεύση από αυτό που μας ετοιμάζετε. Ελάτε μαζί μου, να πάμε μια βόλτα, όπου δε θα μιλάτε. Μόνο να ακούτε. Μπορείτε;

Σου τα έγραψα, έτσι, φίλε Σπύρο, γιατί μερικοί σε γλύφουν και μπορεί να νομίζεις πως όλα πάνε καλά για σένα στη σκέψη και τις καρδιές μας. Όλα στραβά είναι όσα ζούμε. Κι εσείς στραβά αρμενίζετε. Δεν θα περάσετε στην ιστορία, με καλό τρόπο. Ούτε έχετε ανάγκη τέτοια "δόξα" και τέτοιο μισθό.

Αυτό που λέγαμε "δημοκρατία", κ.Σπύρο το εκτελέσατε το 2010. Έχετε δίκιο, όταν λέτε η μεταπολίτευση τέλειωσε. Τέλειωσε και τώρα αρχίζει η κατοχή. Με την ψήφο σας. Και ο Χίτλερ, με τη ψήφο του λαού έγινε κυβέρνηση. Βαρειά η σύγκριση; Δε νομίζω.

Ο κ. Πάγκαλος ζητά ονόματα από το διαδίκτυο. Πόσο καιρό, άραγε, θα μπορώ να μιλάω, άφοβα; Να στο πω εγώ: όσο δεν νιώθετε απειλή, από τα λόγια μας.

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, κ. Σπύρο, αγαπητέ μου φίλε.

Σκληρά τα λόγια μου; Έχετε δίκιο και γι' αυτό ζητώ συγνώμη. Πολύ πιο σκληρό, όμως, είναι αυτό που βιώνουμε.

ΥΓ: Όσοι νιώθουν και ζουν έτσι, ας σμίξουμε, να φτιάξουμε τη ζωή μας, δημοκρατικά. Να αντισταθούμε σε όσα ψηφίζει ο βουλευτής. ΑΝΥΠΑΚΟΗ, με κάθε τρόπο. Να κάνουμε τις σπίθες , φωτιά.

http://www.ithacanet.gr

Μερόνυχτα κρίσης ξανά: νύχτωσε και τάχω πάρει

2010-12-15T11:20:00.000-08:00

Στη μνήμη της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, 1974-2010

[βλ. και Radical Desire, Αντώνης, "Σχέσεις του αιτιατού, ή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου", για σχετικούς συνδέσμους]

"...το δίλημμα είναι αν θα συνεχίσουμε το έργο της σωτηρίας και αναμόρφωσης της πατρίδας ή αν θα πάμε πίσω στην παρακμή, τη φαυλοκρατία και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου"...

Ελαυνόμεθα αποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και επιδιώκομεν να καταργήσωμεν την φαυλοκρατίαν. Να εξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Να απομακρύνωμεν από τον οργανισμόν της Χώρας την σήψιν από την οποίαν εκινδύνευε.

1. Παττακώς, ή η αργή διολίσθηση προς την κόλαση
Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που επιβλήθηκε στο κέντρο της Αθήνας ενόψει της επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, οι αγριότητες των ΜΑΤ παντού, που οδήγησαν σε επίθεση (νομίζω για πρώτη φορά από την εποχή της χούντας) σε γραφεία πολιτικής νεολαίας κοινοβουλευτικού κόμματος και, σε διαφορετικό επεισόδιο, στον τραυματισμό του γραματέα της, είναι στοιχεία μιας δημοκρατικής εκτροπής σε αργή κίνηση - στο δρόμο προς την μεταδημοκρατία.

Η δραματική αποχή, ήταν και αυτή ένα βήμα προς τα εκεί, όπως πολύ καλά περιγράφει ο Δ. Μπελαντής στο άρθρο του. Η αποχή αυτή δεν σηματοδότησε τόσο μια διαμαρτυρία αλλά την πρόσληψη ως ματαιότητας κάθε πολιτικής διαμαρτυρίας: σαν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της χώρας να έχει παραιτηθεί από κάθε παρέμβαση, από κάθε λόγο συμμετοχής, έστω και εκλογικής και να αντιμετωπίζει το καθεστώς σαν άλλη μια φυσική καταστροφή. Η πελατειακότητα και η μιντιακή προπαγάνδα τόσων δεκαετιών, μαζί με την αδυναμία της αριστεράς (και οιουδήποτε άλλου) να αρθρώσει εναλλακτικό λόγο, η έλλειψη συγκεκριμένων στόχων, η μη-επαρκής επίθεση σε φαινόμενα διαφθοράς που άνθιζαν δίπλα της, η εγκληματική αδυναμία να δημιουργήσει έναν ακηδεμόνευτο και απαλλαγμένο από την καμαρίλα συνδικαλισμό (τα ανεξάρτητα πρωτοβάθμια σωματεία, άργησαν να έρθουν στο προσκήνιο και δεν έχουν επαρκή αναγνωρισιμότητα ακόμα) έχουν διευκολύνει την ατέρμονη επωδό των καθεστωτικών απολογητών: "όλοι ίδιοι είναι".

Αλλά και όταν οι άνθρωποι πάνε στις κάλπες, η ερμηνεία της ψήφου τους ανήκει σε άλλους: Στις αυτοδιοκητικές εκλογές η αποχή ήταν πρωτοφανής. Τα λευκά και τα άκυρα επίσης. Η φιλοπασοκική ψήφος στον πρώτο γύρω καταβαραρθρώθηκε, και επιβίωσε στον δεύτερο μόνο χάρη στο γεγονός είχαν να αντιμετωπίσουν δεξιές δημοτικές αρχές που μόνο σαν συμφορά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι υποψήφιοι διαχώρισαν εαυτούς από την οικονομική πολιτική. Παρόλα αυτά, με την επιδοκιμασία του 25% των πραγματικών ψηφοφόρων και λιγότερο, ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου βγήκε στην τηλεόραση και μετά το πέρας του συντριπτικού πρώτου γύρου, και του υποτονικού δεύτερου και μας εξήγησε πως το ΠΑΣΟΚ νίκησε, πως είχαμε μόλις υπερψηφίσει την οικονομική του πολιτική (κάτι που δεν μας το ανέφεραν ούτε ο κ. Καμίνης, ούτε ο κ. Μπουτάρης, ούτε καν ο κ. Σγουρός προεκλογικά). Είναι πλέον σαφές ότι ούτε μηνύματα δεν μπορούν να σταλθούν διότι ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους, οι παραλήπτες τους είναι αποφασισμένοι, όχι απλά να μην τα καταλάβουν, αλλά τα ερμηνεύσουν όπως θέλουν αυτοί, κάτι στο οποίο διευκολύνονται από την ενιαία πολυκαναλική ΥΕΝΕΔ που είναι η τηλεόραση των κρατικοδίαιτων εργολάβων και των αφορολόγητων εφοπλιστών. Από εκεί και μετά τα παίρνει ο φέρελπις υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας με τους σοσιαλιστές και μας λέει μπράβο κορόιδα, η γενναιοδωρία σας με τους τοποτηρητές μας είναι πέρα από κάθε προσδοκία μας...

2. Το κόμμα της φτηνής εργασίας
Αφηνιασμένοι. Έμπλεοι οργής και ταξικής τελικά απαρέσκειας το Κοινωνικό Στρώμα Που Έχει Πρόσβαση Στα ΜΜΕ, το Κόμμα που απαιτεί την φτηνή εργασία (των Άλλων), δεν καταλαβαίνει τις ενστάσεις, την δυσαρέσκεια... Ή μάλλον την καταλαβαίνει, αλλά την οικτίρει: Μα δεν βλέπετε πως αυτή είναι η αρχή ενός γενναίου νέου κόσμου; Η σωτηρία της Ελλάδος. Για την πατρίδα σας, λένε οι μέχρι πρότινος καγχάζοντες και επισημαίνοντες την διευρυνόμενη ασημαντότητα των εθνικών ταυτίσεων, δεν είστε έτοιμοι να κάνετε θυσίες, να πεινάσετε, να ζοριστείτε για να φτάσουμε όλοι μαζί στην Γη Χαναάν της πολιτικής ωριμότητας; μα τι σόι ζώα είστε; Άλλωστε, έλεγε ο άλλος μέγας γνώστης της Ελληνικής πραγματικότητας προ μηνών, το βασικό σας πρόβλημα είναι η χλίδα στην οποία ανάξια ζείτε - ε θα κόψετε τα πολλά ταξίδια στην Νέα Υόρκη κάθε μήνα, μια ή δύο φορές το χρόνο φτάνει. "Όλοι φταίμε", λένε, που σημαίνει "όλοι φταίτε" και κανένας περισσότερο: το φερέφωνο του διαπλεκόμενου καναλάρχη, ο εργολάβος του δημοσίου είναι αθώοι, εξίσου αθώοι τέλος πάντων με τον οδηγό του ΗΣΑΠ που παίρνει 1800 Ευρώ τον μήνα μετά από 20ετία εργασίας.

Εξ αυτών και όχι μόνο, από την ανησυχία που γεννά η κρίση και οι δυνάμει απαιτήσεις των πληβείων έτσι και δεν πιάσει το Δόγμα του Σοκ, προκύπτει ένας λόγος που έχει απενοχοποιήσει την απέχθεια προς την δημοκρατία, μια τεχνοκρατία που όλο και λιγότερο νιώθει την ανάγκη να κρύψει την αποστροφή της για το πόπολο. Οι αστυνομικές ενέργειες δικαιολογούνται, επιβάλλονται μάλιστα για την προστασία της εθνικής οικονομίας, οι μηχανισμοί γενικευμένης κοινωνικής επιτήρησης μας προστατεύουν από τo ενδεχόμενο τρομοκρατικών ενεργειών, οι διαδικασίες της βουλής και η κοινοβουλευτική νομιμότητα μπορεί να γίνονται τελατίνι για υπέρτερο εθνικό συμφέρον, ενώ η υπόμνηση των δεδηλωμένων υποσχέσεων με τις οποίες εξελέγη το κυβερνών κόμμα είναι σαμποτάζ της οικονομίας. Ξαναβρίσκει ο φιλελεύθερος λόγος το νήμα που τον συνέδεσε κατά το παρελθόν με την ακροδεξιά (με την οποία επορεύθηκε χέρι-χέρι όλο αυτόν τον καιρό η σοσιαλιστική κυβέρνηση) εδώ κι αλλού - γιατί άλλωστε οι τοπικές μας εξελίξεις δεν είναι παρά μικρά παρακλάδια του γενικότερου μετά την Κρίση τοπίου, όπου το πόσο μετά είναι το "μετά", είναι ένα σοβαρό ζήτημα.

Αναρωτιέται κανείς όλοι αυτοί οι φλογεροί κήρυκες του Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση, και του Όλοι Mαζί τα Φάγαμε, ποια λύση θεωρούν πως υπηρετούν και πόσα έχουν φάει από τα φαγωμένα. Ποιο είναι το εισοδηματικό επίπεδο του κυρίου που την πέφτει στον "ακαμάτη συνδικαλιστή" και στον "μη παραγωγικό" Έλληνα με την βεβαιότητα χιλίων πιθήκων εργοδοτών; Αυτοί που λένε ότι τα 1200 το μήνα είναι πολλά, πόσους ξέρουν που να βγάζουν από κει και κάτω; Πώς δικαιολογούν τον δικό τους εισόδημα όταν μιλάνε για παραγωγικότητα; Ακόμα περισσότερο ποιος εξιδανικευμένος νεοφιλελεύθερος σταχανοβιτισμός είναι το σημείο αναφοράς τους;

Και όσο για την οικονομία και τις παθογένειές της: με σχεδόν ερωτικό πάθος τις υπηρετούσαν όλοι αυτοί, τις εποχές της μεγάλης κερδοφορίας των Ελληνικών επιχειρήσεων. Τις ίδιες εποχές που οι εργαζόμενοι "απασφαλίστηκαν" νομίμως για πρώτη φορά, έγιναν περιστασιακοί και με το κομμάτι και δεν έπαιρναν αυξήσεις που να καλύπτουν καν τον πληθωρισμό.

Όταν λοιπόν ερωτούν όλοι "τι παράγαμε" και λένε ανοησίες περί υπερβολικών μισθών, ή μη παραγωγικής εργασίας, λες και η εργασία στον καπιταλισμό έχει κάποιον ηθικό στόχο και όχι την κερδοφορία, ας λάβουν υπόψη τα εξής, γραμμένα στην Ελευθεροτυπία σε ανύποπτο χρόνο το 2007 (και παραθέτω εκτενές απόσπασμα):

Σύμφωνα με στοιχεία της ICAP από επεξεργασία των ισολογισμών 25.972 εταιρειών Α.Ε. και ΕΠΕ, ο ρυθμός αύξησης των κερδών προ φόρων, εξαιρουμένου του χρηματοπιστωτικού κλάδου, προσέγγισε το 60% (δεκαπέντε φορές ταχύτερος του ΑΕΠ), ενώ σε απόλυτο μέγεθος τα κέρδη προ φόρων έφτασαν στα 8,6 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει πως κατά μέσο όρο οι επιχειρήσεις κερδίζουν μικτά 44.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, ενώ τους κοστίζει λιγότερο από 10.000 ευρώ...

Τη στιγμή που οι επιχειρήσεις έβγαζαν, σε μέσα επίπεδα, 44.000 ευρώ από κάθε εργαζόμενο, πλήρωναν στη «γενιά των 700 ευρώ» αυξήσεις 2,9% από τις αρχές του 2006 και άλλο ένα 2,9% το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, ήτοι σε μέσα επίπεδα 3,9%.

Έτσι, κατά το πρώτο 9μηνο του, άκρως κερδοφόρου για τις επιχειρήσεις, έτους 2006 οι εργαζόμενοι «απολάμβαναν» βασικό-εισαγωγικό μισθό 608,32 ευρώ, αλλά το τελευταίο τετράμηνο αυτός έφτασε, αισίως, στα 626 ευρώ.

Στο Δημόσιο οι αυξήσεις που ανακοίνωσε πέρυσι η κυβέρνηση ήταν 3%, δηλαδή οι μισθοί κινήθηκαν κάτω του πληθωρισμού (3,2%). Ετσι, τη χρονιά που οι επιχειρήσεις κατέγραφαν τεράστια κέρδη (60% περισσότερα από το 2005), οι εργαζόμενοι είχαν μείωση του πραγματικού-διαθέσιμου εισοδήματος. Τις γλίσχρες αυξήσεις έφαγε ο πληθωρισμός, χωρίς να υπολογίζεται η φορολογική τσιμπίδα, η οποία «συνέλαβε» την αυξημένη φορολογητέα ύλη των μισθωτών και των συνταξιούχων, αφού δεν τιμαριθμοποιήθηκε η φορολογική κλίμακα.

Την ίδια στιγμή οι επιχειρηματίες κατέβαλαν φόρο 25% επί των κερδών (μερισμάτων), ενώ όσοι μισθωτοί, λόγω θέσης, προϋπηρεσίας ή απλώς υπερωριών και εργασίας στις γιορτές, συγκέντρωσαν ετήσιες αποδοχές πέραν των 23.000 ευρώ πλήρωσαν φόρο 40%.

Προσθήκη: Η έκθεση της ICAP για το 2006

Προσθήκη 2: Αμφισβητήθηκε από τον σχολιαστή ΑΦ η -εχμ- επάρκεια της απόδοσης της Ελευθεροτυπίας σε σχετική συζήτηση στου Old-Boy, και όχι αδίκως. Παρά την ένσταση αυτή νομίζω πως η συγκριτική ανάγνωση των σχετικών στοιχείων στην ΕΕ, δικαιώνει απόλυτα τον γενικό στόχο της παρατήρησής μου - βλ τον παρακάτω πίνακα για το 2005 [πηγή EU KLEMS, παρατίθεται εδώ]:

3. Απελευθέρωση απολύσεων, ευελιξία, μείωση βασικού και άλλα έργα μυθοπλασίας

Το ειρωνικότερο στην επίθεση που δέχονται τα εισοδήματα δημοσίων και ιδιωτικών εργαζομένων, είναι πως στην πραγματικότητα οι αλλαγές στην νομοθεσία απλά νομιμοποιούν μια ήδη άρρωστη κατάσταση, οι "μεταρρυθμίσεις" ήταν πρακτικά ήδη σε ισχύ εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον! Η Ελληνική αγορά ήταν ευέλικτη πέρα από κάθε ονείρωξη δυτικού επιχειρηματία: Το 25% των εργαζομένων ήταν ανασφάλιστοι ήδη, ενώ άλλο ένα 7% ήταν μισθωτοί που αναγκάζονταν να δουλεύουν με "μπλοκάκι": όπερ ένα 32% των εργαζομένων ήταν χωρίς δικαιώματα αποζημίωσης ή παρεμπόδισης οιασδήποτε απόλυσης. Αν σε αυτούς προστεθεί ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών νομίμων και μη που πρακτικά δουλεύουν χωρίς καμία εξασφάλιση, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, την "μαθητεία" μαϊμού κτλ, εύκολα προκύπτει πως περί 50% των εργαζομένων εργαζόταν ήδη επισφαλώς, και το υπόλοιπο 33% του 40% των αυτοαπασχολουμένων μας κάνει περί το 80% των Ελλήνων εργαζομένων που νόμιμα ή παράνομα εργαζόταν ευελικτότατα, ή δεν τον αφορούσαν οι σχετικοί περιορισμοί. Όλη αυτή η ευελιξία είχε τα "θεαματικά" αποτελέσματα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Η νομιμοποίησή της απλά θα στερήσει το όπλο του εκφοβισμού με την (βασικά ανύπαρκτη) επιθεώρηση εργασίας και την καταγγελία, από τους εργαζόμενους.
Για τις αμοιβές: παρότι μας έχουν ζαλίσει με το πόσο υψηλό ήταν το κόστος εργασίας, αυτό ήταν μόνο εν μέρει αληθές: η Ελλάδα είχε χαμηλότατους μισθούς για την μάζα των εργαζομένων σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ (50% και κάτω των Γερμανικών), αλλά στο ανώτερο διευθυντικό επίπεδο, στους ταγούς της οικονομικής ζωής μας (που μας οδήγησαν σημειώνω στον γκρεμό) οι μισθοί ήταν απολύτως εφάμιλλοι των Γερμανικών. Εκεί προφανώς δεν ετίθετο θέμα παραγωγικότητας...
Όσο για τις απολύσεις, (ξανά-)αντιγράφω τις παρατηρήσεις του Χρ. Μέγα στην Ελευθεροτυπία το 2006:

Η Ελλάδα έχει από τα χειρότερα συστήματα εργασιακών σχέσεων, κυρίως γιατί οι εργοδότες απολύουν αναιτιολόγητα, ενώ, όπου προβλέπεται «σπουδαίος λόγος» για απομάκρυνση από την εργασία, όπως στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έχει ενοχοποιηθεί από την κυβέρνηση για όλα τα δεινά της χαμηλής παραγωγικότητας. Μάλιστα τον περασμένο Δεκέμβριο πέρασε νόμο για κατάργηση των σχετικών κανονισμών προσωπικού και πρόσληψη με καθεστώς ιδιωτικού δικαίου και αναιτιολόγητων απολύσεων για τους νέους που θα προσλαμβάνονται στο εξής.

Ως προς τις απολύσεις, αυτές είναι απελευθερωμένες για επιχειρήσεις έως 20 άτομα, κάτι που αφορά το 92% των επιχειρήσεων (σ.σ.: οι οποίες είναι μικρού μεγέθους στην Ελλάδα). Και η πρόβλεψη αυτή ετέθη το 2000 (νόμος Γιαννίτση), αφού έως τότε ήταν ελεύθερες για επιχειρήσεις που απασχολούν έως 50 άτομα προσωπικό. Πλέον για τις επιχειρήσεις από 21 έως 199 άτομα το ποσοστό των απολύσεων κυμαίνεται από 20% έως και 2% αντιστοίχως (4 άτομα το μήνα). Και άνω αυτού του ορίου παγιώνεται το 2% το μήνα.

Ομως αυτού του μεγέθους οι επιχειρήσεις ανήκουν, σε μεγάλο βαθμό, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ενώ οι μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που το προηγούμενο διάστημα θέλησαν να κάνουν απολύσεις, ουδένα πρόβλημα αντιμετώπισαν.

4. Μόνοι εμείς, της κρίσης οι εκδρομείς;

Ένα άλλο γεγονός που δεν πολυσυζητάμε βλέπω δημόσια είναι η ταυτόχρονη κατάρρευση εξαιρετικά διαφορετικών μεταξύ τους οικονομιών: είναι εντυπωσιακή η σύμπτωση του σκασίματος αλλεπάλληλων PIGS - είχαν προηγηθεί οι Τίγρεις της Βαλτικής οι οποίες έχουν φτάσει πλέον μάλλον στον πάτο, καθώς υπάρχουν πλέον άνθρωποι που προτίθενται να κάνουν σκληρή σωματική εργασία για 120 Ευρώ τον μήνα, ποσό που εξέπληξε μέχρι και τον απεσταλμένο της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Λεττονία, που είναι ένα καλό σημείο για να έχουμε υπόψη μας όταν αναρωτιόμαστε πού είναι ο πάτος: μεσαίωνα και κάτεργου γωνία.

Εντυπωσιακότερη σύμπτωση από την ταυτόχρονη σχεδόν δημοσιονομική κατάρρευση διαφορετικών μεταξύ τους οικονομιών (πολλές από τις οποίες μας τις πούλαγαν σαν μοντέλα προς μίμηση μέχρι πολύ πρόσφατα) είναι πως παρά τις διαφορετικές οικονομίες, για πάσαν νόσο και μαλακία το φάρμακο είναι ένα: Λιτότητα. Ακόμα και μετά από δύο χρόνια αποτυχίας επίτευξης των σκοπών της λιτότητας, όπως στην Ιρλανδία, η ΕΚΤ και τα οικονομικά Waffen-IMF, αρνούνται να αφήσουν την πραγματικότητα να χαλάσει τα οικονομικά τους προσχήματα. Προφανώς ο σκοπός είναι άλλος, αλλά δεν μπορεί να ομολογηθεί: είναι κομμάτι δύσκολο να πείσεις τον κάθε συνταξιούχο ή τον κάθε άνεργο πως αξίζουν οι μακροχρόνιες θυσίες στις οποίες θα υποβληθούν προκειμένου να διασφαλιστεί η υγεία του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος, ήδη πολλάκις στηριγμένου με τα λεφτά των άλλων... Οπότε καλύτερα να φταίμε όλοι για να δουλεύει η ενοχοποίηση για τις τράπεζες.... Η Ισλανδία πάντως που απέφυγε το τριπάκι της αυτοενοχοποίησης και της τοποθέτησης των συμφερόντων του λαού της κάτω από εκείνα των τραπεζών, μοιάζει να έκανε τις σωστές επιλογές. Οι Ιρλανδοί πάλι έχουν εκλογές σε λίγο καιρό: καιροφυλακτούν εκπλήξεις...

5. Αδιέξοδα και αντιφάσεις

Στον δρόμο για την κατάρρευση είναι εντυπωσιακός ο στρουθοκαμηλισμός, η αποφυγή ολοκληρωμένων συλλογισμών. Πρέπει να μάθουμε να πάψουμε να σκεφτόμαστε, να αρκούμαστε στις αναλύσεις των τηλεσχολιαστών, να πάψουμε να παρατηρούμε εγγενείς αντιφάσεις: Η υπερχρέωση της χώρας θα αντιμετωπισθεί με διόγκωση του δημοσίου χρέους στο 150%++ σε δυο χρόνια. Η διευρυνόμενη ανεργία και η φτώχεια με ακόμα εξευτελιστικότερους μισθούς και διευκόλυνση των απολύσεων. Οι αδυναμίες της δημόσιας παιδείας με την ιδιωτικοποίησή της. Η πράσινη ανάπτυξη με το fast track της περιβαλλοντικής ασυδοσίας και την κατάργηση του σιδηροδρόμου. Η στροφή στην καινοτομία με την οικονομική αυτοεξορία του πλέον καταρτισμένου εργατικού δυναμικού της χώρας. Οι υποδομές της θα ενισχυθούν με την κατάρρευση των δημοσίων επενδύσεων. Ο ανταγωνισμός θα έλθει με την δημιουργία ολιγοπωλιακότερων (ή και μονοπωλιακών βλ. αεροπορικές συγκοινωνίες) συνθηκών. Η κοινωνική δικαιοσύνη με την αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και στο πετρέλαιο θέρμανσης. Η πολιτική πολυφωνία με την καθιέρωση πλειοψηφικού (ουσιαστικά) συστήματος με υποψηφίους επιλεγμένους από τον αρχηγό. Η φορολογική δικαιοσύνη με άλλη μια περαίωση, την πλέον σκανδαλώδη υπέρ των μεγάλων οφειλετών και εναντίον των μπλοκάκηδων, αλλά και με την μετακύλιση των εσόδων από τους άμεσους στους έμμεσους φόρους. Αυτό το φεστιβάλ αντιφάσεων είναι η υπόσχεση που λαμβάνουμε. Η χώρα είναι ήδη νεκρή. Η καταστροφή είναι βέβαιη - αλλά είναι ευκαιρία!

Ωραία. Η καταστροφή τίνος και η ευκαιρία για ποιον; Δεν αποσαφηνίζεται. Κάθε καταστροφή είναι ευκαιρία για κάτι βέβαια: η όλη φιλολογία θυμίζει Νέα Oρλεάνη την επομένη της Κατρίνα: "η καταστροφή μας δυναμώνει". Ή μας απελευθερώνει: Die zerstörung macht frei, μια και το arbeit δεν είναι και πολύ διαθέσιμο. Στα στρατόπεδα ανεργίας του μέλλοντος, οι κατεστραμμένοι θα παρηγορούνται με στατιστικές που θα διαβεβαιώνουν πως όλοι οι δείκτες ανέρχονται. Ότι η κρίση είναι παρελθόν και πλέον, η δυστυχία τους είναι δικό τους θέμα.

6. Τυφώνας Τρόικα

"We finally cleaned up public housing in New Orleans. We couldn't do it, but God did." Richard H. Baker, ρεπουμπικανός βουλευτής της Λουιζιάνα μετά την ισοπέδωση της πόλης από την Κατρίνα

Ως «μοναδική ευκαιρία για την προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας» χαρακτήρισε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος το περίφημο Μνημόνιο που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Όπως και στην Κατρίνα οι ευκαιρίες "αναμόρφωσης" έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο: την εξαθλίωση των ασθενέστερων και την μεταφορά πλούτου από τους φτωχότερους στους πλουσιότερους, όπως άλλωστε μικρή επαφή με τα παραδείγματα που παραθέτει το Shock Doctrine της Ναόμι Κλάιν δείχνει. Η μετά την Κατρίνα Νέα Ορλεάνη δεν έχει κτιστεί με γνώμονα το συμφέρον των φτωχότερων κατοίκων της αλλά με βασικό πρόταγμα "να διώξουμε τους αραπάδες" (τουριστικοποιώντας την κουλτούρα τους). Οι "αναγκαίες μεταρρυθμίσεις" λοιπόν ήταν αναγκαίο να εξαφανίσουν τους φτωχότερους και πιο αδύναμους. Η ανθρωπογενής δημοσιονομική "Κατρίνα" που έπληξε την Ελλάδα, εικάζει κανείς πως τις ίδιες προτεραιότητες θα έχει. Απλά εδώ οι μαύροι είναι περισσότεροι

7. Ευχή και κατάρα
Όποιοι δεν συμμετάσχουν στην απεργία και δεν κατέβουν στην συγκέντρωση στις 15/12 ζυγόν δουλείας ας έχωσι.... Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία

8. Θυμός...

Killing no murder ή ο μονομερής αποπληθωρισμός της οικονομίας

2010-12-15T11:06:00.001-08:00

Killing no murder ή ο μονομερής αποπληθωρισμός της οικονομίας
Cartoon of the riots by Isaac Robert Cruikshan...Image via Wikipedia
Υπάρχει πολύς κόσμος που ακόμη σκέφτεται ηθικιστικά, χωρίς καμία επιστημονική συνέπεια και τεκμηρίωση. Μόνο που αυτή την φορά τις ατεκμηρίωτες απόψεις τις έχουν οι νεοφιλελεύθεροι οι οποίοι έως τώρα είχαν κάνει σημαία τους τον λογικισμό στην πιο χυδαία μορφή του. Τώρα βρίσκονται στο απόλυτο κενό!

Και πράγματι, το σχέδιο της κυβέρνησης δεν βγαίνει. Με την ανάπτυξη να φλερτάρει σύντομα με το -7% και την οικονομία-κοινωνία σε απόγνωση είναι σαφές ότι το υπάρχον σχέδιο δεν μας βοηθάει. Και δεν βοηθάει όχι επειδή δεν πέρασαν τα νέα μέτρα και οι αντιδράσεις ήταν πολλές αλλά αντίθετα επειδή τα νέα σκληρά μέτρα πέρασαν με ευκολία και οι αντιδράσεις ήταν πολύ μικρές. Το αποτέλεσμα όμως ήταν η αποτυχία.

Και αυτό οφείλεται στο ότι έγινε προσπάθεια να γίνει τεχνητός και μονομερής αποπληθωρισμός στην οικονομία. Να προσομοιάσουν δηλαδή μια υποτίμηση του νομίσματος όχι με νομισματικό τρόπο αλλά μονομερώς με μειώσεις μισθών (εννοώ κυρίως του ιδιωτικού τομέα). Αυτοί που σκέφτηκαν κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είναι εντελώς καθυστερημένοι.

Αντίθετα, θα έπρεπε να ξεκινήσουν ανάποδα, να δοθούν κίνητρα για να αποκλιμακωθούν βάναυσα οι τιμές των ακινήτων, της γης, ενοικίων κτλ και κάθε είδους τιμών. Κάτι που θα παρέσυρε καθοδικά και όλες τις άλλες αξίες με στόχο στο τέλος να μειώσουν σταδιακά και τους μισθούς. Εφόσον π.χ. το 90% της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα είναι μικρή μαριδούλα είναι εύλογο το ότι αν πέσουν οι τιμές των ενοικίων στο μισό ο κόσμος θα μπορεί να αντέξει και μια πτώση του τζίρου επίσης στο μισό.

Αυτό θα γινόταν και με μια υποτίμηση με κοινωνικά πιο δίκαιο τρόπο.Η ελεύθερη οικονομία έχει και μερικά καλά για τους φτωχούς, όταν π.χ. βρίσκει νέο χαμηλότερο σημείο ισορροπίας και δίνει στους "απέξω" μια νέα ευκαιρία. Όοοοχι όμως! Δεν ήταν δυνατόν κάποιοι να χάσουν τις προνομιάρες τους!

Αυτό που ζούμε δεν έχει προηγούμενο στην οικονομική ιστορία. Κρατάνε κάποιοι τη νομισματική τους ισχύ και η οικονομία κατακεραυνώνεται!

Οι άνθρωποι θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο! Δεν μπορώ να καταλάβω - το ρωτάω με κάθε ειλικρίνεια- πόσα κιλά μαλάκες είναι; Γιατί ή μαλάκες είναι ή απατεώνες.

Όλα αυτά τα κάνουν βέβαια για δύο λόγους: 1) Να προστατεύσουν τις καταθέσεις και 2) Να προστατεύσουν τα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών που διαμορφώνουν την ήδη υποτιμημένη αξία τους.

Δεν μπορώ να καταλάβω ρε γαμώτο αλσχάιμερ έπαθαν όλοι πρόωρα; Ξέχασαν τα βασικά οικονομικά που ήξεραν; Είναι καθυστερημένοι;

Αυτά είναι οικονομικά 1ης μεταπτυχιακού το πολύ....

Προσέξτε, μην με μπερδεύετε με άλλους, εγώ αυτή την στιγμή δεν κάνω αντιπολίτευση αρχών (αν και το κάνω άλλες φορές) λέγοντας μην μειώνετε τους μισθούς των ΔΕΚΟ. Αντίθετα, σε αυτή την ανάρτηση λέω ότι αν θέλετε να μειώσετε τους μισθούς κάνετε και το ελάχιστα λογικό πράγμα να οδηγήσετε και την υπόλοιπη οικονομία σε αποπληθωρισμό. Με τους εργαζόμενους μόνο δεν γίνεται τίποτα, ίσα ίσα τους βασανίζετε άσκοπα και καθυστερείτε την έξοδο της χώρας από την ύφεση.

Αυτά παθαίνει ένας πρωθυπουργός όταν δεν έχει ιδέα από οικονομικά, αυτά παθαίνει μια κυβέρνηση που είναι πολύ πιο νεοφιλελεύθερη από τον ίδιο τον νεοφιλελευθερισμό και υπό καθεστώς πανικού και τρομοκρατίας.

Η λειτουργία της αγοράς εδώ που φτάσαμε θα ήταν βάλσαμο! Εδώ όμως δεν λειτουργεί ούτε καν η αγορά να τσακίσει και να καταπιεί ορισμένα πρώην πρωτοπαλίκαρά της!

Με ρωτούσε σήμερα ένας φίλος μου πώς είναι δυνατόν με τόσους νομπελίστες συμβούλους να μην βλέπουν και να μην ξέρουν αυτά που πρέπει να γίνουν.

Μα ξέρετε τώρα τελευταία τι τους λένε οι σύμβουλοι; ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!!!

Ο Παπανδρέου όμως και ο οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός που έχει γαλουχηθεί στο παρακμιακό κλίμα των τελευταίων 40 ετών, δεν είναι διατεθειμένος να παραμείνει στην εξουσία μόνο και μόνο για να διαχειριστεί την χρεοκοπία και την έξοδο της χώρας από την ΟΝΕ (άσε που και αυτή άτυπα διαλύεται).

Κάποιος όμως πρέπει να αποφασίσει την "Απόβαση στη Νορμανδία" αλλιώς η κατάσταση θα συνεχίσει να χρονίζει χωρίς λύσεις. Επειδή όμως κανείς δεν έχει τα αρχίδια να πει την αλήθεια με το όνομά της οδηγούμαστε σε μια εικονική πραγματικότητα του ψέματος.

Και επειδή αυτό το βλέπουν στην κυβέρνηση, και μάλλον κάποιοι ελάχιστοι σοβαροί σύμβουλοι τους το εισηγούνται κιόλας, αν στην επόμενη συνάντηση των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών δεν βρεθούν ριζικές λύσεις μάλλον ο ΓΑΠ θα πάει σε εκλογές για να δημιουργηθεί μια κυβέρνηση συνασπισμού.

Έτσι στο τέλος θα βγάλουν και μάγκα τον Καραμανλή, τον πιο άχρηστο πρωθυπουργό των τελευταίων 250 ετών, τον πρωθυπουργό της χρεοκοπίας και των σκανδάλων που το έβαλε σαν κότα στα πόδια. Μάγκα θα τον κάνουν στο τέλος!

Ακόμη όμως και τότε εγώ θα φωνάζω γι' αυτό το αισχρό πράγμα που κάποια άθλια υποκείμενα τόλμησαν να σκεφτούνε, ότι είναι δηλαδή δυνατόν να γίνει μονομερής αποπληθωρισμός της οικονομίας με θυσίες ΜΟΝΟ εργαζομένων. Μια σκέψη αδίστακτης αθλιότητας και πανικού που δείχνει και πόσο πολύ σέβονται τους εργαζόμενους τους οποίους τους έχουν γραμμένους στα παλιά τους τα παπούτσια....

Αν υπήρχε ένας σε αυτή την χώρα με αξιοπρέπεια θα έπρεπε αυτή την στιγμή να έχουν ΗΔΗ χρεοκοπήσει 2 με 3 τράπεζες, η χώρα να έχει κηρύξει καραμπινάτη χρεοκοπία, να έχει διαπραγματευτεί τι θα πληρώσει και τι όχι, να έχει βγει από το ευρώ και ήδη η οικονομία να είχε μπει σε ραγδαία αναπτυξιακή τροχιά έχοντας κάνει και διαρθρωτικές αλλαγές, δεν λέω όχι.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο λόγω ορισμένων υβριστικών - σκληρών εκφράσεων, δεν ενδείκνυται για αναδημοσιεύσεις.

ΠΗΓΗ : http://greekrider.blogspot.com

(σ.w_e:Έτσι λες??)

Γιάννης Βαρουφάκης – Νέες Βερσαλλίες στοιχειώνουν την Ευρώπη ή Furiosa Teutonicorum insania1

2010-12-15T10:10:00.000-08:00

1. Προσωπική αρετή, ελληνικές παραβιάσεις και η κληρονομιά των Βερσαλλιών

Οι Γερμανοί θεωρούν τους Έλληνες ανυπόφορα σπάταλους. Σκληρά εργαζόμενος, καλά εκπαιδευμένος, καινοτόμος, τεχνολογικά προχωρημένος, και με μια ιστορία ουσιαστικού σφιξίματος της ζώνης όταν η χώρα του αντιμετώπισε σοβαρή πτώση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της,[2] ο γερμανικός λαός είναι τώρα έξαλλος που η ασωτία ενός μικρού έθνους μπορεί να ταρακουνήσει βίαια τα θεμέλια στα οποία επένδυσε τη συλλογική μεταπολεμική ενέργεια του: τη σταθερότητα του νομίσματός του.

Η οργή του είναι ιδιαίτερα κατανοητή αν τοποθετηθεί στο ιστορικό πλαίσιο. Όταν το γερμανικό έθνος συνθηκολόγησε μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, οι σύμμαχοι αξίωσαν το νόμιμο αλλά και παράλογο δικαίωμά τους από το συλλογικό του σώμα. Κανένας οίκτος, καμιά τύψη, καμιά μεγαλοψυχία για τους νικημένους. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών επέβαλε βαριές αποζημιώσεις στο ήδη ηττημένο και αποδεκατισμένο έθνος και άφησε το λαό του να τα βγάλει πέρα μόνος του, αφού ο πλούτος του έθνους λεηλατήθηκε από τους νικητές.

Ενώ ο υπόλοιπος ανεπτυγμένος κόσμος συμμετείχε ξανά στη Χρυσή Βάση, το μοναδικό νόμισμα εκείνης της εποχής, η Γερμανία υποχρεώθηκε να παραμείνει εκτός (καθώς δεν της είχε απομείνει χρυσός μετά την ατιμωτική ήττα) και να τυπώσει το δικό της χρήμα. Καθώς βρέθηκε αποστερημένη από επενδύσεις και υποχρεωμένη να πληρώνει αποζημιώσεις μεταξύ 2% και 3% ετησίως στους νικητές, το νόμισμά της άρχισε αναπόφευκτα να υποτιμάται. Το αποτέλεσμα ήταν ένας υπερ-πληθωρισμός που σάρωσε τις κερδισμένες με μόχθο καταθέσεις της γερμανικής μεσαίας τάξης και έστρωσε το δρόμο για την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί, αφού πλέον οι κραδασμοί της κρίσης του 1929 είχαν αγγίξει την ήδη ρημαγμένη χώρα. Τα υπόλοιπα, όπως λένε, ανήκουν στην ιστορία.

Από τότε η Γερμανία αποφάσισε, περίπου ομόφωνα, να μην ξαναβρεθεί ποτέ σε ένδεια λόγω κατάρρευσης του νομίσματος. Μολονότι συνεισφέρει ευχαρίστως και με το παραπάνω στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χρεώνεται μεγάλους λογαριασμούς όταν κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα το απαιτεί, το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να καταλάβει είναι οποιαδήποτε παραβίαση της αυστηρής νομισματικής πολιτικής που κράτησε ισχυρό το DeutschMark, το οποίο μεταφέρθηκε στο νέο πανευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρώ.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση της Αθήνας ανακοίνωσε ότι το έλλειμμα της Ελλάδας ήταν διπλό από εκείνο που η προηγούμενη κυβέρνηση ανέφερε, οι Γερμανοί δεν πίστευαν στα μάτια τους. Αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι ακόμη κι ένα νοτιοευρωπαϊκό κράτος μπορούσε να εμπλακεί σε τέτοιο παιχνίδι εξαπάτησης. Λίγους μήνες αργότερα, όταν οι χρηματαγορές συσπειρώθηκαν κατά των ελληνικών ομολόγων, πολλοί Γερμανοί θεώρησαν ότι οι Έλληνες πήραν αυτό που τους άξιζε.

Θεωρήθηκε ως δίκαιη ανταπόδοση, ειδικά στη νοοτροπία ενός έθνους που τον περασμένο αιώνα αποδέχτηκε τη συλλογική τιμωρία του και κατάφερε να βγει από το τέλμα μέσα από σκληρή δουλειά και εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις. Η Ελλάδα έπρεπε κι αυτή να πληρώσει για τις αμαρτίες της. Για τους Γερμανούς, το θέμα δεν ήταν το κόστος της διάσωσης του ελληνικού κράτους από τα νύχια των χρηματαγορών. Το θέμα ήταν ότι η Ελλάδα έπρεπε να υποστεί την τιμωρία που της άξιζε επειδή έθεσε σε κίνδυνο μια λέσχη που παραμέρισε με αβρότητα τους κανόνες για να τη δεχτεί ως μέλος της. Κι επειδή η εν λόγω λέσχη είναι αυτή που εκδίδει το νόμισμα στο οποίο ο γερμανικός λαός εμπορεύεται, αποταμιεύει και για το οποίο είναι συλλογικά περήφανος, η τιμωρία απέκτησε τη σημασία ενός καίριου δεσμευτικού τελετουργικού.

2. Η πραγματική κληρονομιά των Βερσαλλιών

Το πρόβλημα με την ηθική προσβολή είναι ότι σπανίως αποτελεί μια λογική βάση οικονομικής πολιτικής. Η προσωπική αρετή είναι σημαντική αλλά είναι αβέβαιος οδηγός για τον χειρισμό μιας κρίσης και κακός ιστορικός σε ό, τι αφορά τις αιτίες της. Ένα καλό παράδειγμα είναι η προαναφερόμενη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 που καταδίκασε τη Γερμανία σε μακροχρόνιες αποζημιώσεις. Τότε, οι νικητές ένιωθαν δικαιωμένοι ηθικά που επέβαλαν βαριές ποινές στη χώρα που είχε αρχίσει τον πιο φονικό πόλεμο μέχρι τότε.

Ήταν όμως φρόνιμο; Όχι, δεν ήταν. Ο Τζον Μέϊναρντ Κέϊνς, που επρόκειτο αργότερα να φωτίσει σημαντικά την ικανότητα του καπιταλισμού να σκοντάφτει, να πέφτει και ύστερα να αδυνατεί να σταθεί ξανά στα πόδια του χωρίς βοήθεια, βρισκόταν στις Βερσαλλίες καά την επεξεργασία της Συνθήκης. Μόλις επέστρεψε στο Κέμπριτζ, έβαλε σε τάξη τις σκέψεις του και κατέληξε σε ένα ζοφερό συμπέρασμα.

Με δυο λόγια, ο Κέϊνς είπε ότι οι νικητές επέβαλαν στους νικημένους μια Συνθήκη που δεν ήταν μόνο ανελέητη αλλά και αυτοκαταστροφική για τους νικητές. Με αυτή την έννοια, η τιμωρία είχε ένα τίμημα που οι νηκητές δεν υπολόγισαν καλά, ένα τίμημα εξίσου εξωφρενικό για τους τιμωρημένους όσο και για τους τιμωρούς. Και ο Κέϊνς είχε δίκιο!

Οι αποζημιώσεις αποδείχτηκαν ανεπαρκείς για τη βελτίωση των οικονομιών της Γαλλίας και της Βρετανίας, κατάφεραν όμως να αποστραγγίσουν τη γερμανική οικονομία από ζωή και, επομένως, να δημιουργήσουν τις συνθήκες του υπερπληθωρισμού που προετοίμασε την κοινωνία για τη μετεωρική άνοδο του Χίτλερ.

Μετά το 1929 και την κοσμοϊστορική κρίση της Γουόλ Στριτ που μεταδόθηκε σαν ιός με τη μορφή της Μεγάλης Ύφεσης παντού, οι χώρες που είχαν απολαύσει χαμηλό πληθωρισμό χάρη στη Χρυσή Βάση της δεκαετίας του 1920 συνειδητοποίησαν ξαφνικά ότι, σε εποχές αποπληθωρισμού, το κοινό νόμισμα είναι σαν μια μπάλα αλυσσοδεμένη στο πόδι ενός ανθρώπου που πνίγεται. Ανίκανες να συντονίσουν τις οικονομικές πολιτικές, άρχισαν να πηδούν από το πλοίο η μια μετά την άλλη εγκαταλείποντας το ενιαίο νόμισμα (τη Χρυσή Βάση) κι αρχίζοντας έναν αποπληθωριστικό πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Οι άμεσες αιτίες του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού πανικού- γιατί περί αυτού πρόκειται- είναι εμφανείς. Οφείλονται στην καταστροφική πτώση της αξίας του χρήματος, όχι μόνο στα εμπορεύσιμα είδη, αλλά σε όλα τα περιουσιακά στοιχεία…Οι δανειολήπτες όλων των ειδών ανακαλύπτουν ότι τα χρεώγραφά τους δεν ισοδυναμούν πλέον με τα χρέη τους….Λίγες κυβερνήσεις έχουν ακόμη αρκετά έσοδα για να καλύψουν τις σταθερές χρεώσεις για τις οποίες είναι υπόλογες. Επιπλέον, μια κατάρρευση αυτού του είδους αυτοτροφοδοτείται.[3]

Το αποτέλεσμα της ανικανότητας διαχείρισης μιας απλής αλήθειας, δηλαδή να υποχρεωθούν οι ελλειμματικές χώρες να αποπληθωρίσουν, ήταν μια μάστιγα στο σπίτι των (μέχρι τότε) πλεονασματικών χωρών, μαζική φτώχεια για όλους κι ένας πραγματικός πόλεμος που η ανθρωπότητα προσπαθεί από τότε να ξεπεράσει. Όπως λέει ο Κέϊνς:

…η ανειλικρινής αποδοχή….αδύνατων όρων που δεν θα μπορούσε να φέρει σε πέρας (έκανε) τη Γερμανία σχεδόν εξίσου ένοχη που αποδέχτηκε κάτι που δεν μπορούσε να εκπληρώσει με τους Συμμάχους που επέβαλαν κάτι που δεν είχαν δικαίωμα να αξιώσουν.[4]

Εάν οι Βερσαλλίες μας διδάσκουν κάτι, είναι ότι οι ισχυροί δεν επιβάλλουν πάντα στους νικημένους μια Συνθήκη που ανταποκρίνεται στα ίδια τους τα συμφέροντα. Μερικές φορές παρασύρονται από τη βιασύνη τους να τιμωρήσουν, σφίγγουν τους μυς τους περισσότερο απ’ ό, τι θα έπρεπε και καταλήγουν να τιμωρήσουν τον εαυτό τους. Αυτός είναι ο φόβος μου σχετικά με το πρόσφατο οικονομικό πακέτο που επέβαλαν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε μια άλλη ηττημένη χώρα: την Ελλάδα.

3. Οι νέες Βερσαλλίες

Στην εισαγωγή του βιβλίου του για τις συνέπειες της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ο Κέϊνς έγραψε τα ακόλουθα:

Ωθούμενος από τρελές ψευδαισθήσεις και παράτολμη αυτοεκτίμηση, ο ελληνικός λαός ανέτρεψε τα θεμέλια πάνω στα οποία όλοι ζούσαμε και χτίζαμε. Αλλά οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης πήραν το ρίσκο να ολοκληρώσουν την καταστροφή που η Ελλάδα άρχισε, με ένα πακέτο οικονομικής στήριξης που εάν εφαρμοστεί θα υποσκάψει ακόμη ποερισσότερο, αντί να αποκαταστήσει, την ευαίσθητη, περίπλοκη οργάνωση, που ήδη ταρακουνήθηκε και διαλύθηκε με την κρίση του 2008, μέσω της οποίας και μόνο οι ευρωπαϊκοί λαοί μπορούν να απασχολούνται και να ζουν.[5]

Δεν είναι, βέβαια, αυτά ακριβώς τα λόγια του Κέϊνς. Αλλά δεν απέχουν πολύ! Το μόνο που έκανα ήταν να αντικαταστήσω μερικές από τις λέξεις του με εκείνες που είναι τονισμένες πιο πάνω. Πράγματι, ο Κέϊνς θα μπορούσε να γράφει για την ελληνική δημοσιονομική καταστροφή και το πακέτο του ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ που επιβλήθηκε αποτελεσματικά στο χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος.

Το επιχείρημά μου εδώ είναι απλό: Το πακέτο των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ είναι το πιο παράξενο είδος τιμωρίας. Στην πραγματικότητα, είναι μια παράλογη ποινή επειδή:

α) αποτελεί μια άσπλαχνη και ασυνήθιστη τιμωρία
β) πρόκειται να ζημιώσει τους τιμωρούς πολύ περισσότερο από μια πιο δίκαιη τιμωρία στην Ελλάδα.[6] Κατά μεγάλη ειρωνεία, από αυτή την άποψη, δεν διαφέρει πολύ την πρωτότυπη Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Γιατί ισχυρίζομαι ότι το πακέτο των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ αποτελεί τιμωρία, όταν αυτό που λένε ότι κάνει είναι ότι σώζει την Ελλάδα από τη χρεοκοπία; Επειδή, νομίζω, δεν κάνει τίποτα τέτοιο. Με τα υπέμετρα επιτόκια που χρεώνει και με δεδομένη την αταλάντευτη αντίστασή του σε οποιαδήποτε επαναδιαπραγμάτευση του υπάρχοντος ελληνικού χρέους, ωθεί την Ελάδα σε περαιτέρω πτώχευση. Ακριβώς όπως ένας άσπλαχνος γιατρός δίνει αρκετά φάρμακα ώστε να κρατήσει λίγο ακόμη τον ασθενή στη ζωή έτσι ώστε να εξακολουθεί να υποφέρει ακόμη από βασανιστικό πόνο, αλλά όχι αρκετά για να τον αποτρέψει να απαλλαγεί από τη θανάσιμη αγωνία, έτσι και το πακέτο των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ παρατείνει την αγωνία του ελληνικού κράτους χωρίς να αποτρέπει την αναπόφευκτη χρεοκοπία. Κι όταν έρθει η χρεοκοπία, θα έρθει σε μια εποχή μικρότερου εθνικού εισοδήματος και υψηλότερου συνολικά επιπέδου χρέους. Δεν είναι λοιπόν παράλογο να περιγράψουμε αυτό το πακέτο ως μια άσπλαχνη και ασυνήθιστη τιμωρία.

Πέραν αυτού, γιατί ισχυρίζομαι ότι το πακέτο των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ είναι αυτοκαταστροφικό για πλεονασματικές χώρες όπως η Γερμανία που παρέχουν τα πρόσθετα δάνεια; Η απάντηση είναι απλή: Μετά την Κρίση του 2008, η Γερμανία σάλπαρε σε μη χαρτογραφημένα τρικυμιώδη ύδατα. Για πρώτη φορά σε τριάντα χρόνια, το πλεόνασμά της δεν απορροφήθηκε από το εμπορικό έλλειμμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μέχρι το 2008, το γερμανικό θαύμα ήταν οικοδομημένο όχι μόνο πάνω στην τυπική γερμανική σκληρή εργασία και δημοσιονομική υπευθυνότητα αλλά επίσης στη μεγάλη δημοσιονομική ʺ ανευθυνότητα ʺ των Ηνωμένων Πολιτειών που είχαν αρκετά μεγάλα ελλείμματα ώστε να απορροφούν τη βιομηχανική παραγωγή των μεγάλων εθνών της Ευρώπης και της Ασίας. Τώρα, χρειαζόμαστε νέες πηγές δημοσιονομικής ʺ ανευθυνότητας ʺ, έτσι ώστε η Siemens, η BMW και οι υπόλοιποι λαμπεροί βιομηχανικοί γίγαντες της Γερμανίας να μπορούν να βρουν αγοραστές.

Σε αυτό το πλαίσιο, το να μετατρέπεις χώρες όπως η Ελλάδα σε μια χτυπημένη απ’ τον ήλιο άγονη γη και να υποχρεώνεις την υπόλοιπη Ευρωζώνη σε ένα ακόμη πιο γρήγορο, καθοδικό σε ό, τι αφορά τον αποπληθωρισμό των χρεών φαύλο κύκλο, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να υπονομεύσεις την οικονομία της ίδιας της Γερμανίας. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα θα έχει τις ερήμους που της αξίζουν, αξίζουν οι σκληρά εργαζόμενοι Γερμανοί μια πολιτική ελίτ που τους οδηγεί ολοταχώς στην οικονομική καταστροφή;

Δεν πιστεύω ότι το αξίζουν. Αλλά έχει συμβεί στο παρελθόν και μπορεί να ξανασυμβεί. Για να αναφερθώ, για μια τελευταία φορά, στο βιβλίο που έγραψε ο Κέϊνς το 1920 για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών:

Ίσως να είναι ιστορικά αληθινό ότι καμιά τάξη της κοινωνίας δεν χάνεται παρά από το ίδιο της το χέρι.[7]

Σημειώσεις

[1] – Μεταφρασμένο σε ʺ Το παραλήρημα παραφροσύνης των Γερμανώνʺ. Βλέπε E.F.Heckscher, Mercantilism, Αναθεωρημένη 2η έκδοση, Λονδίνο: London: Allen & Unwin, 1962, τ. 1. σ. 56

[2] – Μετά την επανένωση, στο μέσο της δεκαετίας του 1990 και ύστερα πάλι από το 2002

[3] – John Maynard Keynes (1922). ʺ The World’s Economic Outlookʺ. The Atlantic Monthly.

[4] – Dr Melchior: A Defeated Enemyʺ στο Two Memoirs (1949), επανεκδόθηκε στο Collected Writings, Vol. X: Essays in Biography, σ. 428

[5] – Αντικατέστησα το γερμανικός με ʺελληνικόςʺ, το γαλλικός και βρετανικός με ʺ ευρωπαϊκόςʺ, το γερμανικός με Ελλάδα, το Ειρήνη με ʺ πακέτο οικονομικής στήριξηςʺ, το πόλεμος με ʺ την κρίση του 2008ʺ. Βλέπε ʺ Introduction to John Maynard Keynes”. The Economic Consequences of the Peace, Harcourt Brace New York, 1920.

[6] – Αφήνοντας την Ελλάδα σε αθέτηση και επιτρέποντας στην ΕΚΤ να χρηματοδοτήσει τις τράπεζες (ελληνικές, γαλλικές και γερμανικές).

[7] – Κεφάλαιο 6, σ. 238, The Economic Consequences of the Peace, Harcourt Brace New York, 1920

Ιστοσελίδα / Γιάνης Βαρουφάκης

Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι καθηγητής οικονομικής θεωρίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής του Τομέα Πολιτικής Οικονομίας του ιδίου Τμήματος.

Σεβόμαστε την απεργία, υπηρετούμε την ενημέρωση

2010-12-15T02:21:00.000-08:00

15/12/2010 06:00

Ενόψει των προγραμματισμένων κινητοποιήσεων της ΕΣΗΕΑ, η Διοίκηση της DPG Digital Media, ανακοινώνει την υπεύθυνη στάση που θα κρατήσουν όλα τα διαδικτυακά της μέσα, με γνώμονα πάντα την συνεχή, έγκυρη και αντικειμενική πληροφόρηση του αναγνωστικού της κοινού.

Η Διοίκηση της DPG Digital Media σέβεται και αναγνωρίζει το δικαίωμα στην απεργία όλων των συνεργατών-μελών της ΕΣΗΕΑ.

Διαχωρίζει όμως ξεκάθαρα τη θέση της και γνωστοποιεί στο ευρύ διαδικτυακό αναγνωστικό κοινό, ότι τα ηλεκτρονικά μέσα ιδιοκτησίας DPG θα λειτουργήσουν κανονικά, παρέχοντας έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση κατά τη διάρκεια των απεργιών που έχει προκηρύξει η ΕΣΗΕΑ.

Οι λόγοι που μας οδήγησαν στην ανωτέρω απόφαση είναι:

1) Η ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών (και συγκεκριμένα, των Ελλήνων χρηστών του Ίντερνετ εντός και εκτός ελληνικών συνόρων) αποτελεί για μας πρωταρχικό σκοπό ύψιστης σημασίας, ιδιαιτέρως δε, σε περιόδους έντονης κρίσης και επαναλαμβανόμενων απεργιών, οι οποίες ελοχεύουν τον κίνδυνο της ελλιπούς πληροφόρησης ή κάποιες φορές, ακόμη και της παραπληροφόρησης.

2) Είμαστε κάθετα αντίθετοι με τις τακτικές και τις νοοτροπίες των ηγετικών στελεχών της ΕΣΗΕΑ.
Πώς ζητά ο κ. Σόμπολος την στήριξη όλων εκείνων των χιλιάδων νέων δημοσιογράφων που εργάζονται σε ιντερνετικά μέσα, όταν την ίδια στιγμή η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ αρνείται να τους αναγνωρίσει ως ισότιμα μέλη;
Ποιους δημοσιογράφους άραγε εκφράζει-εκπροσωπεί πλέον ο κ. Σόμπολος και η λοιπή ηγετική ομάδα της ΕΣΗΕΑ;
Ποια η στάση της ηγεσίας της ΕΣΗΕΑ απέναντι στα διαδοχικά λουκέτα σε σειρά εντύπων που ως αποτέλεσμα είχαν να μείνουν άνεργοι εκατοντάδες δημοσιογράφοι;

Ποιες είναι οι προσπάθειες για την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων των χιλιάδων μη προνομιούχων δημοσιογράφων;
Αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία ζητούν άμεσα σαφείς απαντήσεις, καθώς η πλειονότητα των έντιμων και ικανών δημοσιογράφων, οδηγείται και θα οδηγηθεί με ακόμη ταχύτερους ρυθμούς στην ιντερνετική απασχόληση, ενώ η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ή να μην επιθυμεί να αντιληφθεί τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στον χώρο της ενημέρωσης.

3) Η ελληνική κοινωνία δικαίως έχει ταυτίσει συγκεκριμένα πρόσωπα και αντιλήψεις συνδικαλιστών με ένα σάπιο σύστημα το οποίο αποδομείται με ταχείς ρυθμούς. Δικαίως, γιατί αυτά τα πρόσωπα, με το βίο και τις αποφάσεις τους, κατέδειξαν εμφανώς ποιους σκοπούς υπηρέτησαν και υπηρετούν.
Εμείς, μένοντας έξω από τέτοιου είδους παιχνίδια, δεν δεχόμαστε να γίνουμε μέρος αυτού του συστήματος, αντιδρούμε ουσιαστικά, παρέχοντας συνεχή και έγκυρη ενημέρωση, αφουγκραζόμενοι την κοινή γνώμη, εγκαθιδρύουμε ένα νέο ήθος και αποδεσμευμένοι από συμφέροντα, πρωτοστατούμε ενάντια σε εκείνους που επιθυμούν να χειραγωγήσουν την ενημέρωση.

Η αλήθεια στο διαδίκτυο δεν μπορεί να μείνει κρυφή! Γι’ αυτό η ενημέρωση πρέπει να είναι διαρκής και ακατάπαυστη.

Και ας μην ξεχνάμε, ισχυρός πολίτης είναι ο σωστά ενημερωμένος πολίτη

Συμμορία ληστών το ΠΑΣΟΚ

2010-12-14T09:40:00.001-08:00

Σε αδίστακτη πολιτική συμμορία ληστών στην υπηρεσία των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου αναδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου – του πιο μισητού πολιτικού καθάρματος που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα. Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα. Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας.

Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η κάθε μεγάλη επιχείρηση που απασχολεί στη χώρα μας π.χ. μηχανικούς ή γιατρούς με 30 ή και περισσότερα χρόνια προϋπηρεσίας και τους αμείβει με 2.300 ή 3.000 ευρώ ή και περισσότερα, έχει το δικαίωμα από τον Γ. Παπανδρέου να τους μειώσει το μισθό και να τους ρίξει ακόμη και στα... 740 ευρώ! Εννοείται ότι η τεράστια μάζα των εργαζομένων που δουλεύει με 1.000 ή 1.500 ή 2.000 ευρώ μεικτά ταχύτατα θα βουλιάξει προς τα 740 ευρώ! Μεικτά, για να μην ξεχνιόμαστε. Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα, όπως είναι ευνόητο, δεν υπάρχει ούτε καν το πρόσχημα ότι τα κέρδη από τη μείωση των μισθών πάνε στα κρατικά ταμεία και από εκεί στους ξένους τοκογλύφους που δανείζουν την κυβέρνηση. Στην περίπτωση των ιδιωτών όλα τα λεφτά που εξοικονομούνται από τη μείωση των μισθών πάνε ολόκληρα στην τσέπη του εργοδότη – και χάνονται κι από πάνω τεράστια ποσά που αντιστοιχούν στις ασφαλιστικές εισφορές των ποσών που περικόπτονται από τους μισθούς και θα πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ χάνει και απευθείας το κράτος φορολογικά έσοδα εξαιτίας των μισθών που περικόπτονται και που είναι τα μόνα σίγουρα φορολογικά έσοδα, αφού κόβονται απευθείας από την πηγή χωρίς να ερωτηθούν οι εργαζόμενοι.

Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα. Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά. Ξεπουλάει τα πάντα στο κεφάλαιο, στους Αμερικάνους και στην ΕΕ με την πρώτη ευκαιρία, ελπίζοντας να τον ανταμείψουν με τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ για τις υπηρεσίες του. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι κανένας δεν έχει βάλει ακόμη θέμα στη Σοσιαλιστική Διεθνή να τον καθαιρέσουν από πρόεδρο, αφού έχει αποδειχθεί με τη διακυβέρνησή του... ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού, ώστε να πάψει τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου να αποτελεί «κινητό διασυρμό» της υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατίας. Έχει πλάτες ο Γιωργάκης - Τσολάκογλου που αποδεικνύεται «Ντίλινγκερ του κεφαλαίου»! Δεν είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί εφτά χρόνια. Η Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται(!), ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν. Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Ζαξ. Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία!
Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν. Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς; Αυτό είναι το ζήτημα. Τα άλλα περιττεύουν. Αυτό πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις όλης αυτής της εβδομάδας και πάνω από όλα στη γενική απεργία της Τετάρτης. Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας. Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο. Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος.

Οι Δον Κορλεόνε της παγκόσμιας διακυβέρνησης, Του Δημήτρη Καζάκη

2010-12-13T06:39:00.000-08:00

Παρέλαση υψηλών προσωπικοτήτων της διεθνούς επιτήρησης και κηδεμονίας στην Αθήνα. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος - Καν ήλθε και απήλθε, αφού μίλησε στους υποτακτικούς του στην επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής και συναντήθηκε με τους βασικούς στυλοβάτες του πολιτικού συστήματος της κατοχής, τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Ν.Δ. και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Αναμένονται εντός της εβδομάδας και οι επίτροποι Ρεν και Χαν με ανάλογη αποστολή. Τι γυρεύουν όλοι αυτοί στη χώρα; Γιατί τους έπιασε ο καημός και η πρεμούρα να έρθουν αυτήν ακριβώς την περίοδο; Ο λόγος είναι απλός: βρισκόμαστε μπροστά στην πιο δύσκολη φάση της θεσμοθετημένης κατοχής.

Το μνημόνιο μπορεί να έχει αποτύχει στους διακηρυγμένους στόχους του, αλλά έχει πετύχει στην κρυφή του επιδίωξη, δηλαδή να φέρει τη μεγάλη πλειονότητα σε κατάσταση απόγνωσης.

Ήρθε λοιπόν η ώρα των «διαρθρωτικών αλλαγών», των μεγάλων «μεταρρυθμίσεων» με τις οποίες θα ξεπουληθεί ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σ' αυτήν τη χώρα, θα ιδιωτικοποιηθεί ολοκληρωτικά το κράτος και θα μετατραπεί ανοιχτά σε όργανο καταστολής και επιβολής της κατοχής. Έτσι θεωρούν οι μεγάλοι μας «εταίροι» ότι μπορούν να επιβάλουν στη χώρα και στον λαό της μια διαδικασία χρεοκοπίας εσαεί, επ' αόριστον, υπό καθεστώς επιμήκυν¬σης, αναδιάρθρωσης, ανάταξης ή «χρονικής αναπροσαρμογής» του χρέους.

Σκέφτηκε κανείς ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι, όπως π.χ. ο Στρος - Καν, ο Μπαρόζο, ο Τρισέ και οι όμιοι τους, οι οποίοι απαρτίζουν τα διεθνή διευθυντήρια της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» που τόσο λατρεύει ο κ. πρωθυπουργός;

Ποιοι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν ολόκληρους λαούς με τέτοια περιφρόνηση; Από πού κρατά η σκούφια του κ. Στρος Καν, ο οποίος, όταν τον ρώτησαν τι θα γίνει με την ελληνική νεολαία τώρα που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα της, απάντησε με χαρακτηριστική αναλγησία:

«Το ενδεχόμενο να φύγει η νεολαία είναι ένα ζήτημα που αναπτύσσεται σε πολλές χώρες. Είναι σημαντικό να τους δημιουργήσεις κίνητρα, γιατί, όταν επιστρέψουν στη χώρα τους, θα έχουν αποκτήσει εμπειρία. Κατανοώ την απελπισία τους που μπορεί να αποφασίσουν να φύγουν για το εξωτερικό. Καλώς, όταν αποκατασταθεί η ομαλότητα και υπάρξει ανάπτυξη, θα επανέλθουν» ήταν η απάντηση του επικεφαλής του ΔΝΤ. Με άλλα λόγια, είναι καλό και χρήσιμο που η απελπισία οδηγεί τους νέους μακριά από τη χώρα τους. Έτσι κερδίζουν σε εμπειρίες και γίνονται πολίτες του κόσμου.

Ο σκανδαλιάρης Ντομινίκ

Ποιος είναι όμως αυτός ο κύριος που μιλά έτσι για τη νεολαία και τις αγωνίες της; Ο Ντομινίκ Στρος - Καν αναδείχθηκε πρώτη φορά όταν το 1981 τέθηκε επικεφαλής του Κέντρου Μελετών και Έρευνας Αποταμιεύσεων του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας, που ήταν ένα ίδρυμα κρατικά χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Γαλλίας.

Εκεί συνδέθηκε με το μεγάλο αφεντικό της ιδιωτικής ασφάλισης στη Γαλλία, τον Ντενις Κεσλερ, ο οποίος τον εισήνανε νια πρώτη φορά στον μυστικό κόσμο της γαλλικής ελίτ των μεγάλων επιχειρήσεων. Μαζί του οργάνωσε μια από τις πρώτες επιθέσεις στην κοινωνική ασφάλιση της Γαλλίας και ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη κατάργησης της.

Η στάση του αυτή εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στους κύκλους των ισχυρών επιχειρηματιών και πολιτικών της Γαλλίας και έτσι σύντομα αναρριχήθηκε στην πολιτική για να γίνει υφυπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου το 1991 επιλεγμένος από τον ίδιο τον Φρανσουά Μιτεράν. Τη θέση κράτησε έως το 1993 και έφυγε με καλά εδραιωμένη τη φήμη του στους βιομηχανικούς και άλλους επιχειρηματικούς κολοσσούς ως ο «δικός τους άνθρωπος» στο σοσιαλιστικό κόμμα και τις κυβερνήσεις του.
Προσπαθώντας να εξαργυρώσει τη φήμη του αλλά και τις πολύ στενές διασυνδέσεις του με τις κορυφές των επιχειρήσεων και της πολιτικής, στήνει το 1994 μαζί με τον Ρεϊμόντ Λεβί, αφεντικό της Renault, τον Κύκλο της Βιομηχανίας. Πρόκειται για μια εταιρεία λόμπι με έδρα τις Βρυξέλλες και βασικό αντικείμενο την προώθηση των συμφερόντων των γαλλικών πολυεθνικών στα όργανα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Πρακτορεύει τα συμφέροντα των μεγαλύτερων ονομάτων της βιομηχανίας και του εμπορίου στη Γαλλία.

Όπως ήταν φυσικό, η υπηρεσία του αυτή δεν πήγε χαμένη, και το 1997, στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, ορίζεται υπουργός Οικονομικών. Το πρώτο πράγμα που απασχόλησε τον Στρος - Καν ήταν το ξεπούλημα του δημόσιου τομέα της Γαλλίας. Εγκαινιάζει ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της Γαλλίας, ενισχύοντας ξεδιάντροπα τα πιο μεγάλα ιδιωτικά μονοπώλια της χώρας.

«Η μεγαλύτερη έρευνα απάτης»

Ήταν τόσο ανοιχτοχέρης προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες, ώστε ο Ερνστ-Αντουάν Σελιέρ, πρόεδρος τότε της μεγαλύτερης εργοδοτικής οργάνωσης στη Γαλλία, της MEDEF, είχε πει για τον Στρος - Καν τον Ιούλιο του 1998: «Μπορεί ο υπουργός των Οικονομικών μας να μην είναι ο ιδανικότερος του κόσμου, αλλά σίγουρα κάνει ό,τι του είναι δυνατόν για να μη δημιουργήσει προβλήματα στους επιχειρηματίες».

Όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιους τύπους, το όνομα του συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στην ιστορία της Γαλλίας. Πρόκειται για το σκάνδαλο της γαλλικής πολυεθνικής Elf Aquitaine, η οποία χρηματοδοτούσε αδρά το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας, αλλά και πολιτικούς άλλων χωρών, όπως στη Γερμανία. Η έρευνα για το σκάνδαλο αυτό χαρακτηρίστηκε από την «Gardian» (12.11.2007) ως η «μεγαλύτερη έρευνα απάτης στην Ευρώπη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου... Η EIF είχε μετατραπεί σε ιδιωτική τράπεζα για αξιωματούχους που ξόδευαν 200 εκατ. λίρες σε πολιτικές εκδουλεύσεις, ερωμένες, υψηλή τέχνη, βίλες και διαμερίσματα».

Στο σκάνδαλο αυτό φιγουράριζαν πολλά κυβερνητικά στελέχη, μαζί τους και ο κ. Στρος - Καν, ο οποίος είχε αφήσει όνομα για την ιδιαίτερη αδυναμία του στο γυναικείο φύλο και τις απολαύσεις της ζωής.

Όπως ήταν φυσικό, κανένας πολιτικός δεν βρέθηκε ένοχος, αν και η έρευνα αποκάλυψε μίζες εκατομμυρίων. Παρά την επίσημη αθώωση του, το σκάνδαλο αυτό θα συνεχίσει να κυνηγά τον Στρος - Καν μέχρι τη στιγμή που θα επιλεγεί να γίνει διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ το 2007. Η υπηρεσία σε τέτοιους οργανισμούς επιτρέπει σε τύπους σαν τον Στρος -Καν αφενός να γλιτώνουν από τα δύσκολα και αφετέρου να μη δίνουν λογαριασμό για τα πάθη και τις εξαρτήσεις τους. Έτσι, μπορεί ελεύθερα να υπηρετεί τα συμφέροντα που υπηρετούσε πάντα και να ασκείται στα βίτσια του, κυρίως στο κυνήγι του πλούτου και του ωραίου φύλου, δίχως να νοιάζεται για το αν θα κληθεί κάποτε να δώσει λογαριασμό.

Οι οργανισμοί σαν το ΔΝΤ εξασφαλίζουν πλήρη ασυλία για τους ανώτατους αξιωματούχους τους.

Ο Μανουέλ των αγορών γκρέμισε την Πορτογαλία

Μήπως όμως είναι καλύτερος ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο; Αυτός ο κύριος εξασφάλισε την τωρινή του θέση οδηγώντας τη χώρα του στη μεγαλύτερη και βαθύτερη κρίση στην ιστορία της, η οποία σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία. Ο Μπαρόζο έγινε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας στις 6 Απριλίου 2002. Ως πρωθυπουργός δήλωσε ότι πάνω απ' όλα προέχει η μείωση του κρατικού ελλείμματος, για το οποίο, όπως πάντα, ευθύνεται η διαφθορά όχι της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, αλλά των δημοσίων υπαλλήλων και της κοινωνίας. «Ποτέ άλλοτε από την εποχή της ίδρυσης της Πορτογαλίας τον 12ο αιώνα δεν είχε τεθεί στο κέντρο της προσοχής σε τέτοιο βαθμό το έλλειμμα και η ανάγκη περιορισμού της κρατικής σπατάλης. Επιτέλους απαλλασσόμαστε από την ιδέα ότι το κράτος είναι πιο σημαντικό από την ιδιωτική πρώτοβουλία» δήλωνε ο Μπαρόζο το 2004.

Τους χρεοκόπησε!

Και το «Economist» (25.5.2004), εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη των διεθνών αγορών, έγραφε διθυραμβικά: «Στα δυο χρόνια της διακυβέρνησης του, ο κ. Ντουράο Μπαρόζο έχει διακηρύξει δυο "μεγάλες νίκες" στην πάλη του για υγιή δημοσιονομικά. Το 2002 περιέκοψε το έλλειμμα του προϋπολογισμού που κληρονόμησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις από το 4,4% στο 2,7% του ΑΕΠ, μόνο μέσα σε οκτώ μήνες. "Αμφιβάλλω αν κάποια άλλη χώρα στην Ευρώπη θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο" υπερηφανεύεται. Τον περασμένο χρόνο κράτησε το έλλειμμα μόλις στο 2,8%. Πιστεύει επίσης ότι έχει εισαγάγει περισσότερες μεταρρυθμίσεις από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης με πιο υγιείς οικονομίες».

Όλα αυτά φυσικά συνοδεύονταν από μια άγρια περικοπή μισθών και λαϊκών εισοδημάτων, δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην Ε.Ε. Κι όλα αυτά για να τηρηθεί αυστηρά το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ευρωζώνης. Σας θυμίζει τίποτε; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η πορτογαλική οικονομία να βυθιστεί σε μια ύφεση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμη, ενώ σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία και τον μηχανισμό στήριξης.
Η επίσημη ανεργία από το 4,1% το 2002 εκτινάχθηκε στο 6,4% το 2004, για να φτάσει σήμερα να είναι γύρω στο 10%. Η φτώχεια από το 13% του πληθυσμού έφτασε σε τρία χρόνια στο 18%, ενώ σήμερα υπερβαίνει το 20%.

Ακόμα και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας από 78% της Ε.Ε. των 27 το 2000 βυθίστηκε στο 75% το 2004, επίπεδο στο οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα. Αλλά και η μείωση των κρατικών ελλειμμάτων αποδείχτηκε ότι ήταν υπόθεση εντελώς προσωρινή, παρά την άγρια λιτότητα, και προϊόν μαγειρέματος στοιχείων. Όταν το 2005 ανατράπηκε η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο και αναδείχθηκε νέα, αποκαλύφθηκε ότι το κρατικό έλλειμμα, αντί να μειωθεί, είχε εκτιναχθεί σε πάνω από 6% του ΑΕΠ.

Η κοινωνικά ανάλγητη και καταστροφική πολιτική του Μπαρόζο για να στηριχθεί το «ισχυρό» ευρώ οδήγησε πολύ γρήγορα στην πολιτική κατάρρευση της κυβέρνησης του.

Τον έσωσε ο Μπους...

Όμως, πριν συμβεί αυτό, ο εν λόγω κύριος φρόντισε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ και να εκλεγεί πρόεδρος της Κομισιόν το 2004 εγκαταλείποντας την πρωθυπουργία της χώρας του. Βλέπετε, είχε πρωτοστατήσει στη «συμμαχία των προθύμων» του Τζορτζ Μπους και, παρά την άγρια λιτότητα, βρήκε τα αναγκαία κονδύλια για να στείλει στρατό στο Ιράκ.

Φυσικά η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο, όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιου είδους κυβερνήσεις, πνίγηκε στα σκάνδαλα. Το χειρότερο όμως απ' όλα, που ακόμη και σήμερα κατατρέχει τον εν λόγω κύριο, είναι το σκάνδαλο παιδεραστίας το 2004 σε ένα κρατικό ίδρυμα της Λισσαβώνας. Την εποχή που δραπέτευσε ο Μπαρόζο στην προεδρία της Κομισιόν, ο πορτογαλικός Τύπος έβριθε από ιστορίες που συνέδεαν πολιτικά και κυβερνητικά στελέχη του κόμματος του, αλλά και τον ίδιο, με ένα τεράστιο κύκλωμα παιδεραστίας, που είχε μετατρέψει τα κρατικά ιδρύματα και γενικά την Πορτογαλία σε παράδεισο αυτού του είδους. Ο κύριος αυτός δεν λογοδότησε ποτέ για όλα αυτά.

Ο κύριος Τρισέ

Μήπως είναι καλύτερος ο Ζαν Κλοντ Τρισέ; Πρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας; Ο εν λόγω κύριος είναι γέννημα βρέμμα της γαλλικής δημόσιας διοίκησης, ανώτερος δημόσιος υπάλληλος από κούνια. Το 1987 έγινε μέλος - υπό συνθήκες περίεργες για ανώτερο στέλεχος της γαλλικής δημόσιας διοίκησης - μιας από τις πιο ισχυρές οργανώσεις στον κόσμο των διεθνών χρηματαγορών, της Ομάδας των Τριάντα (Group of Thirty) με έδρα την Ουάσιγκτον. Η οργάνωση αυτή εμφανίζεται ως ιδιωτικό ίδρυμα, «δεξαμενή σκέψης», που υποστηρίζεται από τα πιο ισχυρά ιδιωτικά και κρατικά πιστωτικά ιδρύματα του κόσμου. Σ' αυτήν ανήκουν οι περισσότεροι από τους διατελέσαντες υπουργούς Οικονομικών των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου και του τωρινού, ακαδημαϊκοί και τραπεζίτες, θεωρείται στον χώρο των κεφαλαιαγορών πολύ πιο ισχυρή από την Τριμερή Επιτροπή και τη Μπίλντερμπεργκ.

Είναι αυτή που κατά κύριο λόγο προώθησε το άνοιγμα των χρηματοπιστωτικών αγορών που οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια κρίση και στο κραχ του 2008. Όπως ήταν φυσικό, η συμμετοχή του κ. Τρισέ σ' αυτήν την οργάνωση του άνοιξε τις πόρτες για να αναδειχθεί σε διοικητή της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας το 1993 και αργότερα το 2003 να διαδεχθεί τον Βιμ Ντούιζενμπεργκ στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όμως το γεγονός που σφράγισε την καριέρα του κ. Τρισέ είναι η εμπλοκή του στο σκάνδαλο της γαλλικής κρατικής τράπεζας Credit Lyonnais, το οποίο δικαίως ονομάστηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα τραπεζικά σκάνδαλα στη γαλλική ιστορία, αλλά και διεθνώς.

Ξέπλυμα χρήματος

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ξεπλύματος χρήματος, αλλά και δοσοληψιών με ύποπτα επιχειρηματικά κυκλώματα, ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα. Το σκάνδαλο ξέσπασε ενόσω ο Τρισέ ήταν διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας και εν γνώσει του. Κατηγορήθηκε για συγκάλυψη και συμμετοχή, αλλά αθωώθηκε τον Ιούνιο του 2003 λόγω έλλειψης στοιχείων. Τα στοιχεία είχαν καεί σε πυρκαγιά που κατέκαψε το αρχηγείο της Credit Lyonnais το 1998 στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση, προκειμένου να χαθούν μια για πάντα τα ίχνη του σκανδάλου που οδηγούσαν σε πολιτικούς και στελέχη της δημόσιας διοίκησης, σαν τον Τρισέ, διασώζουν την τράπεζα με 31 δισ. ευρώ και την ιδιωτικοποιούν. Έτσι κανείς δεν βρήκε ποτέ τίποτε για να ενοχοποιήσει κάποιον υψηλά ιστάμενο γι' αυτό το σκάνδαλο, ενώ ο Τρισέ εξασφάλισε τη δική του ασυλία πηγαίνοντας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.

Αυτά είναι τα κεντρικά πρόσωπα του διεθνούς μηχανισμού που έχει στηθεί για να βοηθήσει, υποτίθεται, τη χώρα. Αυτοί είναι που τολμάνε να μιλούν για διαφθορά και αναξιοπιστία της Ελλάδας. Πρόκειται για τους Δον Κορλεόνε της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» των διεθνών αγορών, όπου διακαώς θέλει να ενταχθεί και ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας. Μπροστά τους οι αληθινοί Δον Κορλεόνε της μαφίας δεν είναι παρά ερασιτέχνες του είδους.

* Ο Δ. Καζάκης είναι οικονομολόγος - αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" στις 9/12.

Έξαλλος o Πάγκαλος με τα σχόλια των πολιτών στο blog της Ζούγκλας...

2010-12-06T05:28:00.000-08:00

Να απαντήσει καλείται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γ. Πεταλωτής, για την απαίτηση του αντιπρόεδρου της κυβέρνησης, Θεόδωρου Πάγκαλου, να του παραδοθούν οι IP διευθύνσεις αναγνωστών που ανήρτησαν στο blog της zougla.gr σχόλια, τα οποία ο ίδιος θεώρησε προσβλητικά.

Η εφημερίδα Veto και η zougla.gr έχουν επικοινωνήσει ήδη από την Παρασκευή με τον κ. Πεταλωτή, ο οποίος δήλωσε ότι τη Δευτέρα θα υπάρξει επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση για το ζήτημα.

Ο κ. Πάγκαλος, με ηλεκτρονική επιστολή του προς τη zougla.gr, ζήτησε όχι απλώς τη διαγραφή αναρτήσεων από το blog της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας, αλλά και να πληροφορηθεί τα προσωπικά στοιχεία των χρηστών του Διαδικτύου οι οποίοι ανήρτησαν τα σχόλιά τους στο blog, θεωρώντας ότι πρόκειται για πολιτική και ρατσιστική επίθεση εναντίον του.

Αν και οι αναρτήσεις στις οποίες αναφέρθηκε διαγράφτηκαν, πληροφορούμε τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης ότι δεν έχουμε το νομικό δικαίωμα να παραχωρήσουμε τις IP διευθύνσεις των αναγνωστών μας, αλλά ούτε και η πρακτική που υφίσταται παγκοσμίως ως προς τη λειτουργία των blog το επιτρέπει.

Αν ο κ. Πάγκαλος επιθυμεί να συγκεντρώσει τέτοιες πληροφορίες και προσωπικά δεδομένα, οφείλει να γνωρίζει πως πρέπει να απευθυνθεί στην αρμόδια εισαγγελική αρχή και μόνον.

H zougla.gr για λόγους δεοντολογίας δεν πρόκειται να παραδώσει τους κωδικούς IP των υπολογιστών από τους οποίους αναρτήθηκαν τα σχόλια για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, παρά τις έμμεσες και άμεσες απειλές του κ. Πάγκαλου πως θα απευθυνθεί στη Δικαιοσύνη.

Προφανώς η zougla.gr δεν συμφωνεί με τις ύβρεις και τις προσωπικές επιθέσεις. Ωστόσο, ως γνωστόν, η τακτική αυτή των χρηστών αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο.

Ηγέτες παγκοσμίου εμβέλειας και πολλά πολιτικά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, βομβαρδίζονται καθημερινά με επιθετικά σχόλια από χρήστες του Διαδικτύου, μέσω των blog, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Είναι η πρώτη φορά που η zougla.gr και το ομώνυμο blog εισπράττουν μία τέτοια συμπεριφορά από πολιτικό πρόσωπο.

Ολόκληρη η επιστολή Πάγκαλου στη zougla.gr

Όνομα: ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Επώνυμο: ΠΑΓΚΑΛΟΣ
Περιοχή:
E-mail: pangalos@otenet.gr

Μήνυμα: Την Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010 και σήμερα, 3 Δεκεμβρίου 2010 αναρτήθηκαν στο διαδικτυακό σας χώρο (blog χρηστών) σωρεία ανώνυμων συκοφαντικών και εξυβριστικών σχολίων τα οποία είχαν ως άμεσο στόχο να πλήξουν την τιμή, την αξιοπρέπειά και την υπόληψή μου και να προσβάλουν εν γένει την προσωπικότητά μου. Συγκεκριμένα αναρτήθηκαν τα κάτωθι:

1) Τελικά, ΤΡΟΪΚΑ-λά ο άνθρωπος. Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 15:20 Όταν η λαιμαργία δέν ελέγχεται κ. Πάγκαλε θα υποστούμε και τις συνέπειες. Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 15:20

2) O ΘΕΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΓΛΙΤΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΦΡΟ!!!!!! Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 13:04 MAKARI ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΘΑΙΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΒΡΩΜΙΣΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ!!!!!!!!!ΤΖΕΦΡΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!!!!!!ΞΕΦΟΡΤΩΣΟΥ ΤΟ ΓΕΛΟΙΟΔΕΣΤΑΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΤΕ Κ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!!!!!!!!!ΑΙΣΧΟΟΟΟΟΣΣΣ!!!!!!!!!!ΤΟΝ ΠΑΛΙΟΡΟΥΦΙΑΝΟ!!!!!!!! Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 13:04

3) ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΕΝΑΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ!!!!!! Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 12:55 ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.....ΜΑΖΕΨΕ ΤΟΝ!!!!!!!!!!!!!! O ριρής (εκ του Θοδωρής), δεν είναι μόνο το παχύδερμο της πολιτικής, δεν είναι μόνο Μεγάλος Τραγουδιστής, είναι και Μεγάλος Ποιητής. Μάλιστα. Ο εγγονός του πιο γελοίου δικτάτορα, Ο εγγονός του πνευματικού πατέρα των Ταγμάτων Ασφαλείας, Ο ξεφτιλισμένος υπουργός των Ιμίων (που πέρναγε το βράδυ της κρίσης συνεντευξιαζόμενος στον Χατζηνικολάου), Ο ρουφιάνος του " ... πέταξέ τον έξω Σάββα παιδί μου", Αυτός ο ΑΛΗΤΗΣ ... Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 12:55

4) ΠΑΡΤΕ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΥΦΙΑΝΟ ΠΑΓΚΑΛΟ!!!!!! Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 10:13 ΠΑΓΚΑΛΕ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!!ΠΡΟΔΟΤΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ!!!!!!!!ΠΟΛΙΤΙΚΕ ΤΣΟΓΛΑΝΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 10:13

5) ΠΑΡΤΕ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΥΦΙΑΝΟ ΠΑΓΚΑΛΟ!!!!!! Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 10:13 ΠΑΓΚΑΛΕ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!!ΠΡΟΔΟΤΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ!!!!!!!!ΠΟΛΙΤΙΚΕ ΤΣΟΓΛΑΝΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τελευταία ενημέρω ση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 10:13

6) Ο ΧΟΝΤΡΟΣ (ΠΑΓΚΑΛΟΣ) ΕΙΝΑΙ ΤΟΜΑΡΙ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ!!!!!! Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 09:52 ΕΙΝΑΙ ΒΡΩΜΕΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΧΑΜΕΡΟ ΣΚΟΥΛΙΚΙ!!!!!!!!!ΔΙΩΞΤΕ ΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010, 09:52

7) Πάγκαλε ΜΑΖΙ τα φαγαμε τα λεφτά ή ΜΑΖΙ (εσεις οι 300);;;;;;;; Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010, 00:46 Πάγκαλε: ΜΑΖΙ τα φαγαμε τα λεφτά ή ΜΑΖΙ (εσεις οι 300);;;;;;;;;;;;;; Ειναι μια ερωτηση που χρειαζετε απαντηση από τον Ελληνα Πάγκαλο... όχι τον ΤΟΥΡΚΟ ΠΑΓΚΑΛΟ. Εδώ εδωσες διαταγη στα ΙΜΙΑ του 1996 να κατεβουν οι Ελληνικες σημαιες απο τις βραχονησιδες και να πουν οι βατραχανθρωποι ολοι εκει η δυναμη των Ο.Υ.Κ οτι τις πηρε ο ανεμος... ΠΡΟΔΩΤΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ... ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗ... ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ... http://img442.imageshack.us/img442/5390/rambothemissingyearsscc.jpg Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010, 00:46

Εσείς παρόλο που είχατε την υποχρέωση να ελέγξετε το περιεχόμενό τους, είτε δεν το πράξατε, είτε δολίως επιτρέψατε την ανάρτησή τους. Τα σχετικά σχόλια, μάλιστα, συνοδεύονταν από παραποιημένες φωτογραφίες μου, παρακινώντας, έτσι, μεγάλο αριθμό αναγνωστών να τα διαβάσουν. Ως γνωστόν είμαι υπέρμαχος της καλόπιστης ή οξείας, ακόμα, κριτικής, ιδίως όταν αυτή αφορά σε πολιτικά πρόσωπα. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν υφίσταμαι κριτική, αλλά άθλια και ρατσιστικά σχόλια άγνωστων ατόμων, τα οποία καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία για να ικανοποιήσουν ανομολόγητες επιδιώξεις, να υπηρετήσουν σκοτεινά σχέδια αποσταθεροποίησης του πολιτεύματος και του Κράτους, αλλά και να καλλιεργήσουν το μίσος εναντίον μου, γεγονός, το οποίο προφανώς συνιστά απειλή για τη ζωή μου και τη σωματική μου ακεραιότητα. Κατόπιν τούτων και δεδομένου ότι έχει πληγεί βάναυσα η τιμή και η αξιοπρέπειά μου, σας καλώ να διαγράψετε ΑΜΕΣΑ τα ανωτέρω αναρτημένα σχόλια ή όποια άλλα, παρόμοιου περιεχομένου και να διακόψετε το λογαριασμό του χρήστη – μέλους ή των χρηστών – μελών, γνωστοποιώντας μου, παράλληλα, τα πλήρη στοιχεία (όνομα, επώνυμο, διεύθυνση κατοικίας κλπ.) αυτών, ώστε να προβώ σε όλες τις νόμιμες ενέργειες. Άλλως θα σας θεωρήσω συνυπεύθυνους στις πιο πάνω παράνομες ενέργειες.

Πηγη : http://www.zougla.gr

ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ _ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ _ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

2010-12-03T06:09:00.000-08:00

(ΜΜΕ) Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης

Πλησιάζει η 6η Δεκεμβρίου, η ημέρα που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος και που ήταν η αφορμή της εξέγερσης του Δεκεμβρίου του 2008, και ενός ονείρου που θα έμενε αλοκλήρωτο - προς το παρόν.

Βλέποντας το αποψινό Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα του Κούλογλου είδα κάτι που μου διέφυγε της προσοχής μου τότε.

Στο Megaλο κανάλι έδειξαν το βίντεο που είχε τραβήξει η αυτόπτης μάρτρας όταν οι δυο σκατάνθρωποι (που θα έπρεπε να σαπίσουν στη φυλακή) πήγαν στην Τζαβέλα.

Στο πραγματικό βίντεο δεν υπάρχει κανείς ήχος από συμπλοκές.

Στο Megaλο (τεράστιο κέντρο προπαγάνδας και εξαπάτησης) για στηρίξουν την ιστορία των δυο μπάτσων ότι πήγαν να επέμβουν σε φασαρίες ΠΡΟΣΘΕΣΑΝ ήχο ανάλογο ώστε να παραπλανήσουν τον κόσμο...! ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ _ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ _ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

Ότι και να πεις για αυτά τα σκουλήκια που το έκαναν είναι λίγο αφού είμαι σίγουρος ότι το ίδιο θα έκαναν ακόμη και αν ήταν το παιδί τους στη θέση του άτυχου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η πόρωσή τους είναι τέτοια που το μόνο που θα έκαναν είναι να γλείψουν με μανία την κωλοτρυπίδα των αφεντικών τους τα ανθρώπινα σκουπίδια.
Άντε γαμηθείτε
ΥΓ1 Δεν έπρεπε να είχε παρέμβει κάποιος της δικαιοσύνης;
ΥΓ2 Τα παιδιά στη Λάρισα δικάζονται στις 9 του μήνα για την πανελλαδική εξέγερση που αν είχε πετύχει (και θα είχε αν τα ΜΜΕ δεν εξαπατούσαν τους νοικοκυραίους) ίσως θα είμασταν καλλίτερα (και οι νοικοκυραίοι που τώρα τους παίρνουν τα πάντα)
ΥΓ3 Άντε γαμηθείτε

http://kopria.blogspot.com/

Σωτήρια για την Ισλανδία η μη διάσωση των τραπεζών

2010-12-03T05:15:00.000-08:00

Σωτήρια για την Ισλανδία η μη διάσωση των τραπεζών

Δύο χρόνια μετά την απόφαση της Ισλανδίας να μη διασώσει τις προβληματικές της τράπεζες και παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον της από το ΔΝΤ η χώρα φαίνεται να συνέρχεται από την κρίση και την ύφεση πολύ γρηγορότερα απʼ ότι η Ιρλανδία που προέβη σε διάσωση των τραπεζών και σε λήψη δημοσιονομικών μέτρων.

Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζες να πτωχεύσουν προκαλώντας εν δυνάμει απώλειες στους δανειστές τους της τάξης των 85 δις δολαρίων, ένα χρέος το οποίο μένει να φανεί πώς ακριβώς θα διεκδικηθεί καθώς γίνεται όλο και πιο φανερό πως οι κάτοχοι των ομολόγων θα πρέπει να αποδεχτούν μία πολύ μεγάλη αναδιάρθρωση αν θέλουν να περισώσουν οτιδήποτε από το κεφάλαιο τους. Αντίθετα η Ιρλανδία υπέκυψε στις διεθνείς πιέσεις και αποφάσισε να διασώσει τις τράπεζες και τους δανειστές κρατικοποιώντας τα χρέη των τραπεζών και προσφεύγοντας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης για οικονομική βοήθεια.

Οι αριθμοί, όμως, δείχνουν ότι η Ισλανδία βρίσκεται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από την Ιρλανδία καθώς οι πολίτες της δεν εξαθλιώθηκαν οικονομικά και η αγορά δε δέχθηκε τόσο μεγάλο πλήγμα παρά την ύφεση. Το κρατικό έλλειμμα μειώθηκε στο 6,3% του ΑΕΠ το 2010 και προβλέπεται να μηδενιστεί μέχρι το 2012 σε αντίθεση με αυτό της Ιρλανδίας που απογειώθηκε στο 32% του ΑΕΠ. Η Ισλανδία θα έχει πλεονασματικό προϋπολογισμό το 2012 ενώ η Ιρλανδία θα έχει έλλειμμα 9,1% του ΑΕΠ, Η Ισλανδία δεν επιβαρύνθηκε με το χρέος των τραπεζών ενώ η Ιρλανδία θα πρέπει σηκώνει το βάρος της αποπληρωμής του για τα επόμενα χρόνια και τουλάχιστον μέχρι το 2021. Η ανεργία στην Ιρλανδία έχει απογειωθεί στο 13,5% ενώ στην Ισλανδία θα κορυφώσει στο 8,1% το 2011.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η αγορά επιβραβεύει την Ισλανδία για την απόφαση της να μη διασώσει τις τράπεζες με το ισλανδικό χρηματιστήριο να ενισχύεται στο 2010 κατά 17% καταγράφοντας την 3η καλύτερη απόδοση στην Ευρώπη.

Επιπλέον, το ΔΝΤ αναγκάστηκε να παραδεχτεί στην έκθεση του Οκτωβρίου για την Ισλανδία ότι καταγράφει μία στερεή οικονομική ανάκαμψη η οποία αναμένεται να γίνει ακόμη πιο δυναμική το 2011.

Σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών οι απαιτήσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών από τις τράπεζες της Ιρλανδίας τον Ιούνιο του 2010 ανερχόταν στα 509 δις δολάρια. Το ερώτημα είναι γιατί πρέπει να είναι οι πολίτες αυτοί που θα σώσουν τις τράπεζες όταν οι τράπεζες δεν κάνουν, βέβαια, το ίδιο αν οι πολίτες χρωστούν σε αυτές χρήματα.

Μία συχνή απάντηση που δίνεται από ιδρύματα όπως το ΔΝΤ είναι ότι αν δε σωθούν οι τράπεζες μίας χώρας θα καταστραφεί συνολικά η οικονομία της. Το παράδειγμα της Ισλανδίας μας δείχνει αυτό δεν είναι αλήθεια.

Πάνος Παναγιώτου
χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής

Πηγή: Sofokleous10.gr

Μια ανάλυση του Πάνου Παναγιώτου για την Ελληνική κρίση

2010-12-01T05:58:00.000-08:00

Εδώ και πάρα πολύ καιρό παρακολουθώ τις αναλύσεις του κ. Παναγιώτου στο sofoleous10.gr

Απο τους λίγους που λένε τα πράγματα με το όνομάτους και στηρίζουν τις απόψεις τους με επιχειρήματα. Απολαύστε υπέθυνα...

Οι "απέξω" του φιλελευθερισμού

2010-11-18T03:26:00.000-08:00

Ο Rousseau (Ρουσσό) 100 χρόνια μετά τους Ισοπεδωτές υποστήριξε ότι η μεγάλη ιδιοκτησία είναι ενάντια στο φυσικό δίκαιο ενώ η μικρή ιδιοκτησία αποτελούσε το φυσικό δικαίωμα του παραγωγού.

Στο έργο του Rousseau "Λόγος περί της Ανισότητας" (1755) αναφέρει ότι μόνο ένα περιορισμένο δικαίωμα μπορεί να καταξιωθεί ηθικά, αντίθετα το απεριόριστο δικαίωμα στην ιδιοκτησία ήταν πηγή εκμετάλλευσης και ανελευθερίας, θέση που επαναλαμβάνεται και στο "Κοινωνικό Συμβόλαιο" (1762).
Διακόσια πενήντα χρόνια πριν από σήμερα ο Ρουσσό έλεγε ότι: "Μια αληθινή δημοκρατική κοινωνία, μια κοινωνία που θα κυβερνάται από την γενική βούληση, απαιτεί ισότητα ιδιοκτησίας, τέτοια ώστε κανένας πολίτης να μην μπορεί ποτέ να γίνει τόσο πλούσιος, ώστε ν' αγοράζει άλλον, και κανένας τόσο φτωχός, ώστε η ανάγκη να τον κάνει να πουληθεί".

Ο Ρουσσό πίστευε ότι οι διαφορές στην ιδιοκτησία χωρίζουν τους ανθρώπους σε αντιτιθέμενες τάξεις και οι άνθρωποι οδηγούνται από τα ταξικά συμφέροντα μην μπορώντας έτσι να αποφασίσουν για το γενικό καλό. Αυτός ήταν ένας προβληματισμός που απασχόλησε αργότερα και τους κλασσικούς φιλελεύθερους του 19ου αιώνα από την ανάποδη. Όχι δηλαδή πώς θα υπάρχει ισότητα ιδιοκτησία αλλά πώς ενώ δεν θα υπάρχει ισότητα θα δημιουργηθούν εκείνες οι δομές που δεν θα επιτρέπουν να τεθούν σε κίνδυνο τα προνόμια των ανώτερων τάξεων...

Ο Thomas Jefferson ο οποίος είναι μέχρι και σήμερα σεβαστός στις ΗΠΑ και στου οποίου το όνομα δακρύζουν ακόμη οι Αμερικάνοι, ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με τον Ρουσσό. Πίστευε στη θετική πλευρά της ανθρώπινης φύσης και στην οικονομική ισότητα ως προϋπόθεση της δημοκρατίας. Παρά το ότι αποδεχόταν τη μισθωτή εργασία θεωρούσε ότι αυτή είναι αποδεκτή μόνο στο βαθμό που οι εργαζόμενοι είναι τόσο ανεξάρτητοι όσο και οι μικροϊδιοκτήτες. Θεωρούσε την μικροιδιοκτησία ως το μέτρο για να μην υπάρχουν ταξικές διαιρέσεις.

Γι' αυτό και ο Ρουσσό και ο Jefferson του 18ου αιώνα ή οι ουτοπιστές του 16ου και 17ου αιώνα εξαιρούνται από την κλασική φιλελεύθερη παράδοση η οποία κυριαρχεί σήμερα. Επειδή πίστευαν στην οικονομική ισότητα ως βασική προϋπόθεση της δημοκρατίας. Ένα βασικό στοιχείο που χάθηκε μέσα στο χρόνο...

Συνεπώς οι σκέψεις και οι προβληματισμοί κατά της ιδιοκτησίας και για την απαγόρευση απόκτησης άπειρου πλούτου, δεν πρέπει να αποτελούν απαγορευμένα θέματα συζήτησης ή θέματα ταμπού.

Σήμερα όποιος συζητάει τέτοια θέματα απορρίπτεται αυτόματα ως κομμουνιστής. Μα αυτά τα έλεγε ο Jefferson και ο Ρουσσό! Γιατί τα ξεχάσαμε;;

πηγή : http://greekrider.blogspot.com/

Ποιος είναι ο θεός σας?

2010-10-06T06:39:00.000-07:00

Η κίνηση ήταν μελετημένη και προαποφασισμένη …

2010-10-05T05:50:00.000-07:00

Η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης και η υπογραφή του μνημονίου δεν ήταν οικονομική αλλά πολιτική απόφαση. Η χώρα πέρασε στην σφαίρα επιρροής και άμεσης κηδεμονίας των Η.Π.Α. έγινε ουσιαστικά εξαρτώμενη από τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον, η οποία είναι η μοναδική που έχει δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του ΔΝΤ.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αφεθεί να κηρύξει παύση πληρωμών , δεν υπήρχε ούτε μια περίπτωση στο τρισεκατομμύριο να γίνει αυτό. Το κόστος για τις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και την παγκόσμια οικονομία θα ηταν απολύτως καταστροφικό Παύση πληρωμών της Ελλάδας θα σήμαινε κατάρρευση του ευρωπαϊκού και όχι μόνο τραπεζικού συστήματος, διάλυση της Ο.Ν.Ε. αλλά και αυτόματη ακύρωση του ευρω ως νομίσματος.

Τα ασφάλιστρα αντιστάθμισης κινδύνου έναντι της χρεοκοπίας τα περίφημα πλέον CDS που παίζονταν για την χρεοκοπία της Ελλάδας και έπρεπε να πληρωθούν από τις εκδότριες τράπεζες είχαν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Με αρχικό κεφάλαιο 10000 ευρω μπορούσε κάνεις να «παίξει» την χρεοκοπία της Ελλάδας και να βγάλει εκατομμύρια. Αυτά όμως τα ασφάλιστρα αντιστάθμισης κίνδυνου εκδίδονται ουσιαστικά από 3 τράπεζες, 2 Αμερικανικές και1 Γερμανική, οι οποίες κατέχουν και το 80% της αγοράς CDS, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΑΝ στους αγοραστές των CDS εκατοντάδες δισεκατομμύρια, την περίοδο δε της μεγάλης έντασης του Μαρτιου το ποσό έφτανε σε εξωπραγματικά νούμερα . Δεν θα μπορούσαν με κανένα τρόπο οι τράπεζες που είχαν εκδώσει τα CDS να πλήρωναν τα ποσά αυτά στους «παίκτες» της αγοράς.

Η εκτόξευση των CDS από την άλλη, αν και μεγάλωνε τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας, ήταν το καλύτερο χαρτί της Ελλάδας για να διαπραγματευτεί, γιατί όσο ανέβαιναν τα CDS μεγάλωνε και το ποσό που οι εκδότριες τράπεζες θα έπρεπε να πληρώσουν.
Από την άλλη μεριά τα ελληνικά ομόλογα βρισκόταν στα χέρια πρωτίστως Γαλλικών και Γερμανικών τραπεζών, πράγμα που έκανε την όλη κατάσταση τρομερά δύσκολη για το τραπεζικό σύστημα των χωρών αυτών, το απειλούσε ουσιαστικά με κατάρρευση.
Και όμως, αντί η ελληνική κυβέρνηση να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος , με σώζεται ή πτωχεύω και μαζί μ΄εμενα πτωχεύετε και εσείς όλοι μαζί μου, επέλεξε να σώσει αυτούς και να αυτοκτονήσει την Ελλάδα.

Η κερδοσκοπική επίθεση ήταν ο μηχανισμός για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε με την συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης και του πολιτικού κατεστημένου.
Οι κερδοσκόποι ήταν τα εκτελεστικά όργανα , οι ηθικοί αυτουργοί είναι άλλοι. Χρησιμοποίησαν τους κερδοσκόπους για να φέρουν το χάος και το φόβο, την αβεβαιότητα και την υποτέλεια.

Ούτε ένα ευρώ από τα περίφημα χρήματα του μνημονίου και των 110 δις ευρω πάνε στην Ελλάδα, όπως παραλαμβάνονται στέλνονται άμεσα στους κατόχους ελληνικών ομολόγων που λήγουν για να ξεπληρωθούν. Η Ελλάδα δεν ωφελείται ούτε στο ελάχιστο από αυτά τα χρήματα. Ωφελούνται όμως οι Γαλλικές και οι Γερμανικές τράπεζες, ενω αυτόματα το χρέος της Ελλάδας από ομολογιακό χωρίς εγγυήσεις γίνεται αυτόματα για κάθε δόση που λαμβάνει ενυπόθηκο δάνειο. Με αλλα λόγια δανειζόμαστε χρήματα τα οποία πηγαίνουν στους δανειστές μας που κατέχουν ομόλογα χωρις καμία εγγύηση, και τα χρήματα του δανείου υποθηκεύουν το πλούτο της χώρας.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να χρεοκοπήσει, το κόστος για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα θα ηταν τρομακτικό, γι΄ αυτό επέλεξαν την διαδικασία της μετατροπής του χρέους της από ομόλογα σε ενυπόθηκα δάνεια, είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος για να εκβιάζουν την χώρα στο διηνεκές. Ούτε ο χειρότερος πιστωτής της χώρας δεν θα μπορούσε να συναινέσει σ΄αυτό που συμφώνησε και υπόγραψε η πολιτική ηγεσία του τόπου με την ενεργή συμπαράσταση όλου του πολιτικού κατεστημένου ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

Πηγή : http://mediaspotgr.blogspot.com/

«Ευχαριστούμε Ελλάδα, ευχαριστούμε Ιρλανδία»

2010-10-01T03:43:00.000-07:00

«Χωρίς τα οικονομικά προβλήματα, τα δημόσια ελλείμματα και τα υπερβολικά χρέη των κρατών της ομάδας PIGS, η τιμή του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος θα έφτανε σήμερα τα 1,50-1,60 δολάρια, καταδικάζοντας κάθε προοπτική οικονομικής ανάκαμψης στην Ευρώπη» υποστηρίζει σε άρθρο του στην εφημερίδα La Tribune ο Pierre-Angel Gay.

«Χωρίς τη σύγχυση που προκάλεσαν τα κράτη PIGS στους κόλπους των αγορών συναλλάγματος, οικονομικοί αναλυτές και επενδυτές κερδοσκοπικών κινήτρων θα ασχολούνταν με το πραγματικό, μοναδικό πρόβλημα που υποσκάπτει την έξοδο από την κρίση: την αμερικανική παρακμή» εξηγεί ο Gay.

Το δημοσίευμα καταλήγει πως «Eν μέσω αυτού του παράξενου χρηματοοικονομικού πολέμου, όπου η άνοδος της αξίας του ευρώ δεν συνιστά συχνά παρά μια παράπλευρη απώλεια, η Ευρώπη δεν έχει παρά μόνο μια ασπίδα προστασίας: τα κράτη της ομάδας Pigs».

πηγή : Tvxs.gr

Ο Φασισμός...

2010-06-15T04:09:00.000-07:00

Με μία αλήστου μνήμης φασιστική επιχείρηση η “νέα διακυβέρνηση” έκλεισε το μοναδικό οικονομικό κανάλι της χώρας, το SBC που συνεργάζεται με το εγκυρότερο παγκόσμιο δίκτυο, το bloomberg. Με μεθοδολογία …Αρκουδέα, κατέβασε πραξικοπηματικά τις κεραίες στον Υμηττό και συνέλαβε εν μέσω διαπληκτισμών τον ιδιοκτήτη του καναλιού κύριο Ηλία Κοπανίτσα.

Η χρονική συγκυρία της πράξης γεννά πολλά ερωτηματικά αφού το κανάλι έχει αμιγώς οικονομική θεματολογία που όπως είναι επόμενο απασχολεί το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας που ανησυχεί και θέλει έγκυρη ενημέρωση χωρίς πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες. Ειδικά τώρα που κρίνεται η πορεία της χώρας αλλά και οι κυβερνητικές επιλογές, η εν λόγω ενέργεια παίρνει άλλες διαστάσεις και δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.

Να σημειωθεί ότι το SBC είναι το μοναδικό κανάλι που παρουσίασε αναλυτικά τα επίμαχα άρθρα του περιβόητου μνημονίου όταν δόθηκαν στη δημοσιότητα, σε αντίθεση με τα άλλα μέσα που παρότι είχαν τον μνημόνιο ως πρώτη είδηση επί εβδομάδες (σε θεωρητικό επίπεδο) δεν παρουσίασαν τα επίμαχα στοιχεία.

Όπως για παράδειγμα οτι:

1) Ορίζεται οτι η συμβαση ορίζεται και διέπεται με βαση το Αγγλικό δίκαιο

2) Αναφέρεται ρητά οτι : “Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων
παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του
στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της
ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης
δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών
στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος”

3)Επίσης , είναι τουλάχιστον αστεία η
απάντηση του κυβ.εκπροσώπου για το θέμα στην σχετική ερώτηση του κ.ΚΑΛΑΡΡΥΤΗ , μπορείτε να την δείτε εδώ
(http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=8808823)

4) Ολόκληρο το κείμενο της σύμβασης εδώ
(http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=8808823)

5) Φρίκη...

επίσης , Σύμφωνα με το κείμενο της σύμβασης, οι δανειστές μπορούν με γραπτή ειδοποίηση που επιδίδεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ακυρώσουν τη Δανειακή Διευκόλυνση και ή να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο, μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους, σε περίπτωση που:

- Η Ελλάδα αδυνατεί να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό κεφαλαίου ή τόκων στο πλαίσιο οποιουδήποτε δανείου ή οποιαδήποτε άλλα οφειλόμενα ποσά βάσει της παρούσας Σύμβασης την ημερομηνία λήξης της προθεσμίας, είτε εξ ολοκλήρου είτε εν μέρει.

- Η Ελλάδα ή οι φορείς (δημόσιοι) αθετούν κατά την εκτέλεση οποιαδήποτε υποχρέωση που απορρέει από την παρούσα Σύμβαση και η εν λόγω αθέτηση υποχρεώσεων συνεχίζεται για χρονικό διάστημα ενός μηνός αφότου έχει επιδοθεί σχετική έγγραφη ειδοποίηση στο δανειολήπτη από τους δανειστές.

- Οι υποχρεώσεις του δανειολήπτη (της Ελλάδας), στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης, κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες από καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο.

- Διαπιστώνεται ότι, σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση ή με το Μνημόνιο Συνεννόησης, ο δανειολήπτης, ή ο αντιπρόσωπος του δανειολήπτη, ενέχεται σε οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα ή σε οποιεσδήποτε επιζήμιες ενέργειες για τους δανειστές.

- Η Ελλάδα δεν προβαίνει σε εμπρόθεσμες αποπληρωμές προς το ΔΝΤ.

- Ο δανειολήπτης γενικώς δεν καταβάλλει το Σχετικό Χρέος του, κατά τις ημερομηνίες οφειλής του, ή προβαίνει σε αναστολή πληρωμών του Σχετικού Χρέους του ή των ανειλημμένων ή εγγυημένων υποχρεώσεών του.

Άρα και η αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα έχει ως συνέπεια την κατάσχεση στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου (αν ερμηνεύω καλά την τελευταία παράγραφο)

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, σήμερα το απόγευμα το κανάλι είχε προγραμματίσει αναλυτικό αφιέρωμα στα επίμαχα άρθρα του μνημονίου που κάνουν τον γύρω του διαδικτύου εδώ και λίγες ημέρες, ιδιαίτερα των όρων δανεισμού και το κομμάτι απώλειας Εθνικής κυριαρχίας.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, απόψε θα γινόταν και αναλυτική αναφορά στην εξεταστική της Siemens και τα πρόσφατα στοιχεία που αφορούν συνεργασίες της SIEMENS με εταιρείες δημοσίων σχέσεων, πως κινείται το κύκλωμα “διαχείρισης κρίσεων” και φαινομενικά άσχετες συνεργασίες επιχειρηματιών που όλοι όμως είχαν ως κοινό σημείο αναφοράς την εμπλοκή τους στην υπόθεση.

Τέλος ,
Παρενέβη ο εισαγγελέας για να διερευνήσει τις δηλώσεις για πιθανή πτώχευση. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Στην Ελλάδα του 2010, πρέπει να ποινικοποιηθεί κάθε άποψη που δεν βολεύει τους κυβερνώντες, που πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά.

Θα θέλαμε να δούμε πως θα μπορέσει ο κύριος εισαγγελέας πρωτοδικών να αντικρούσει τους ισχυρισμούς περί πιθανολογούμενης πτώχευσης που εικάζουν οικονομολόγοι, όπως ο Ρουμπίνι ή ο νομπελίστας Κρούγκμαν. Επίσης θα πρέπει να δούμε πως θα καταφέρει να διαλευκάνει υποθέσεις περί κερδοσκοπίας που να βασίζονται πάνω σε δηλώσεις περί πτώχευσης. Και τέλος είμαστε περίεργοι να δούμε πως θα κοντράρει κερδοσκόπους όπως η Goldman Sachs και άλλους ξένους οίκους που διαχειρίζονται χρέος που αντιστοιχεί στο μισό ελληνικό ΑΕΠ.

Υ.Γ. Ο Γαλιλαίος πέθανε πριν από 5 αιώνες υπερασπιζόμενος το ότι η Γη κινείται. Για την Ελλάδα, ο μεσαίωνας δεν τελείωσε ακόμη... ειδικά για τους έλληνες πολιτικούς.

Μιλάμε λοιπόν για μία άθλια μεθόδευση με πολλές προεκτάσεις που δείχνει το πραγματικό πρόσωπο μίας κυβέρνησης που βγήκε με σύνθημα το “όλα στο φως” ενώ στην πραγματικότητα αγωνίζεται για να μην αφήσει χαραμάδα ανοιχτή.

Πηγές : Fmvoice , olympia.gr

Σχεδιάζοντας το μέλλον (5/6/2010)

2010-06-15T03:46:00.000-07:00

Σχεδιάζοντας το μέλλον (5/6/2010)
Στα πρόσωπά τους είναι ζωγραφισμένη η ικανοποίηση δύο ερωτευμένων ανθρώπων έπειτα από μια ώρα εντατικού σεξ. Αυτή είναι κουρνιασμένη στην αγκαλιά του κι αυτός δεν έχει ακόμη αναζητήσει το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης ούτε έχει ανάγκη για τσιγάρο. Στο δωμάτιο για κάμποσα λεπτά δεν ακούγονται παρά μόνο οι ανάσες τους. Οι ήχοι του πολυσύχναστου δρόμου, έξω από το ρολό της μπαλκονόπορτας, δεν τους αφορούν, κι ας βρίσκονται σε ένα βασίλειο ηχορύπανσης, κάπου στο κέντρο της πόλης. Οι σιωπές τους μοιάζουν σαν συμφωνία που επεκτείνει στο μέλλον τη διάρκεια της στιγμής. Αλλά το μέλλον είναι η αιτία που προκαλεί το πρώτο ρήγμα στη σιωπή.

Ο ΘΗΛΥΚΟΣ ΝΟΥΣ παίρνει τη θέση του στην πλευρά του ορθολογισμού. «Πρέπει να μιλήσουμε για το μέλλον», λέει αυτή, αλλά αυτός δεν αιφνιδιάζεται, συγκατανεύει απλώς μ’ ένα «ναι». «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς», συνεχίζει αυτή -κι αυτός δεν έχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό- «είμαστε μαζί δυο χρόνια, περνάμε καλά, αλλά πώς θα είμαστε σε δυο, σε πέντε, σε δέκα χρόνια, όταν θα ’χουμε περάσει τα τριάντα;». «Για γάμο μιλάμε τώρα;», τη διακόπτει αυτός. «Δεν είναι ο γάμος το θέμα…αλλά… ποιο είναι το σχέδιο για τη ζωή μας, αν είμαστε μαζί; Θα μείνουμε μαζί; Πού, από πότε; Θα κάνουμε παιδιά; Πότε; Θα αποκτήσουμε ένα δικό μας σπίτι; Πώς; Κι από δουλειά; Δεν έχεις όνειρα για μια καλή καριέρα; Πήρες το πτυχίο, κάνεις ένα σπουδαίο μεταπτυχιακό, αλλά με τι σκοπό;».

ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ πρόθεση για σοβαρή συζήτηση μέχρι τη στιγμή που αυτή άγγιξε την ευαίσθητη χορδή – η λέξη «καριέρα» ήταν το κλειδί. Η ερωτική έξαψη που ζέσταινε το δωμάτιο εξαφανίστηκε κι αυτός, αιφνιδιάζοντας την αγαπημένη του και κατακόκκινος και εκπέμποντας θυμό, άρχισε σχεδόν να παραληρεί:
«Λοιπόν… Με βάση το καλό σενάριο, κι αν υποθέσουμε ότι η κωλοχώρα που έχουμε την ατυχία να ζούμε δεν έχει χρεοκοπήσει, σε δυο χρόνια θα έχω τελειώσει από σπουδές… Δηλαδή, δεν θα υπάρχει τίποτε παραπάνω να κάνω, εκτός κι αν θέλω να μάθω και τέταρτη και πέμπτη γλώσσα, αν οι τρεις θεωρούνται λίγες. Με βάση πάντα το καλό σενάριο, στα 27 μου, κι έπειτα από μια λαμπρή καριέρα ως ντιλιβεράς και ως βοηθός λογιστή στην κατασκευαστική του θείου μου που βάζει λουκέτο, θα μπορώ να διεκδικήσω την πρώτη μου κανονική δουλειά ως κάτοχος διδακτορικού. Θα με προσλάβουν μετά χαράς με 500 ευρώ, θα με πετάξουν πίσω από ένα γκισέ τράπεζας και σε δυο τρία χρόνια, εκτιμώντας τα φοβερά μου προσόντα, θα με αναβαθμίσουν στην έγκριση χορηγήσεων ή ακόμη -πού ξέρεις;- και στο private banking με το φοβερό ποσό των 700 ευρώ και με πλήρη ασφάλιση, να μετράω τα εκατομμύρια να περνούν μπροστά στα μάτια μου. Έτσι, στα τριάντα μου, θα ξεκινάει ο κανονικός εργασιακός βίος των 40 ετών πλήρους ασφάλισης που θα χρειάζομαι για να φτάσω κάποτε στη σύνταξη – αν στο μεταξύ δεν έχει ξαναλλάξει το ασφαλιστικό και τα 40 δεν έχουν γίνει 45...

…ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να με πανικοβάλει αυτό, είναι βέβαιο ότι θα ζήσω μέχρι τα 80 και τα 85, ίσως και τα 90 για να έχω τη μικρή ικανοποίηση ότι πήρα και 10 -15 χρόνια σύνταξη. Στο μεταξύ, όμως, η τράπεζα που θα μου έχει κάνει την τιμή να με προσλάβει μπορεί να έχει καταρρεύσει ή απλώς να έχει συγχωνευτεί με μια άλλη ευρωπαϊκή -ίσως γερμανική ή γαλλική- που φυσικά θα υποσχεθεί στους μετόχους της εξυγίανση, δηλαδή συρρίκνωση κόστους, δηλαδή απολύσεις. Φυσικά, θ’ αρχίσει από τους πιο φτηνούς, τους φερέλπιδες νέους υπαλλήλους με τις γλώσσες και τα διδακτορικά που η αποζημίωσή τους θα στοιχίζει τρίχες, αν βέβαια υπάρχει δικαίωμα αποζημίωσης. Με κάνα δυο χρόνια ανεργία θα έχω εξασφαλίσει την παράταση του εργασιακού βίου στα 42 χρόνια, αν όμως κρατήσει περισσότερο μπορεί να αναγκαστώ να σκεφτώ μια μετανάστευση στη Γερμανία, τη Γαλλία ή στην Κίνα – πού ξέρεις; Τι διάολο τις μάθαμε τις γλώσσες; Εσύ στο μεταξύ θα συνεχίζεις τη λαμπρή σου σταδιοδρομία ως πωλήτρια στου Zara με 670 ευρώ, αλλά κάπου στα τριάντα σου οι προϊστάμενοί σου θα παρατηρήσουν ότι η κορμάρα σου αρχίζει να μπαταλεύει, το κωλαράκι σου δεν είναι τόσο σφιχτό όσο την πρώτη μέρα που το εκτίμησαν σαν προσόν κι ότι επίσης έχεις αρχίσει να παραμελείς το μακιγιάζ σου. Θα σου προτείνουν, λοιπόν -επειδή είναι γενναιόδωροι- να μετατρέψετε τη συνεργασία σας σε part time, δυο τρεις φορές την εβδομάδα, φυσικά με τα μισά λεφτά. Εσύ θα τα πάρεις στο κρανίο και θα φύγεις χωρίς καν να πάρεις την αποζημίωση και θα αναζητήσεις δουλειά σε άλλο πολυκατάστημα ρούχων, με το φοβερό όπλο της συστατικής επιστολής που θα σου δώσουν πρόθυμα. Θα φας πόρτα, όμως, στα περισσότερα μαγαζιά του κέντρου που θα ψάξεις, όπου θα δουλεύουν αποκλειστικά καλοφτιαγμένα γκομενάκια το πολύ 25 ετών που πεθαίνουν να πάνε στο next top model και θα αναγκαστείς να πας σε σούπερ μάρκετ όπου μια τριαντάρα είναι αποδεκτή, τουλάχιστον για part time απασχόληση. Στο μεταξύ, θα έχουμε παντρευτεί, με τη βοήθεια των γονιών μας φυσικά, που χάρη στην εκατοστή μεγάααααλη, πολύ μεγάλη ασφαλιστική μεταρρύθμιση θα έχουν ψωνίσει άλλα δέκα-δεκαπέντε χρόνια δουλειάς εκτός σχεδίου. Αλλά, τουλάχιστον θα παίρνουν τους μισθούς τους από τους οποίους θα μας τσοντάρουν κάθε μήνα ένα πεντακοσάρικο για να ενισχύουν το φοβερό μας οικογενειακό εισόδημα των 1.200 ευρώ που θα φτάνει για το νοίκι και τα κοινόχρηστα σ’ ένα αχούρι 60 τετραγωνικών, το οποίο πάντως θα έχεις διακοσμήσει με το καλό σου γούστο. Για τα ξίδια κι τις κραιπάλες του Σαββατοκύριακου δεν θα μένει σάλιο, τηλεορασίτσα και πολύ είναι και με τους φίλους θα έχουμε κόψει τα πολλά-πολλά…

…ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ θα στενοχωριούνται που θα τα φέρνουμε στριμόκωλα, θ’ αρχίσουν να σκέφτονται πώς να βοηθήσουν κι άλλο – “την υγειά μας να χουμε συμπεθέρα”, θα λέει η μάνα σου στη μάνα μου, “αλλά πρέπει να τα βοηθήσουμε τα παιδιά”. Κι έτσι θα μπει σ’ εφαρμογή το σχέδιο “αγορά σπιτιού”. Θα πουλήσουν κάτι οι δικοί σου, θα τσοντάρουν κάτι κι οι δικοί μου από το κομπόδεμά τους, αλλά κι εμείς θα συμβάλουμε μ’ ένα δανειάκι, γιατί μια φορά παίρνεις σπίτι, μην είναι και στρούγκα. Έτσι, θα κληρονομήσουμε και μια δόση δανείου τον μήνα. Κάπου στα 35 μας θα ξυπνήσουν μέσα μας τα γονεϊκά φίλτρα – εσύ θα θέλεις να γίνεις μάνα, κι εγώ θα το θέλω, αλλά στην ιδέα θα με λούζει κρύος ιδρώτας. Γιατί στο μεταξύ η τρόικα, η Κομισιόν, το ΔΝΤ, η κυβέρνηση Παπανδρέου ή η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη -δεν ξέρω τι απ’ όλο αυτόν τον αχταρμά θα υπάρχει σε πέντε-δέκα χρόνια- θα έχουν καταργήσει οτιδήποτε ακούει στη λέξη επίδομα. Μπορεί να έχουν καταργήσει ακόμη και τα δημόσια σχολεία – για παιδικό σταθμό δεν το συζητώ. Εμείς όμως θα το τολμήσουμε, θα το κάνουμε, αγόρι θα θέλεις εσύ, κορίτσι εγώ, αλλά ό,τι κι αν βγει θα το μεγαλώσουμε με τη βοήθεια του μόνου κράτους πρόνοιας που θα υπάρχει: με τη μαμά σου και τη μαμά μου, αν βέβαια έχουν καταφέρει να βγουν στη σύνταξη. Στο μεταξύ, επειδή η ζωή μας δεν θα μας αφήνει να πλήξουμε ποτέ, μόνο εκπλήξεις θα μας επιφυλάσσει, εγώ κάπου στα σαράντα θα αναλάβω μία ακόμη μεγάλη πρόκληση: τα είκοσι χρόνια σπουδών θα είναι άχρηστα, η ειδικότητά μου θα έχει γίνει περιττή, οι τράπεζες μπορεί να μην έχουν καν υποκαταστήματα, όλα θα έχουν γίνει ψηφιακά. Οπότε, εγώ ο μαλάκας θα βγω άχρηστος, αλλά το σύστημα θα μου δώσει την ευκαιρία της διά βίου κατάρτισης. Ξανά στα θρανία για να γίνω δεν ξέρω κι εγώ τι – έτσι είναι η αγορά εργασίας, θα μου πουν, οι τεχνολογικές εξελίξεις πάντα την ξεπερνούν. Εσύ θα ξεκολώνεσαι στη σκυταλοδρομία παιδιού μετ’ εμποδίων -σπίτι, σχολείο, μαμά, πεθερά, δουλειά- και το βράδυ, όταν θα μαζευόμαστε στο σπίτι μετά το δεκάωρο -το οκτάωρο ξέχνα το, στο ’πα αυτό;- θα κοιμίζουμε το παιδί, θα σωριαζόμαστε στο κρεβάτι και θα βυθιζόμαστε στον ύπνο, πλάτη-πλάτη, φυσικά… Θα αγαπιόμαστε, αλλά και θα μισιόμαστε, αλλά ακόμη κι αν θέλουμε να χωρίσουμε, θα το αποφεύγουμε. Ακριβό σπορ. Με βάση πάντα το καλό σενάριο -αν δεν έχει χρεοκοπήσει η Ελλάδα, αν δεν μας έχουν αγοράσει οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι, αν δεν έχουμε μεταναστεύσει στη Ρουμανία ή στο Καζακστάν- θα φτάσουμε στα 50 μας, θα φορτώνουμε με ακριβοπληρωμένα προσόντα το παιδί και θα ονειρευόμαστε ότι κάποια στιγμή θα βγούμε στη σύνταξη… Μεγάλη δουλειά! Εσύ, έχεις κανένα καλύτερο σχέδιο;».
Αυτή έχει ανασηκωθεί στο κρεβάτι. Έχει εκνευριστεί από το παραλήρημά του, της έρχεται να τον χαστουκίσει, αλλά όταν τον κοιτάζει κατάματα αλλάζει γνώμη, ξαναχώνεται στην αγκαλιά του και του λέει: «Το σχέδιό μου είναι… να ξεχάσουμε αυτή τη συζήτηση. Μαλακία μου που την άνοιξα».
Posted by ΚΙΜΠΙ at 11:19 AM

http://kibi-blog.blogspot.com/2010/06/562010_05.html

Το δάνειο κάνει σκλάβοθς τους ελεύθερους...

2010-06-11T06:08:00.000-07:00

Δόθηκαν στην δημοσιότητα οι δανειακές συμβάσεις τις οποίες υπέγραψε η Ελλάδα με την Τρόικα...Μέσα στα
υπόλοιπα , υπάρχουν και τα εξής :

1) Ορίζεται οτι η συμβαση ορίζεται και διέπεται με βαση το Αγγλικό δίκαιο
(αναρωτιέμαι γιατί...)

2) Αναφέρεται ρητά οτι : “Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων
παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του
στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της
ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης
δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών
στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος”

3)Επίσης , είναι τουλάχιστον αστεία η
απάντηση του κυβ.εκπροσώπου για το θέμα στην σχετική ερώτηση του κ.ΚΑΛΑΡΡΥΤΗ , μπορείτε να την δείτε εδώ
(http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=8808823)

4) Ολόκληρο το κείμενο της σύμβασης εδώ
(http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=8808823)

5) Φρίκη...

επίσης , Σύμφωνα με το κείμενο της σύμβασης, οι δανειστές μπορούν με γραπτή ειδοποίηση που επιδίδεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ακυρώσουν τη Δανειακή Διευκόλυνση και ή να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο, μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους, σε περίπτωση που:

- Η Ελλάδα αδυνατεί να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό κεφαλαίου ή τόκων στο πλαίσιο οποιουδήποτε δανείου ή οποιαδήποτε άλλα οφειλόμενα ποσά βάσει της παρούσας Σύμβασης την ημερομηνία λήξης της προθεσμίας, είτε εξ ολοκλήρου είτε εν μέρει.

- Η Ελλάδα ή οι φορείς (δημόσιοι) αθετούν κατά την εκτέλεση οποιαδήποτε υποχρέωση που απορρέει από την παρούσα Σύμβαση και η εν λόγω αθέτηση υποχρεώσεων συνεχίζεται για χρονικό διάστημα ενός μηνός αφότου έχει επιδοθεί σχετική έγγραφη ειδοποίηση στο δανειολήπτη από τους δανειστές.

- Οι υποχρεώσεις του δανειολήπτη (της Ελλάδας), στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης, κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες από καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο.

- Διαπιστώνεται ότι, σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση ή με το Μνημόνιο Συνεννόησης, ο δανειολήπτης, ή ο αντιπρόσωπος του δανειολήπτη, ενέχεται σε οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα ή σε οποιεσδήποτε επιζήμιες ενέργειες για τους δανειστές.

- Η Ελλάδα δεν προβαίνει σε εμπρόθεσμες αποπληρωμές προς το ΔΝΤ.

- Ο δανειολήπτης γενικώς δεν καταβάλλει το Σχετικό Χρέος του, κατά τις ημερομηνίες οφειλής του, ή προβαίνει σε αναστολή πληρωμών του Σχετικού Χρέους του ή των ανειλημμένων ή εγγυημένων υποχρεώσεών του.

Άρα και η αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα έχει ως συνέπεια την κατάσχεση στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου (αν ερμηνεύω καλά την τελευταία παράγραφο)

Παρόλαυτά , πουθενά δεν λέγεται τι έχει υποθηκευτεί...

Κατηγορώ βουλευτών για ομόλογα και ΤτΕ

2010-05-20T11:46:00.000-07:00

Η Β. Παπανδρέου με 9 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αφού σημειώνουν ότι η επιμήκυνση της χρονικής περιόδου μη διακανονισμού των τίτλων (το Τ+10) διευκόλυνε τους κερδοσκόπους, ρωτούν τον Γ. Παπακωνσταντίνου εάν η εισαγωγή της αυτοματοποιημένης επανεισαγωγής (recycling) ήταν σύννομη.
Η επερώτηση αναφέρει τα εξής:

«ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

ΠΡΟΣ: Τον υπουργό Οικονομικών, κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου

Κύριε υπουργέ,

Είναι γνωστό ότι η πτώση της τιμής και η αντίστοιχη διεύρυνση του spread των ελληνικών τίτλων έναντι των αντίστοιχων γερμανικών έχει αποδοθεί, και ορθώς, από τον πρωθυπουργό και σε μεθοδευμένες κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της χώρας μας.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο πρωθυπουργός ανέλαβε, σε παγκόσμιο επίπεδο, μία πραγματικά τιτάνια προσπάθεια προκειμένου να αποκαλύψει τους κερδοσκόπους και να πείσει τις διεθνείς χρηματαγορές για την πολιτική βούληση της κυβέρνησης να επιτύχει μέσω εφαρμογής επώδυνων και περιοριστικών για τα χαμηλά εισοδήματα πολιτών τη δημοσιονομική εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας.

Στόχος του πρωθυπουργού ήταν να καταστεί εφικτός ο δανεισμός του ελληνικού δημοσίου με λογικά και όχι ληστρικά επιτόκια.

Δυστυχώς, οι διεθνείς χρηματαγορές δεν πείστηκαν, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας άργησαν τρομακτικά να αντιδράσουν και οι κερδοσκόποι συνέχισαν απτόητοι το έργο τους, με αποτέλεσμα στο τρίτο δεκαήμερο του Απριλίου τα spreads των ελληνικών ομολόγων να διαμορφωθούν σε επίπεδα που καθιστούσαν ανέφικτο τον δανεισμό του ελληνικού δημοσίου και εξανάγκασαν την κυβέρνηση να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης των Ε.Ε. - ΔΝΤ - ΕΚΤ και τη λήψη πολύ επώδυνων για τη χώρα και τους πολίτες της μέτρων.

Είναι όμως περίεργο και δημιουργεί ερωτήματα το γεγονός ότι από την επόμενη ημέρα των εκλογών, στις 5/10/2009, η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) άλλαξε τις διαδικασίες διακανονισμού των συναλλαγών που γίνονταν επί ελληνικών ομολόγων. Για το θέμα αυτό υπήρξαν διάφορα δημοσιεύματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, όπως και ερωτήσεις βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Από τα επίσημα έγγραφα της ΤτΕ (Α.Π. 65/7-5-10, Α.Π. 86/3-5-10 και Α.Π. 107/6-5-10), με τα οποία δίνει απαντήσεις σε δημοσιεύματα και στην ελληνική Βουλή, προκύπτουν περαιτέρω ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις.

Οι συναλλαγές επί τίτλων του ελληνικού δημοσίου θεωρούνται ολοκληρωμένες όταν σε σαφώς ορισμένο χρονικό διάστημα έχουν αποδοθεί οι τίτλοι στον αγοραστή και τα αντίστοιχα ποσά στον πωλητή.

Σαφώς ορισμένο χρονικό όριο θεωρείται, για τις συναλλαγές που διενεργούνται μέσω της ΗΔΑΤ και εκκαθαρίζονται μέσω του συστήματος, το χρονικό διάστημα των τριών (3) εργάσιμων ημερών (Τ+3). Για τις συναλλαγές που διενεργούνται σε άλλες πλατφόρμες, έξωχρηματιστηριακά (OTC) το χρονικό διάστημα μπορεί να είναι διαφορετικό.

Οποιαδήποτε συναλλαγή που διενεργείται μέσω της ΗΔΑΤ και δεν έχει διακανονιστεί μέσω του συστήματος εντός του προβλεπόμενου χρονικού ορίου (Τ+3) θεωρούνταν από τον κανονισμό λειτουργίας του συστήματος της ΗΔΑΤ έως τον Οκτώβριο του 2009 failed και επιβάλλονταν οι προβλεπόμενες κυρώσεις.

Αμέσως μετά τις εκλογές η ΤτΕ αποφάσισε να υιοθετήσει τη διαδικασία της αυτοματοποιημένης επανεισαγωγής (recycling) των μη διακανονισθέντων (failed) συναλλαγών για επιπλέον δέκα (10) ημέρες.

Ουσιαστικά, δηλαδή, η ΤτΕ αποφάσισε να παρατείνει το χρονικό διάστημα ολοκλήρωσης των συναλλαγών επί τίτλων του ελληνικού δημοσίου, εισάγοντας κανόνες διμερών διαπραγματεύσεων (OTC) σε οργανωμένη αγορά, όπως είναι η ΗΔΑΤ.

Στις 29/10/2009 έγινε σχετική ανακοίνωση στο Euroclear όπου ενημερώθηκαν όλοι οι “επενδυτές” σε διεθνές επίπεδο για τη νέα διαδικασία.

Στις 10/12/2009, ύστερα από αίτημα των ελληνικών τραπεζών, η ΤτΕ αποφασίζει επίσης να μην επιβάλλονται κυρώσεις γι' αυτούς που δεν μπορούσαν να παραδώσουν τα ομόλογα μετά και την παράταση των δέκα (10) ημερών.

Η ΤτΕ υποστηρίζει ότι η υιοθέτηση του recycling αποτελεί τεχνική αναβάθμιση του συστήματος και όχι αλλαγή του κανονισμού, κάτι που προβλέπεται στην υπό σχεδιασμό νέα ευρωπαϊκή κοινή πλατφόρμα διακανονισμού τίτλων, γνωστή ως Τ2S.

Πράγματι, προβλέπεται η δημιουργία μιας κοινής πλατφόρμας με στόχο την εναρμόνιση των συναλλαγών μεταξύ των κεντρικών αποθετηρίων, ώστε να μειωθεί το κόστος για διακανονισμούς μεταξύ των χωρών-μελών του ευρωσυστήματος, πρόκειται για διασυνοριακό διακανονισμό μεταξύ των κεντρικών αποθετηρίων των μελών του ευρωσυστήματος.

Η πρόταση της αρμόδιας επιτροπής του ευρωσυστήματος ολοκληρώθηκε στις 24/11/2009 και το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ την ενέκρινε στις 21/4/2010. Σύμφωνα με την ΕΚΤ, η νέα αυτή ευρωπαϊκή πλατφόρμα προβλέπεται να λειτουργήσει στο τέλος του 2014.

Δημιουργούνται, επομένως, ερωτήματα γιατί η ΤτΕ έσπευσε πριν ακόμη αναλάβει η νέα κυβέρνηση να “διευκολύνει” τις συναλλαγές, βασιζόμενη δήθεν σε κάτι τελείως διαφορετικό και το οποίο δεν ισχύει ακόμη.

Το επιχείρημα της ΤτΕ ότι 'το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών επί τίτλων του ελληνικού δημοσίου καταρτίζεται και διακανονίζεται στο εξωτερικό (π.χ. στα αποθετήρια Euroclear, Clearstream κ.λπ..) και όχι στην Ελλάδα (στην ΗΔΑΤ και στο Σύστημα Άυλων Τίτλων για την κατάρτιση και τον διακανονισμό, αντίστοιχα)' (έγγραφο ΤτΕ , Α.Π. 86/3-5-10) είναι παραπλανητικό.

Οι τιμές αγοράς και πώλησης της ΗΔΑΤ είναι τιμές αναφοράς για το σύνολο των ελληνικών τίτλων, ανεξάρτητα σε ποια πλατφόρμα εσωτερικού ή εξωτερικού, κεντρική όπως η ΗΔΑΤ ή εξωχρηματιστηριακή (OTC) διενεργείται συναλλαγή.

Η επιμήκυνση της χρονικής περιόδου του μη διακανονισμού αντικειμενικά δημιουργεί μεγάλα περιθώρια υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης.

Όσο η συναλλαγή δεν διακανονίζεται, τόσο αυξάνεται η δυνατότητα του πωλητή να σπρώχνει τις τιμές των ομολόγων προς τα κάτω για να τα αγοράσει στο τέλος της περιόδου φθηνότερα, ενώ ταυτόχρονα έχει τη δυνατότητα να κερδίσει και από τα υψηλά ασφάλιστρα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να πουλάει αέρα (naked - bonds), να ρίχνει τις τιμές των ομολόγων, να αυξάνει το spread και τα ασφάλιστρα κινδύνου, να κερδίζουν οι λεγόμενοι σορτάκηδες και στο τέλος να μην έχουν και καμία κύρωση.

Αφού ο χρόνος διακανονισμού δεν έχει σημασία, σύμφωνα με την ΤτΕ, γιατί στις 7/4/2010, μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε, ζητήθηκε η διενέργεια υποχρεωτικής δημοπρασίας προκειμένου να διακανονιστούν άμεσα οι μη διακανονισθείσες συναλλαγές;

Επειδή η απόφαση της ΤτΕ συμπίπτει χρονικά με την έναρξη της πτώσης της τιμής των ελληνικών ομολόγων και την οδυνηρή, δημοσιονομικά, διεύρυνση του spread των ελληνικών τίτλων έναντι των γερμανικών,

Επειδή ο διακανονισμός ανοιχτών πωλήσεων σε οργανωμένη αγορά πρέπει να είναι οριστικός και αμετάκλητος, όπως ισχύει παντού και οι ποινές για μη διακανονισμό ανοιχτών πωλήσεων σε οργανωμένη αγορά είναι παντού δρακόντειες,

Επειδή η απόφαση της ΤτΕ αντικειμενικά διευκόλυνε τις επιθέσεις ενάντια στους ελληνικούς τίτλους, σε συνδυασμό και με άλλα γεγονότα και δυσκόλεψε την προσπάθεια του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης να αντιμετωπίσουν την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας που κληρονόμησε από την κυβέρνηση της Ν.Δ.,

Επειδή ο πρωθυπουργός έδινε μάχες στην Ε.Ε. και κατάφερε τελικά να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός στήριξης του ευρώ,

Επειδή ο ελληνικός λαός καλείται να υποστεί τεράστιες θυσίες για να σωθεί η χώρα,

Επειδή ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχουν αναλάβει τη ρητή δέσμευση απέναντι στους πολίτες και την ελληνική Βουλή για πλήρη ενημέρωση και διαφάνεια,

ΕΡΩΤΑΤΑΙ Ο Κ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ:

1. Ποιες, εκ του νόμου, ενέργειες έκανε προκειμένου να διερευνήσει γιατί η ΤτΕ προχώρησε άτυπα, αλλά ουσιαστικώς, στην υιοθέτηση της αυτοματοποιημένης επανεισαγωγής (recycling) των μη διακανονισθεισών συναλλαγών που ισχύουν σε εξωχρηματιστηριακές (OTC) πλατφόρμες σε οργανωμένη αγορά όπως είναι η ΗΔΑΤ;

2. Η εισαγωγή της αυτοματοποιημένης επανεισαγωγής από την ΤτΕ στην ΗΔΑΤ τον Οκτώβριο του 2009 ήταν σύννομη;

3. Η ΤτΕ γνώριζε την αρνητική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Γιατί 'διευκόλυνε' τους κερδοσκόπους;

ΝΑ ΚΑΤΑΤΕΘΟΥΝ:
1. Η αλληλογραφία μεταξύ της Νομικής Υπηρεσίας και της διοίκησης της ΤτΕ για το θέμα αυτό, καθώς και σχετικές γνωμοδοτήσεις των αρμόδιων νομικών της Νομικής Υπηρεσίας.

2. Όλα τα στοιχεία συναλλαγών των θεματοφυλάκων των τραπεζών και της ΤτΕ επί τίτλων του ελληνικού δημοσίου για το χρονικό διάστημα από τις 5/10/2009 μέχρι τις 7/4/2010.

3. Τα πορίσματα της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου της ΗΔΑΤ για την τήρηση του κανονισμού για το σχετικό διάστημα.

4. Τα αιτήματα της ΕΕΤ στις 5/10/2009 και στις 22/10/2009 με ΑΠ: 690 και ΑΠ: 691.

5. Η απόφαση του τότε αρμόδιου(;) διευθυντή κ. Μιχαλόπουλου που αλλάζει τη διαδικασία, όπως και η απόφαση στις 10/12/2009 όπου καταργούνται οι κυρώσεις.

6. Η πράξη της διοίκησης με ΑΠ: 158 στις 10/2/2010 και

7. Η ενημέρωση που εστάλη στο Euroclear στις 29.10.2009.

Αθήνα, 19/5/10

ΟΙ ΕΡΩΤΩΝΤΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ:

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΒΑΣΩ
ΚΟΥΣΕΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ
ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΣΤΡΑΤΑΚΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ
ΑΛΕΥΡΑΣ ΝΑΣΟΣ
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΑΜΟΙΡΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ»

Πηγή : http://www.fmvoice.gr/

Ο σύντροφος Unterguggenberger και το ελεύθερο νόμισμα του Worgl

2010-05-14T09:11:00.000-07:00

The year was 1932; the world was gripped by the greatest economic depression that it had ever known. One man in a small town decided to try something new to help the people of his community. In doing so the town made economic history. The town was Worgl in the Bavarian province of Germany. To understand the Worgl experiment you have to understand the man behind it. The towns mayor Michael Unterguggenberger.

Michael Unterguggenberger

Michael was born into an old Tyrolean peasant family. He lived the life of a poor European without falling into the mental trap of heavy blue-collar work. He apprenticed himself to a master mechanic. After apprenticeship he became a journeyman mechanic. At the age of twenty-one he had his first post at the Worgl railway station. His striving for social justice jeopardized his personal advancement. In taking a stand for his fellow workers as a trade union man, he was not promoted any higher. In 1912 he was elected representative for the union of Innsbruck Rail Engineers in the committee for personnel. Yet to the officials of the Austrian Railroad network he was seen as the person who represented the concerns of the workers against the moneyed interests of the railroad. Later Alex von Muralt would write that Michael Unterguggenberger always stressed that he was not a Marxist.

Wörgl

Worgl was a small town that had grown rapidly in the early 1900’s. Then came the crash of 1929, which quickly spread, into Europe. Michael was town councilor, he soon became deputy mayor. In 1931 he was elected mayor of Worgl. As mayor he had a long list of projects he wanted to accomplish. Projects like repaving roads, street lighting, extending water distribution across the entire town and planting trees along the streets. But in the midst of the depression out of the towns population of 4,500, 1,500 were without a job and 200 families were penniless.

Silvio Gesell

Michael read and re-read “The Natural Order” by Silvio Gesell. He talked with people in the town and convinced the members of the Worgl Welfare Committee to hold a session on July 5, 1932. In this session he gave a short summary and then proposed a “Distress Relief Program”. He stated that slow circulation of money is the principal cause of the faltering economy. Money as a medium of exchange increasingly vanished out of working people’s hands and accumulates into the hands of the few who collect interest and do not return it back to the market. He proposed that in Worgl the slow-circulating National Bank currency would be replaced by “Certified Compensation Bills”. The council would issue the Bills and the public would accept the Bills for their full nominal value. Bills would be issued in the denominations of 1, 5 and 10 shillings. A total issue of 32,000 Worgl “Money Bills” was printed and put into circulation.

Worgl Money

On July 31, 1932 the town administrator purchased the first lot of Bills from the Welfare Committee for a total face value of 1,800 Schillings and used it to pay wages. These first wages paid out were returned to the community on almost the same day as tax payments. By the third day it was thought that the Bills had been counterfeited because the 1000 Schillings issued had already accounted for 5,100 Schillings in unpaid taxes. Michael Unterguggenberger knew better, the velocity of money had increased and his Worgl money was working.

Worgl money was a stamp script money. The Worgl Bills would depreciate 1% of their nominal value monthly. To prevent this devaluation the owner of the Bill must affix a stamp the value of which is the devaluation on the last day of the month. Stamps were purchased at the parish hall. Because nobody wanted to pay a devaluation (hoarding) fee the Bills were spent as fast as possible.

The reverse side of the Bills were printed with the following declaration: “To all whom it may concern ! Sluggishly circulating money has provoked an unprecedented trade depression and plunged millions into utter misery. Economically considered, the destruction of the world has started. - It is time, through determined and intelligent action, to endeavour to arrest the downward plunge of the trade machine and thereby to save mankind from fratricidal wars, chaos, and dissolution. Human beings live by exchanging their services. Sluggish circulation has largely stopped this exchange and thrown millions of willing workers out of employment. - We must therefore revive this exchange of services and by its means bring the unemployed back to the ranks of the producers. Such is the object of the labour certificate issued by the market town of Wörgl : it softens sufferings dread; it offers work and bread.”

Worgl Success

Over the 13-month period the Worgl money was in circulation, the mayor carried out all the intended works projects. The council also built new houses, a reservoir, a ski jump, and a bridge. The people also used scrip to replant forests, in anticipation of the future cash flow they would receive from the trees.

Six neighboring villages copied the system successfully. The French Prime Minister, Eduoard Dalladier, made a special visit to see the 'miracle of Wörgl'. In January 1933, the project was replicated in the neighboring city of Kirchbuhl, and in June 1933, Unterguggenburger addressed a meeting with representatives from 170 different towns and villages. Two hundred Austrian townships were interested in adopting the idea.

One eyewitness report was written by Claude Bourdet, master engineer from the Zürich Polytechnic. "I visited Wörgl in August 1933, exactly one year after the launch of the experiment. One has to acknowledge that the result borders on the miraculous. The roads, notorious for their dreadful state, match now the Italian Autostrade. The Mayor's office complex has been beautifully restored as a charming chalet with blossoming gladioli. A new concrete bridge carries the proud plaque: "Built with Free Money in the year 1933." Everywhere one sees new streetlights, as well as one street named after Silvio Gesell. The workers at the many building sites are all zealous supporters of the Free Money system. I was in the stores: the Bills are being accepted everywhere alongside with the official money. Prices have not gone up. Some people maintained that the system being experimented in Wörgl prevents the formation of equity, acting as a hidden new way of exploiting the taxpayer. There seems to be a little error in that view. Never before one saw taxpayers not protesting at the top of their voices when parting with their money. In Wörgl no one was protesting. On the contrary, taxes are paid in advance; people are enthusiastic about the experiment and complain bitterly at the National Bank's opposing the issuing of new notes. It is impossible to dub it only a "new form of tax" for the general improvement of Wörgl. One cannot but agree with the Mayor that the new money performs its function far better than the old one. I leave it to the experts to establish if there is inflation despite the 100% cover. Incidentally price increases, the first sign of inflation, do not occur. As far as saving is concerned one can say that the new money favors saving properly so-called rather than hoarding money. As money lost value by keeping it at home, one could avoid the depreciation by depositing in the savings bank.

Wörgl has become a kind of pilgrim shrine for macro-economists from a variety of countries. One can recognize them right away by their learned expressions when discussing the beautifully maintained streets of Wörgl while sitting at restaurant tables. Wörgl's population, proud of their fame, welcomes them warmly."

The Central Bank

The Central Bank panicked, and decided to assert its monopoly rights by banning complimentary currencies. The case was brought in front of the Austrian Supreme Court, which upheld the Central Banks monopoly over issuing currency. It then became a criminal offence to issue “emergency currency”. Worgl quickly returned to 30% unemployment. Social unrest spread rapidly across Austria. In 1938 Hitler annexed Austria and many people welcomed Hitler as their economic and political savior.

Germany was headed towards WWII and with the aftermath of the war much of what happened in pre war Germany just like what happened during the war was suppressed by the world. Germany was being rebuilt in the West’s image. The Worgl experiment was relegated to history.

Beyond Greed and Scarcity

2010-05-14T09:08:00.001-07:00

posted Jun 30, 1997
yes! magazine
Few people have worked in and on the money system in as many different capacities as Bernard Lietaer. He spent five years at the Central Bank in Belgium, and he was president of Belgium's Electronic Payment System.

He has helped developing countries improve their hard currency earnings and taught international finance at the University of Louvain, in his native Belgium.

Bernard Lietaer was also the general manager and currency trader for one of the largest and most successful offshore currency funds.

He is currently a fellow at the Center for Sustainable Resources at the University of California at Berkeley.

YES! editor Sarah van Gelder talked to Bernard about the possibilities for a new kind of currency better suited to building community and sustainability. He can be reached to discuss this topic via an Internet conference at: http://www.transaction.net/money/

SARAH : Why do you put so much hope into the development of alternative currencies?

BERNARD : Money is like an iron ring we've put through our noses. We've forgotten that we designed it, and it's now leading us around. I think it's time to figure out where we want to go - in my opinion toward sustainability and community - and then design a money system that gets us there.

SARAH : So you would say that the design of money is actually at the root of much else that happens, or doesn't happen, in society?

BERNARD : That's right. While economic textbooks claim that people and corporations are competing for markets and resources, I claim that in reality they are competing for money - using markets and resources to do so. So designing new money systems really amounts to redesigning the target that orients much human effort.

Furthermore, I believe that greed and competition are not a result of immutable human temperament; I have come to the conclusion that greed and fear of scarcity are in fact being continuously created and amplified as a direct result of the kind of money we are using.
For example, we can produce more than enough food to feed everybody, and there is definitely enough work for everybody in the world, but there is clearly not enough money to pay for it all. The scarcity is in our national currencies. In fact, the job of central banks is to create and maintain that currency scarcity. The direct consequence is that we have to fight with each other in order to survive.

Money is created when banks lend it into existence (see article by Thomas Greco on page 19). When a bank provides you with a $100,000 mortgage, it creates only the principal, which you spend and which then circulates in the economy. The bank expects you to pay back $200,000 over the next 20 years, but it doesn't create the second $100,000 - the interest. Instead, the bank sends you out into the tough world to battle against everybody else to bring back the second $100,000.

SARAH : So some people have to lose in order for others to win? Some have to default on their loan in order for others to get the money needed to pay off that interest?

BERNARD : That's right. All the banks are doing the same thing when they lend money into existence. That is why the decisions made by central banks, like the Federal Reserve in the US, are so important - increased interest costs automatically determine a larger proportion of necessary bankruptcies.

So when the bank verifies your "creditworthiness," it is really checking whether you are capable of competing and winning against other players - able to extract the second $100,000 that was never created. And if you fail in that game, you lose your house or whatever other collateral you had to put up.

SARAH : That also influences the unemployment rate.

BERNARD : It's certainly a major factor, but there's more to it. Information technologies increasingly allow us to attain very good economic growth without increases in employment. I believe we're seeing one of the last job-driven affluent periods in the US right now. As Jeremy Rifkin argues in his book, The End of Work, jobs are basically not going to be there anymore, even in "good times."

A study done by The International Metalworkers Federation in Geneva predicts that within the next 30 years, 2 or 3 percent of the world's population will be able to produce everything we need on the planet. Even if they're off by a factor of 10, we'd still have a question of what 80 percent of humanity will do.

My forecast is that local currencies will be a major tool for social design in the 21st century, if for no other reasons than employment. I don't claim that these local currencies will or should replace national currencies; that is why I call them "complementary" currencies. The national, competition-generating currencies will still have a role in the competitive global market. I believe, however, that complementary local currencies are a lot better suited to developing cooperative, local economies.

SARAH : And these local economies will provide a form of employment that won't be threatened with extinction?

BERNARD : As a first step, that is correct. For example, in France, there are now 300 local exchange networks, called Grain de Sel, literally "Grain of Salt." These systems - which arose exactly when and where the unemployment levels reached about 12 percent - facilitate exchanges of everything from rent to organic produce, but they do something else as well. Every fortnight in the Ariege, in southwestern France, there is a big party. People come to trade not only cheeses, fruits, and cakes as in the normal market days, but also hours of plumbing, haircuts, sailing or English lessons. Only local currencies accepted!

Local currency creates work, and I make a distinction between work and jobs. A job is what you do for a living; work is what you do because you like to do it. I expect jobs to increasingly become obsolete, but there is still an almost infinite amount of fascinating work to be done.

For example, in France you find people offering guitar lessons and requesting lessons in German. Neither would pay in French francs. What's nice about local currency is that when people create their own money, they don't need to build in a scarcity factor. And they don't need to get currency from elsewhere in order to have a means of making an exchange with a neighbor.

Edgar Cahn's Time Dollars are a classical example. As soon as you have an agreement between two people about a transaction using Time Dollars, they literally create the necessary "money" in the process; there's no scarcity of money. That does not mean there's an infinite amount of this currency, either; you cannot give me 500,000 hours - nobody has 500,000 hours to give. So there's a ceiling on it, yes, but there's no artificial scarcity. Instead of pitting people against each other, the system actually helps them cooperate.

SARAH : So you're suggesting that scarcity needn't be a guiding principle of our economic system. But isn't scarcity absolutely fundamental to economics, especially in a world of limited resources?

BERNARD : My analysis of this question is based on the work of Carl Gustav Jung because he is the only one with a theoretical framework for collective psychology, and money is fundamentally a phenomenon of collective psychology.

A key concept Jung uses is the archetype, which can be described as an emotional field that mobilizes people, individually or collectively, in a particular direction. Jung showed that whenever a particular archetype is repressed, two types of shadows emerge, which are polarities of each other.

For example, if my higher self - corresponding to the archetype of the King or the Queen - is repressed, I will behave either as a Tyrant or as a Weakling. These two shadows are connected to each other by fear. A Tyrant is tyrannical because he's afraid of appearing weak; a Weakling is afraid of being tyrannical. Only someone with no fear of either one of these shadows can embody the archetype of the King.

Now let's apply this framework to a well-documented phenomenon - the repression of the Great Mother archetype. The Great Mother archetype was very important in the Western world from the dawn of prehistory throughout the pre-Indo-European time periods, as it still is in many traditional cultures today. But this archetype has been violently repressed in the West for at least 5,000 years starting with the Indo-European invasions - reinforced by the anti-Goddess view of Judeo-Christianity, culminating with three centuries of witch hunts - all the way to the Victorian era.

If there is a repression of an archetype on this scale and for this length of time, the shadows manifest in a powerful way in society. After 5,000 years, people will consider the corresponding shadow behaviors as "normal."

The question I have been asking is very simple: What are the shadows of the Great Mother archetype? I'm proposing that these shadows are greed and fear of scarcity. So it should come as no surprise that in Victorian times - at the apex of the repression of the Great Mother - a Scottish schoolmaster named Adam Smith noticed a lot of greed and scarcity around him and assumed that was how all "civilized" societies worked. Smith, as you know, created modern economics, which can be defined as a way of allocating scarce resources through the mechanism of individual, personal greed.

SARAH : Wow! So if greed and scarcity are the shadows, what does the Great Mother archetype herself represent in terms of economics?

BERNARD : Let's first distinguish between the Goddess, who represented all aspects of the Divine, and the Great Mother, who specifically symbolizes planet Earth - fertility, nature, the flow of abundance in all aspects of life. Someone who has assimilated the Great Mother archetype trusts in the abundance of the universe. It's when you lack trust that you want a big bank account. The first guy who accumulated a lot of stuff as protection against future uncertainty automatically had to start defending his pile against everybody else's envy and needs. If a society is afraid of scarcity, it will actually create an environment in which it manifests well-grounded reasons to live in fear of scarcity. It is a self-fulfilling prophecy!

Also, we have been living for a long time under the belief that we need to create scarcity to create value. Although that is valid in some material domains, we extrapolate it to other domains where it may not be valid. For example, there's nothing to prevent us from freely distributing information. The marginal cost of information today is practically nil. Nevertheless, we invent copyrights and patents in an attempt to keep it scarce.

SARAH : So fear of scarcity creates greed and hoarding, which in turn creates the scarcity that was feared. Whereas cultures that embody the Great Mother are based on abundance and generosity. Those ideas are implicit in the way you've defined community, are they not?

BERNARD : Actually it's not my definition, it's etymological. The origin of the word "community" comes from the Latin munus, which means the gift, and cum, which means together, among each other. So community literally means to give among each other.
Therefore I define my community as a group of people who welcome and honor my gifts, and from whom I can reasonably expect to receive gifts in return.

SARAH : And local currencies can facilitate that exchange of gifts.

BERNARD : The majority of the local currencies I know about have been started for the purpose of creating employment, but there is a growing group of people who are starting local currencies specifically to create community.

For example, I would feel funny calling my neighbor in the valley and saying, "I notice you have a lot of pears on your tree. Can I have them?" I would feel I needed to offer something in return. But if I'm going to offer scarce dollars, I might just as well go to the supermarket, so we end up not using the pears. If I have local currency, there's no scarcity in the medium of exchange, so buying the pears becomes an excuse to interact.
In Takoma Park, Maryland, Olaf Egeberg started a local currency to facilitate these kinds of exchanges within his community. And the participants agree that is exactly what has been happening.

SARAH : That raises the question of whether local currencies can also be a means for people to meet their basic needs for food and housing, or would those sectors remain part of the competitive economy?

BERNARD : There are lots of people who love gardening, but who can't make a living from it in the competitive world. If a gardener is unemployed, and I'm unemployed, in the normal economy we might both starve. However with complementary currencies, he can grow my salads, which I pay for in local currency earned by providing another service to someone else.

In Ithaca, "Hours" are accepted at the farmer's market; the farmers can use the local currency to hire someone to help with the harvest or to do some repairs. Some landlords accept Hours for rent, particularly if they don't have a mortgage that must be paid in scarce dollars.

When you have local currency, it quickly becomes clear what's local and what's not. K-Mart will accept dollars only; their suppliers are in Hong Kong or Singapore or Kansas City. But Ithaca's local supermarket accepts Hours as well as dollars. By using local currencies, you create a bias toward local sustainability.

SARAH : Local currencies also provide communities with some buffering from the ups and downs of the global economy. You've been in the business of monitoring, dealing in, and even helping to design the global finance system. Why would communities want to be insulated from it?

BERNARD : First of all, today's official monetary system has almost nothing to do with the real economy. Just to give you an idea, 1995 statistics indicate that the volume of currency exchanged on the global level is $1.3 trillion per day. This is 30 times more than the daily gross domestic product (GDP) of all of the developed countries (OECD) together. The annual GDP of the United States is turned in the market every three days!
Of that volume, only 2 or 3 percent has to do with real trade or investment; the remainder takes place in the speculative global cyber-casino. This means that the real economy has become rele-gated to a mere frosting on the speculative cake, an exact reversal of how it was just two decades ago.

SARAH : What are the implications of this? What does it mean for those of us who aren't transacting deals across international boundaries?

BERNARD : For one thing, power has shifted irrevocably away from governments toward the financial markets. When a government does something not to the liking of the market - like the British in '91, the French in '94 or the Mexicans in '95 - nobody sits down at the table and says "you shouldn't do this." A monetary crisis simply manifests in that currency. So a few hundred people, who are not elected by anybody and have no collective responsibility whatsoever, decide what your pension fund is worth - among other things.

SARAH : You've also talked about the possibility of a crash in this system...

BERNARD : Yes, I see it now as about a 50/50 chance over the next five or 10 years. Many people say it's 100 percent, and with a much shorter time horizon. George Soros, who's made part of his living doing what I used to do - speculating in currencies - concluded, "Instability is cumulative, so that eventual breakdown of freely floating exchanges is virtually assured."

Joel Kurtzman, ex-editor at the Harvard Business Review, entitles his latest book: The Death of Moneyand forecasts an imminent collapse due to speculative frenzy.
Just to see how this could happen: all the OECD Central Banks' reserves together represent about $640 billion. So in a crisis situation, if all the Central Banks were to agree to work together (which they never do) and if they were to use all their reserves (which is another thing that never happens) they have the funds to control only half the volume of a normal day of trading. In a crisis day, that volume could easily double or triple, and the total Central Bank reserves would last two or three hours.

SARAH : And the outcome would be?

BERNARD : If that happens, we would suddenly be in a very different world. In 1929, the stock market crashed, but the gold standard held. The monetary system held. Here, we are dealing with something that's more fundamental. The only precedent I know of is the Roman Empire collapse, which ended Roman currency. That was, of course, at a time when it took about a century and a half for the breakdown to spread through the empire; now it would take a few hours.

SARAH : So local currencies could provide some resilience for a community that could help it survive a currency melt-down or some other international breakdown. You've also mentioned that local currencies help promote sustainability. What's the connection?

BERNARD : To understand that, we need to see the relationship between interest rates and the ways we discount the future.

If I ask, "Do you want $100 now or $100 a year from now," most people would want the money now simply because one can deposit money risk-free in a bank account and get about $110 a year later. Another way of putting it is that if I were to offer you $100 a year from now that would be about equal to offering you $90 today. This discounting of the future is referred to as 'discounted cash flow'.

That means that under our current system it makes sense to cut down trees and put the money in the bank; the money in the bank will grow faster than trees. It makes sense to "save" money by building poorly insulated houses because the discounted cost of the extra energy over the lifetime of the house is cheaper than insulating.
We can, however, design a monetary system that does the opposite; it actually creates long-term thinking through what is called a "demurrage charge." The demurrage charge is a concept developed by Silvio Gesell about a century ago. His idea was that money is a public good - like the telephone or bus transport - and that we should charge a small fee for using it. In other words, we create a negative rather than a positive interest rate.

What would that do? If I gave you a $100 bill and told you that a month from now you're going to have to pay $1 to keep the money valid, what would you do?

SARAH : I suppose I would try to invest it in something else.

BERNARD : You got it. You know the expression, "Money is like manure; it's only good when it's spread out." In the Gesell system, people would only use money as a medium of exchange, but not as a store for value. That would create work, because it would encourage circulation, and it would invert the short-term incentive system. Instead of cutting trees down to put the money in the bank, you would want to invest your money in living trees or installing insulation in your house.

SARAH : Has this ever been tried?

BERNARD : There are only three periods I have found: classical Egypt; about three centuries in the European Middle Ages, and a few years in the 1930s.
In ancient Egypt, when you stored grain, you would receive a token, which was exchangeable and became a type of currency. If you returned a year later with 10 tokens, you would only get nine tokens worth of grain, because rats and spoilage would have reduced the quantities, and because the guards at the storage facility had to be paid. So that amounted to a demurrage charge.

Egypt was the breadbasket for the ancient world, the gift of the Nile. Why? Because instead of keeping value in money, everybody invested in productive assets that would last forever - things like land improvements and irrigation systems.
Proof that the monetary system had something to do with this wealth is that it all ended abruptly as soon as the Romans replaced the Egyptian 'grain standard' currency with their own money system, with positive interest rates. After that, Egypt ceased being the grain-basket, and became a "developing country" as it is called today.

In Europe during the Middle Ages - the 10th to 13th centuries - local currencies were issued by local lords, and then periodically recalled and reissued with a tax collected in the process. Again, this was a form of demurrage that made money undesirable as a store of value. The result was the blossoming of culture and widespread well-being, corresponding exactly to the time period when these local currencies were used.
Practically all the cathedrals were built during this time period. If you think about what is required as investment for a small town to build a cathedral, it's extraordinary.

SARAH : Because cathedrals take generations to build?

BERNARD : Well, not only that. Besides the obvious symbolic and religious roles - which I don't want to belittle - one should remember that cathedrals had an important economic function; they attracted pilgrims, who, from a business perspective, played a similar role to tourists today. These cathedrals were built to last forever and create a long-term cash flow for the community. This was a way of creating abundance for you and your descendants for 13 generations! The proof is that it still works today; in Chartres, for instance, the bulk of the city's businesses still live from the tourists who visit the cathedral 800 years after it was finished!

When the introduction of gunpowder technology enabled the kings to centralize power in the early 14th century, the first thing they did was to monopolize the money system. What happened? No more cathedrals were built. The population was just as devoutly Christian in the 14th or 15th century, but the economic incentive for collective long-term investments was gone.

I use the cathedral simply as an example. Accounts from 12th century estates show that mills and other productive assets were maintained at an extraordinary level of quality, with parts replaced even before they wore out. Recent studies have revealed that the quality of life for the common laborer in Europe was the highest in the 12th to 13th centuries; perhaps even higher than today. When you can't keep savings in the form of money, you invest them in something that will produce value in the future. So this form of money created an extraordinary boom.

SARAH : Yet this was a period when Christianity was supreme in Europe and so presumably the Great Mother archetype was still being repressed.

BERNARD : Well, actually a very interesting religious symbol became prevalent during this time: the famous "Black Madonna." There were hundreds of these statues during the 10th to 13th centuries, which were in fact statues of Isis with the child Horus sitting on her lap, directly imported from Egypt during the first Crusades. Her special vertical chair was called the "cathedra" (which is where the word cathedral comes from) and interestingly this chair was the exact symbol identifying Isis in ancient Egypt. The statues of the Black Madonnas were also identified in medieval time as the "Alma Mater" (literally the "Generous Mother," an expression still used in America to refer to someone's 'mother university').

The Black Madonnas were a direct continuity of the Great Mother in one of her most ancient forms. She symbolized birth and fertility, the wealth of the land. She symbolized spirit incarnate in matter, before the patriarchal societies separated spirit from matter. So here we have a direct archetypal linkage between the two civilizations that spontaneously created money systems with demurrage charges while creating unusual levels of abundance for the common people: ancient Egypt and 10th-to-13th century Europe. These money systems correspond exactly to the honoring of that archetype.

SARAH : How interesting! What potential do you see for local currencies to bring this Great Mother archetype of abundance and generosity into our economic system today?

BERNARD : The biggest issues that I believe humanity faces today are sustainability and the inequalities and breakdown in community, which create tensions that result in violence and wars. We can address both these issues with the same tool, by consciously creating currency systems that will enhance community and sustainability.

Significantly, we have witnessed in the past decades a clear re-awakening of the feminine archetype. It is reflected not only in the women's movement, in the dramatic increase in ecological concerns, or in new epistemologies reintegrating spirit and matter, but also in the technologies that enable us to replace hierarchies with networks (such as the Internet).
Add to these trends the fact that for the first time in human history we have available the production technologies to create unprecedented abundance. All this converges into an extraordinary opportunity to combine the hardwareof our technologies of abundance and the softwareof archetypal shifts.

Such a combination has never been available at this scale or at this speed: it enables us to consciously design money to work for us, instead of us for it.
I propose that we choose to develop money systems that will enable us to attain sustainability and community healing on a local and global scale. These objectives are in our grasp within less than one generation's time. Whether we materialize them or not will depend on our capacity to cooperate with each other to consciously reinvent our money.

"Οι αλήτες" - http://www.epicurus2day.gr/index.php/politicscomments/178-2010-04-28-18-01-51

2010-05-10T02:15:00.000-07:00

"Οι γνωστοί - άγνωστοι αλήτες έκαψαν 3 συμπολίτες μας" κλπ κλπ. Από την 1η μέρα της διαδικτυακής ασημαντότητας του Επίκουρου έχουν καταδικαστεί οι κάθε μορφής ενέργειες που οδηγούν στην ανέχεια, την εξαθλίωση. Πόσο μάλλον τον θάνατο.

Παρεμπιπτόντως, κατά καιρούς πολλοί επιτέθηκαν φανερά ή υπογείως αλλά δεν πειράζει. Σημασία έχει ότι ο σκοπός του γράφοντος δεν είναι να περάσει γραμμή. Ούτε να εισπράξει διαφημιστικά έσοδα. Mε χιλιάδες επισκέπτες σε κάθε ανάρτηση δεν θα ήταν δύσκολο. Ούτε κόμμα πουλάμε ούτε μούρη. Δύσκολο να το πιστέψουν όσοι έμαθαν να δίνουν πέντε και να ζητάνε είκοσι.

Ξέρετε ότι από την αρχή, επίσης, έχει γίνει τεράστια προσπάθεια τεκμηρίωσης των γραφομένων η οποία έχει καταλήξει σε μονομανία, σχεδόν. Θα ήταν βλακώδες λοιπόν, τώρα, να υιοθετηθούν κρίσεις περί προβοκάτσιας, στημένων επεισοδίων, κλπ. που οδηγούν ακόμα και στην απώλεια ζωής.

Θα γίνει όμως κάτι άλλο. Θα γίνει - ως συνήθως - μια απόπειρα να πλησιάσουμε όσο το δυνατόν εγγύτερα στα αίτια, στην πραγματικότητα.

Κσι τα αίτια είναι πολύ μεγάλα για να ισχυρίζεται κάποιος ότι "αυτοί οι τύποι είναι αλήτες" ή προβοκάτορες ή ότι είναι οι ίδιοι που εδώ και 30 χρόνια κάθε 17η Νοεμβρίου σπάγανε και καίγανε πέριξ του Πολυτεχνείου. Καμία σχέση. Έπειτα, αυτοί "οι τύποι" είναι η εικόνα. Το δάσος όμως, είναι μια ολόκληρη κοινωνία. Ή, όπως εξαρχής υποστηρίξαμε, η υδρόγειος.

Φαίνεται όμως, πως οι θάνατοι ΩΣ ΓΕΓΟΝΟΣ (όχι ως πράξη) την προκειμένη στιγμή, εξυπηρετούν πολλά και πολλούς.

(Και) Στην χώρα αυτή ιστορία γράφουν τα συμφέροντα.

Αυτή τη στιγμή εξάλλου, στο ελληνικό διαδίκτυο υπάρχουν φωνές αξιόλογες. που έμαθαν και προσπαθούν να μιλάνε με στοιχεία Από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Συν τω χρόνω ας ελπίσουμε να παραχθεί και η πολιτική βούληση για ουσιαστικές αλλαγές. Πολιτική από τους πολίτες, εννοώ, όχι τους πολιτικούς. Μπαίνουμε σε μια εποχή που τα στεγανά προηγούμενων δεκαετιών καταρρέουν. Διεθνώς, αυτό που εισπράττει κάποιος, είναι οργή και δυσπιστία για το καθιερωμένο. Αυτό που κάποιοι λένε και 'σύστημα'. Ανάγκα και θεοί πείθονται.

Μια πρώτη μεγάλη νίκη είναι το γεγονός ότι οι ανησυχίες, οι βάσιμες ανησυχίες, δεν ήταν τελικά ανεδαφικές, τόσα χρόνια. Κατακτάμε το αυτονόητο και αυτό είναι ΒΗΜΑ πολιτισμού. Πάνω απ'όλα όμως, αναλαμβάνουμε τη μέγιστη υποχρέωση να στοιχειοθετούμε αυτό που λέμε. Και να δικαιολογούμε τις πράξεις μας.

Στο πλαίσιο αυτό, αν η αντίδραση μας είναι ο θάνατος κάποιου άλλου, ή η διακινδύνευση της ζωής του, η πράξη μας είναι αδικαιολόγητη. Ακόμα κι αν παλεύουμε για την ελευθερία μας, η ΖΩΗ είναι ΤΟ υπέρτατο αγαθό.

Παρόλαυτά, δεν μπορώ να μην ενδώσω στον πειρασμό να ρωτήσω το εξής:

Γιατί ΟΥΔΕΙΣ δεν θεωρεί ως ηθικούς αυτουργούς του μοιραίου γεγονότος της περασμένης εβδομάδας, αυτούς οι οποίοι, ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ότι θα επρόκειτο για την πιο μαζική διαδήλωση των τελευταίων ετών, ότι από τον Δεκέμβριο 2008, το "αντάρτικο δρόμου/πόλης" έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις και ότι, σε τελική ανάλυση θίγονται τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων από τα οδυνηρά μέτρα που ελήφθησαν, άρα και αυτά των τραπεζικών υπαλλήλων, εντούτοις αδιαφόρησε και "επέτρεψε" την λειτουργία των τραπεζών την συγκεκριμένη ημέρα ΚΑΙ ώρα; Και όταν εκεί κατέφτασε εκ των υστέρων, ο πολύς κ. Ανδρέας, των μηνύσεων και των μεγαλοστομιών, εν γένει, γιουχαΐστηκε αγρίως, εξ όσων γνωρίζω από μη φέροντας την αμαρτωλή κουκούλα.

Τα συμβαίνοντα έχουν πολλά πρόσωπα: είναι προϊόντα μιας βαθιάς κοινωνικής αναταραχής. Έχουν την βάση τους σε αυτό που λέμε sentiment. Πρόκειται επίσης για ένα σαράκι που κατατρώγει τις σάρκες της κοινωνίας αυτής και άλλων πολλών, για χρόνια. Δεν συνέβη το 2007. Και είναι οικονομοκεντρικό. Ξεκάθαρα.

Δεν είναι συνεπώς ανεδαφικό το γεγονός (αντιθέτως μάλιστα) ότι το οικονομικό παρόν μας, πυρήνας της κοινωνικής οργής, είναι αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής και ανευθυνότητας κυρίως ενός ανθρώπου, ενός μεγάλου λαοπλάνου, δημαγωγού, που το αεροπλάνο έφερε στην Ελλάδα, ως κάποιον από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους διεθνώς.

Ένας χαρισματικός άνθρωπος ο οποίος ευτέλισε λυπηρά, στον μέγιστο βαθμό την έννοια πολιτική, αξιοκρατία, αξιοπιστία, ανέδειξε την διαφθορά και την διγλωσσία και αδιαφόρησε εν τοις πράγμασιν για τους θεσμούς, πλασάροντας τον εαυτό του ως τον μέγιστο αναμορφωτή. Και άλλα πολλά. Λατρεύτηκε όμως γιατί χάιδεψε μαεστρικά τα αυτιά, τις τσέπες και τα πάθη μας. Και η ιστορία τα φέρνει, η πολιτική του η οποία τάχα θα έφερνε την αλλαγή και την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των κοινωνικά αδυνάτων, "ο λαός στην εξουσία", να προκαλεί τώρα την μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας εις βάρος αυτών που δήθεν προστάτευσε.

Θα μπορούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου να "αγνοεί" τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του στην οικονομία; Τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ και ΕΘΝΙΚΕΣ συνέπειες, εννοώ.

Έχοντας λάβει διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών (Νομική Σχολή) το 1940, από το Χάρβαρντ (Μ.Α. Μάστερ Οικονομικών) το 1942 και Ph.D. Οικονομικών το 1943, ειδίκευση στην Οικονομική Θεωρία και Μέθοδο, στη Βιομηχανική Οργάνωση, στη Θεωρία και Μέθοδο της Οικονομικής Πολιτικής και Προγραμματισμού, στα Συγκριτικά Οικονομικά Συστήματα, στην Οικονομική Ανάπτυξη και επίσης Honoris Causa, διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Γιορκ(Καναδάς), το φημισμένο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας (Πολωνία), το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (Ιταλία)...

Έχοντας υπάρξει μέλος της Αμερικανικής και Αγγλικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών και μέλος της Οικονομετρικής Εταιρείας...

Έχοντας υπηρετήσει ως ακαδημαϊκός στις εξής θέσεις κατά χρονική σειρά:

Υφηγητής, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ,

Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Bretton Woods όπου ιδρύθηκε η Διεθνής Τράπεζα (World Bank) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF),

Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών,

Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα,

Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν,

Τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα,

Faculty Research Fellow Αμερικανικού Συμβουλίου Κοινωνικών Ερευνών,

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια,

Κοσμήτορας της Οικονομικής Σχολής του Berkeley California,

Σύμβουλος στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, Δ/νση Antitrust (Department of Justice, Antitrust Division),

Guggenheim και Fulbright Fellow,

Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης,

Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Γιορκ του Καναδά

και εν τέλει (1970-71) Καθηγητής στο Πανεπιστήμιου του Michigan, Ann Arbor (Visiting Professor).

...η απάντηση είναι, ότι και φυσικά αυτός ο άνθρωπος ήξερε, όσο λίγοι τι έκανε. Και υπηρέτησε το Αμερικάνικο σύστημα τα μάλα. Ήταν αυθεντία. Αυθεντία σημαίνει ότι θα μπορούσε σήμερα να πάρει την χώρα στη τωρινή της κατάσταση και να την οδηγήσει στην λαμπρή την οποία βρισκόταν όταν την ανέλαβε, όχι το αντίθετο... Διότι λαμπρή ήταν τότε η θέση της Ελλάδας σε σχέση με τώρα.

Και θα σας το αποδείξω με στοιχεία.

Η λοκομοτίβα σήμερα Γερμανία, της κυρίας Μέρκελ και των λοιπών γραβατωμένων νεο-συντηρητικών, η οποία τάχα είναι η ηγέτης αυτού του συνοθυλεύματος που καλείται Ευρωπαϊκή (Τραπεζική) Ένωση παρουσιάζει τα εξής δημοσιονομικά στοιχεία:

ΧΡΕΟΣ προς ΑΕΠ 77%

ΑΝΕΡΓΙΑ 7,8%

ΑΝΑΠΤΥΞΗ 0,3%

ΕΛΛΕΙΜΜΑ -0,35% συνεχώς αρνητικό δε (άρα αυξανόμενο ΧΡΕΟΣ) χρόνια πολλά, τώρα

Ποια η θέση της Ελλάδας τότε (1980);

ΧΡΕΟΣ προς ΑΕΠ 24,3%

ΑΝΕΡΓΙΑ 4%

ΑΝΑΠΤΥΞΗ -0,3% (λόγω της πετρελαϊκής κρίσης) - πηγή

ΕΛΛΕΙΜΜΑ -1,2%

Από την αντιπαραβολή των στοιχείων η Ελλάδα είχε το 1980 το 1/3 του χρέους προς ΑΕΠ που έχει η ΗΓΕΤΗΣ Γερμανία σήμερα, το 1/2 της ανεργίας που έχει η ΗΓΕΤΗΣ Γερμανία σήμερα, και ελάχιστη διαφοροποίηση ως προς το Έλλειμμα και την Ανάπτυξη. Συγκριτικά η Ελλάδα ήταν σε πολλαπλάσια καλύτερη θέση ΤΟΤΕ από την ΗΓΕΤΙΔΑ Γερμανία ΣΗΜΕΡΑ.

Αν μάλιστα δείτε τον πίνακα (πηγή ΔΝΤ) με τα κρατικά χρέη (τα οποία είναι η πηγή του προβλήματος) των πιο ανεπτυγμένων οικονομιών παγκόσμια ΣΗΜΕΡΑ, του λεγόμενου G7, θα δείτε ότι η Ελλάδα τότε ήταν σε καλύτερη θέση από όλους τους ηγέτες του κόσμου σήμερα. Θα δείτε επίσης ότι οι ανεπτυγμένη Ιταλία είναι στην ίδια θέση με την Ελλάδα και η Ιαπωνία σε τρισχειρότερη. Ελπίζω να γίνεται αντιληπτό το πόσο ΤΕΧΝΗΤΗ είναι η κρίση της Ελλάδας. Τι άλλο να πεις;

Άρα η θέση της Ελλάδα τότε, άμα τη αναλήψει από τον οραματιστή κ. οικονομολόγο ήταν η μέρα με τη νύχτα (που μας παρέδωσε). Ήταν δε άκρως ανταγωνιστική και το μόνο που έλειπε από την οικονομία τότε ήταν οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Ο τεράστιος, παράλογος και αχρείαστος δανεισμός είναι ως φαινόμενο τόσο ύποπτος και τόσο κραυγαλέα αντεθνικός και δυσώδης που καμία δικαιολογία δεν μπορεί να τον δικαιώσει.

Δεν χρειάζεται ούτε γνώσεις οικονομικές να έχεις, ούτε βαθυστόχαστος οραματιστής να είσαι, για να δεις με κοινό νου, το έγκλημα και την πραγματικότητα.

Προς τούτο,από την αντίσταση στα χρόνια του ΠΑΚ, την αντιπολίτευση στα Μεταδικτατορικά χρόνια και ως Κυβέρνηση στην δεκαετία του '80, θέλω, ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση σας, να παρακολουθήσετε τα στοιχεία.

Διότι, 30 χρόνια τώρα, ο Ανδρέας Παπανδρέου προστατεύθηκε και εξυμνήθηκε διότι "έφερε το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα και τεράστιες θεσμικές αλλαγές, ενώ βοήθησε τον απλό άνθρωπο". Τα σφάλματα του 'ξεχάστηκαν' ακόμη και από τους ίδιους του τους αντιπάλους. Και κάποια στιγμή, οι "ελπίδες του έθνους" αλληλοκοιτάζονται με δέος...

Με την ψυχραιμία των δεκαετιών που παρήλθαν, ας δούμε τι ακόμα συνέβη. Αντλώ τα στοιχεία από το βιβλίο του Νικ. Καραβίτη "Δημόσιο Χρέος και Έλλειμμα". Ο Καραβίτης είναι ακαδημαϊκός, καθηγητής της Παντείου και το βιβλίο του κυκλοφόρησε το 2008.

Κοιτάμε αρχικά την ιστορία των Δημόσιων Δαπανών στην Ελλάδα. Με ψυχρά στοιχεία και νούμερα, μακριά από μικροπολιτικές και άλλες σκοπιμότητες. Το 1960 η Ελλάδα έδιδε μηδέν (0) σε τόκους, ως ποσοστό των δαπανών της.

Το ποσοστό των δαπανών που αποδίδαμε σε τόκους ανήλθε σε 2,6% κατά την πτώση της Χούντας.

Και σε 5,7% άμα τη αναλήψει της εξουσίας από τον "Ανδρέα".

Τα τελευταία 50 χρόνια, το υψηλότερο ποσοστό των δημοσίων δαπανών που κατέληγε σε εξόφληση των ΤΟΚΩΝ από τα δανεικά μας μόνο, καταγράφεται 10 χρόνια μετά. Με την ολοκλήρωση της διακυβέρνησης από τον κ. οικονομολόγο εξ Αμερικής, οι τόκοι εκρήγνυνται. Στην διετία 1982-3 ο κ. Παπανδρέου υπερδιπλασίασε τις κοινωνικές δαπάνες σε μία νύκτα (τα υψηλότερα ποσοστά όμως, για τις κοινωνικές δαπάνες καταγράφηκαν αργότερα). Ο λαός πίνει νερό στο όνομα του λαοπρόβλητου. Ο συνδυασμός της γοητευτικής ρητορίας και του σκορπίσματος δημόσιου (δανεικού) χρήματος ήταν καταλυτικός. Παρόλαυτά,ας μην παραβλέπουμε, ότι ο κ. οικονομολόγος, είχε την (δημοσιονομική) δυνατότητα να πράξει ό,τι έπραξε. Διότι το χρέος ήταν μόλις στο 40% του ΑΕΠ το 1983 (ήδη, βέβαια, σε 2 χρόνια διακυβέρνησης από 24% του ΑΕΠ είχε ανέλθει σχεδόν στο διπλάσιο).

Μικροπολιτικά και βραχυπρόθεσμα αυτό βοήθησε σημαντικά στην "δημόσια εικόνα" του κ.οραματιστή, καθώς, 40% αύξηση σε μισθούς και συντάξεις είναι μάνα εξ ουρανού για οποιονδήποτε κυβερνήτη, για το "σήμερα" και το "τώρα" του. Το θέμα είναι τι επιπτώσεις έχει σε βάθος χρόνου. Πλέον δεν μας είναι άγνωστες. Τις βιώνουμε με τον χειρότερο τρόπο.

Την ίδια περίοδο επίσης, λόγω της υπερδιόγκωσης του χρέους, το νόμισμα μας υποτιμάται συνολικά κατά 30%. Και συνακόλουθα, η αξία των αγαθών και των καταθέσεων, η αξία των εισαγωγών κλπ.

Αν μιλήσουμε για κρατική ανάπτυξη πάντως, την τελευταία 50ετία σύμφωνα με τον Καραβίτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των κρατικών επενδύσεων καταγράφεται στις αρχές του '60 και στα χρόνια της χούντας.

Αυτό και μόνο είναι απαξιωτικό για το πολιτικοικονομικό μας σύστημα.

Οι κοινωνικές δαπάνες, τασικά αυξανόμενες ήδη από την αρχή της Μεταπολίτευσης.

Ακολουθούν 2 ακόμα πίνακες που καταδεικνύουν την κατάντια και στοιχειοθετούν τα προλεχθέντα.

Η Ελλάδα φτάνει από το 0% του 1960 να αναλώνει το 25% και πλέον των δαπανών της το 1994, σε τόκους. Δανειζόταν, δανειζόταν και δανειζόταν. Για να διορίζουν, να τρώνε, να τρώνε, να τρώνε. Ούτε για ανάπτυξη ούτε για επενδύσεις. Για πελατειακούς σκοπούς και μόνο.

Είναι ενδεικτικός ο παρακάτω πίνακας. Δείχνει την ανάπτυξη του εθνικού-επαρχιακού δικτύου κατά την εικοσαετία 1968-1988. Σχεδόν ΜΗΔΕΝΙΚΗ για δεκαετίες.

Ένα παράδειγμα, σχετικά ασφαλές βεβαίως για την ανάπτυξη ειδικά μιας χώρας όπου το αυτοκίνητο υπήρξε ανέκαθεν το εθνικό μέσο μεταφοράς.

Και για μια εποχή που σύμφωνα με τα στοιχεία περί τους 25.000 Έλληνες έχαναν κάθε χρόνο την ζωή τους σε τροχαία ατυχήματα σε ένα αναχρονιστικό και επικίνδυνο δίκτυο. Αυτές ο πρακτικές και αυτές οι απώλειες ζωής δεν είναι καταδικαστέες; Αυτό θα το λέγατε "αλητεία" κύριοι;

Πάρακάτω: O δανεισμός της χώρας την ίδια περίοδο εκτοξεύτηκε. Ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν δανείστηκε τόσο (% του ΑΕΠ).

Περαιτέρω, η πορεία του Δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ από το βιβλίο του Καραβίτη είναι ενδεικτική, απόλυτη και αδιάψευστη.

Λέει ότι κάποιος (όποιος και να ήταν αυτός, ακόμα κι αν δεν ξέραμε ποιος) ήρθε, άλωσε τα δημόσια ταμεία και έκτοτε το Δημόσιο Χρέος παραπαίει και φυσικά μαζί του πλέον και ολόκληρη η χώρα.

Βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί λοιπόν, τι έγινε σε αυτά τα 14 χρόνια. Εκτόξευση δανεισμού. Εκτόξευση των τόκων για αποπληρωμή του δανεισμού.

Εκτόξευση του δημοσίου χρέους. Αποστέρηση των χρημάτων για δημόσιες δαπάνες για να αποπληρώνεται ο δανεισμός αυτός.Καθίζηση της δημοσιονομικής εικόνας.

Το χρέος αυξήθηκε ως ποσοστό του ΑΕΠ 4 φορές περίπου σε μια δεκαετία. Επειδή όμως αυξήθηκε και το ΑΕΠ ενδιάμεσα, η ονομαστική αύξηση του χρέους ήταν πολλαπλάσια. Πού πήγαν τα λεφτά; Δεν είναι "αλητεία" να καθιστάς την χώρα σου, τόσο σύντομα και τόσο αδυσώπητα ένα υπερδανεισμένο "τσουλάκι" στο διεθνές πιστωτικό κατεστημένο; Και μάλιστα άνευ λόγου και αιτίας; Αυτό, κύριοι, δεν είναι "αλητεία";

Η Παπανδρεϊκή δημαγωγία ήταν τέτοια την εποχή εκείνη που ενώ από την μία λχ οι προσλήψεις στο δημόσιο υπερδιπλασιάζονταν, οι παροχές και τα ρουσφέτια όπως και τα σκάνδαλα ήταν στην ημερήσια διάταξη (ειδικά στην δεύτερη τετραετία), ο ίδιος ο εμπρηστής δήλωνε πυροσβεστικά «Ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος ή το χρέος θα αφανίσει τη χώρα». Συνεπώς έλεγε, το δημόσιο χρέος που ΕΓΩ δημιούργησα θα σας αφανίσει. Κοιτώντας μόνο τον πίνακα με το έλλειμμα, βλέπει κανείς τα τρομερά ελλείμματα των Προϋπολογισμών της δεκαετίας του '80 και απορεί... Δεν ντρεπόμαστε καθόλου;

Αν συνυπολογιστεί σε όλα τούτα, η τεράστια τρύπα του λεγόμενου πακέτου Ντελόρ, της Ευρω-βοήθειας ύψους 1,5 τρις δρχ που κανείς δεν ξέρει που πήγε, το φαγοπότι εξελίσσεται σε πανηγύρι Διονυσιακού χαρακτήρα.

Αυτό το φαγοπότι που έστησε και ανέδειξε 'νέους" οικονομικούς παράγοντες (αυτή ήταν η αναδιανομή του πλούτου, τελικά) και το οποίο ΣΤΕΡΗΣΕ την χώρα από τεράστια έργα υποδομής και αναπτυξιακά, τα οποία ήρθαν 25 χρόνια μετά και όταν η χώρα ήταν ήδη σε δεινή θέση. Και πόσοι έφαγαν και από δαύτα... Αναφέρομαι στην Ολυμπιάδα του 2004.

Ο λύκος φυλούσε λοιπόν τα πρόβατα και κανείς, ούτε λαός, ούτε αντιπολίτευση, ούτε ουδείς άλλος, μπόρεσε να αντισταθεί ή να το αποτρέψει. Από την άποψη αυτή είμαστε όλοι ιστορικά συνυπεύθυνοι. Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας, ίδια σε ατέλειωτες κακόγουστες επαναλήψεις:

Κάποιοι παρέπαιαν σε ψευτοδιλήματα και κάποιοι εξήπταν τα πάθη. Σε συνθήκες παραισθήσεων και φανατισμού, λογική δεν υπάρχει και όφελος δεν βγαίνει.

Ο βαθμός της υπαιτιότητας και οι επιπτώσεις των εγκληματικών αυτών πράξεων είναι τέτοιες που νομίζω δεν χρειάζονται ειδικότερο σχολιασμό.

Στο επόμενο διάγραμμα του Καραβίτη βλέπετε ότι στις δημόσιες δαπάνες επικάθισε "ξαφνικά" ΑΚΡΙΒΩΣ από το 1980, ένα τεράστιο καρκίνωμα το οποίο ισοδυναμεί με έναν αργό θάνατο. Αυτό της δαπάνης για αποπληρωμή των τόκων (ΜΟΝΟ των τόκων) από τα δανεικά που σκόρπισε ο κ.οικονομολόγος στους ημετέρους.

Τα χρήματα αυτά είναι 4 φορές περισσότερα από τα χρήματα για επενδύσεις, μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Είναι τόσα όσα πηγαίνουν σε κοινωνικές δαπάνες. Να το πούμε απλά: Θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να ξοδεύουμε άλλα τόσα σε σύγχρονα δίκτυα υποδομής, σύγχρονα σχολεία, νοσοκομεία, να έχουμε μια άριστα οργανωμένη διοίκηση, ένα αληθινά υγιές κράτος πρόνοιας και ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο φευ, βούλιαξε με υπέρογκα ελλείμματα ακριβώς τότε, όταν η περιουσία των ταμείων έγινε πλιάτσικο, προς όφελος των κλαδικών όταν εθνικοποιήθηκαν (έγιναν κρατικές) επιχειρήσεις οι οποίες αργότερα έγιναν άντρο λεηλασίας για τον κομματικό στρατό κάθε εξουσίας έκτοτε, όταν στο απωγειο του βουλιάγματος των δημόσιων οικονομικών ο κ. οικονομολόγος έκραζε στο μπαλκόνι "Τσοβόλα δώστα όλα" και ο λαός στους δρόμους, παραληρούσε για τον κοινωνικά ευαίσθητο αρχηγό του.

ΠΟΤΕ η Ελλάδα δεν μπόρεσε έκτοτε να σηκώσει κεφάλι όσο αφορά την οικονομική της ανεξαρτησία (και όπως θα αποδειχθεί και την εθνική της, πρωτίστως). Αντιθέτως έφτασε 2 φορές στις πύλες του ΔΝΤ, μια το 1985 και μία το 1992. Ο κ. οικονομολόγος, ο οποίος αγνόησε την Βουλή καθόλο το διάστημα της διακυβέρνησης του (κάθε φορά που έμπαινε μέσα ανοίγανε σαμπάνιες), ο οποίος πεισματικά αντιστάθηκε στην ελευθερία των ηλεκτρονικών μέσων, ο οποίος αρνήθηκε τον όποιο τηλεοπτικό διάλογο και έστησε το πιο κίτρινο κουκλοθέατρο που υπήρξε ποτέ εν Ελλάδι και ονομάστηκε Αυριανισμός ("η εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό" σύμφωνα με τον υπότιλο της, τότε, και η οποία εσχάτως στήριξε λυσσαλέα τον Καραμανλή το νεώτερο - βλ. δημοσιογραφικά ανεμολόγια, "νέοι οικονομικοί παράγοντες"), ο οποίος βούλιαξε αυτό που αποκαλείται "ευρύτερος δημόσιος τομέας" καθιστώντας όλες τις ΔΕΚΟ προβληματικές. δηλ. ζημιογόνες, αυτός ο άνθρωπος εξυψώθηκε, διότι έκανε καλό μπαλκόνι (όπως λέμε κρεβάτι), έδωσε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε για να κρατηθεί στην εξουσία, άλλαξε τελευταία στιγμή τον εκλογικό νόμο όταν έβλεπε ότι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα επανεκλογής του το 1989, οδηγώντας την χώρα σε 3ετή ακυβερνησία και χάος, επιμηκύνοντας τον δημοσιονομικό μας μαρασμό, καταλήγοντας σοσιαλιστικά να κόβει βόλτες με το κότερο του Λούβαρη στο Αιγαίο παρέα με την γκόμενα του (δικαίωμα του το τελευταίο)...κλπ κλπ. Στην δεκαετία εκείνη ανδρώθηκαν και καθιερώθηκαν πολλά από τα φυντάνια που σήμερα διαφεντεύουν, τάχα, "τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων μας"... Ένας εξ αυτών ο πατριώτης Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος απλά τότε δια της TV Press και του πλούσιου συγγραφικού του έργου, προλείαινε το έδαφος της πολιτικής του εκτόξευσης. Αβάσταχτη ελαφρότητα.

Το "ΠΑΣΟΚ του ΑΝΔΡΕΑ" ήρθε στην εξουσία το 1981...

"Για να εξαλείψει την γραφειοκρατία" ενώ βούλιαξε το κράτος από τις προσλήψεις και δημιούργησε την πιο αργοκίνητη και συνάμα ξεδιάντροπη δημόσια διοίκηση

"Για να σταματήσει την ακρίβεια" όταν υποτίμησε 30% το νόμισμα και όταν ο μέσος πληθωρισμός την δεκαετία του 1970 ήταν 12%, ενώ τη δεκαετία του 1980 ανήλθε στο 20%,

"Για να προστατεύσει τους μικρομεσαίους" Το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα εκφρασμένο σε δολάρια ΗΠΑ αυξήθηκε από 13.443$ το 1981 σε 14.148$ το 1989 δηλαδή σωρευτική αύξηση 5,2%. Ουσιαστικά απομειώθηκε περαιτέρω, λόγω των υποτιμήσεων και του υψηλότατου πληθωρισμού. Μία δραχμή το 1980 "άξιζε" 70 λεπτά το 1990, lλόγω της υποτίμησης) και τελικά γύρω στο μισό, λόγω του πληθωρισμού.

Οι Έλληνες έχασαν τα μισά τους χρήματα χωρίς να το καταλάβουν. Επίσης, το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα απέκλινε σε σχέση με αυτό των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσής των 15. Πιο συγκεκριμένα, το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. της Ελλάδας από το 63,8% του κοινοτικού μέσου όρου το 1981, υποχώρησε στο 55,6% το 1989. Η ανεργία από περίποιυ 4% ανήλθε σε 8%.

"Για να ανοίξει τους ορίζοντες της παιδείας". Ουδέν σχόλιον.

"Για να κατοχυρώσει την εθνική μας ανεξαρτησία". Επί τούτου: Η υποτέλεια στην οποία έχει οδηγηθεί από καιρού η χώρα και στην οποία σύρεται πλέον επισήμως ανερυθρίαστα με ανυπολόγιστες συνέπειες είναι προϊόν της πολιτικής αυτής. Η πολιτική που ασκήθηκε τότε και συνεχίστηκε ως επί το πλείστον χάριν της πολιτικής σκοπιμότητας και της ακατάπαυστης διασπάθισης του δημοσίου χρήματος έκτοτε, συνιστά μέγιστη εθνική μειοδοσία. Δείτε και παρακάτω.

Η ιστορία της Ελλάδας όμως, είναι γεμάτη από μειοδότες και σωτήρες. Από ρουφιάνους, λαοπρόβλητους, ουρανοκατέβατους και εθνάρχες. Και πάντα την "έξωθεν χείρα". Πολλοί εξ αυτών 'κοσμούν' τις πλατείες μας, τα οδόσημα μας, ακόμη και τα βιβλία ιστορίας μας.

Το έργο της εξωτερικής "βοήθειας" έχει επαναληφθεί τόσες φορές στην Ελληνική ιστορία, που είναι τραγικό.

Μετά ταύτα, που λένε,ο Πρωθυπουργός μας σήμερα, που σαν τον μπαμπάκα του θα άλλαζε τα πάντα σε 100 ημέρες, έρχεται τώρα και λέει στο "Εθνικό Συμβούλιο του Κινήματος" (δηλ. τις δημόσιες πεαραστάσεις με κοινό που στήνουν για τα ΜΜΕ τα κόμματα) :

"Συντρόφισσες και σύντροφοι, [σημ. αυτό παραπέμπει στο Σοσιαλιστικό χαρακτήρα του ανδρός]

Όταν κληθήκαμε, πριν από πέντε μήνες, να αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας, ουδείς από εμάς μπορούσε να φανταστεί τι μας περίμενε. Γνωρίζαμε ότι είχαμε βαθιά προβλήματα, αλλά σήμερα πλέον, αυτή η κατάσταση της χώρας είναι γνωστή σε όλους. Η χώρα μας είναι πρώτη παγκόσμια είδηση και με εμάς ασχολούνται όλα τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όλοι οι διεθνείς Οργανισμοί.

Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησε πίσω της η προηγούμενη κυβέρνηση. Αυτή είναι η υπηρεσία που προσέφερε στον τόπο και τους πολίτες, αφήνοντας τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης, με ένα έλλειμμα διπλάσιο από αυτό που επίσημα ανακοίνωνε. Αλλά ακόμα χειρότερα, με το μεγαλύτερο έλλειμμα, το έλλειμμα αξιοπιστίας, που είναι το μεγαλύτερο που είχαμε στην πρόσφατη ιστορία μας. Με μεγάλους κινδύνους. Με τον κίνδυνο να μην μπορέσει η χώρα να δανειστεί, ή να δανείζεται με επιτόκια τοκογλυφικά. Με ένα κράτος διαλυμένο από την οικονομική και κομματική λεηλασία.

Και όταν προεκλογικά έλεγα ότι «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», το εννοούσα απόλυτα. Δεν είχα όμως ποτέ διανοηθεί ότι, η χώρα μας βρισκόταν τόσο εκτεθειμένη, τόσο ευάλωτη, τόσο απροστάτευτη. Δεν είχα ποτέ διανοηθεί ότι, η χώρα που μπήκε στην ΟΝΕ με το σπαθί της, που έβαλε την Κύπρο στην Ε.Ε., παρά τις δυσκολίες και τις αντιρρήσεις, που έγινε ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια, και πολιτικά και οικονομικά, που οργάνωσε τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες, θα αντιμετώπιζε τόσο βαθιά καχυποψία, ανυποληψία, ακόμα και χλεύη, εταίρων, ακόμα και φίλων.

Νομίζω ότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να διανοηθεί, με πόση ανευθυνότητα, με πόση εγκληματική αμέλεια, με πόση ελαφρότητα οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας διαχειρίστηκαν επί 5 χρόνια τη χώρα, το όνομά της, τα κρατικά Ταμεία, τη Δημόσια Διοίκηση.

Γιατί κανείς μας στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αντιληφθεί διαφορετικά την πολιτική και την άσκησή της, την άσκηση της δημόσιας εξουσίας, παρά μόνον ως προσφορά στη χώρα. Αυτή είναι η δική μας αντίληψη: η ανιδιοτελής αφοσίωση στην πατρίδα μας και στους πολίτες."

Αυτός ο μυστακοφόρος καπιτάλ αλά σοσιαλίστα, που "δεν ήξερε", είναι εκεί ψηλά μαζί με την αυλή του, στη θύρα της εξουσίας μια 25αριά χρόνια γεμάτα.

* Υφυπουργός Πολιτισμού (Ιούλιος 1985 - Φεβρουάριος 1987)
* Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1988 - 1989) [επωμίστηκε την αλλαγή στην παιδεία]
* Υφυπουργός Εξωτερικών (Οκτώβριος 1993 - Ιούλιος 1994)
* Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ιούλιος 1994 - Σεπτέμβριος 1996) [συνέχισε την αλλαγή στην παιδεία]
* Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (Σεπτέμβριος 1996 - Φεβρουάριος 1999)
* Υπουργός Εξωτερικών (Φεβρουάριος 1999 - Φεβρουάριος 2004)

Όπως - και ας μην το ξεχνάμε - ο χαριτωμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκ των πιο αφοσιωμένων Παπανδρεϊκών, ο κ. Κάρολος Παπούλιας. Ο οποίος λέει, ζήτησε τιμωρία των υπευθύνων από τον κ. Παπανδρέου.

Προφανώς θα κάνουν μία τίμια απογραφή. Επίσης μια ενδελεχή έρευνα στα οικονομικά των κομμάτων και των πολιτικών της τελευταίας 30ετίας. Άλλωστε η Siemens εσχάτως, κατέδειξε αυτήν την αποφασιστικότητα των δημόσιων αυτών λειτουργών/υπηρετών της χώρας. Θα παραιτηθούν και θα θέσουν τους εαυτούς τους ενώπιον της Δικαιοσύνης, ίσως. Ενδεχομένως επίσης, θα παραιτηθούν και από την ασυλία την οποία απολαμβάνουν. Και επίσης θα επιμηκύνουν την παραγραφή των αδικημάτων, δια νόμου ίσως. Αλλά, ίσως και να μην χρειάζεται. Διότι η διόγκωση του ελλείμματος και του χρέους, η κατασπατάληση των εθνικών πόρων, η εκχώρηση εθνικής περιουσίας, η απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, είναι σύνθετο διαρκές έγκλημα. Και στα διαρκή εγκλήματα η παραγραφή διακόπτεται. Και επίσης στα διαρκή εγκλήματα συναυτουργοί θεωρούνται και όσοι έπραξαν αλλά και όσοι παρέλειψαν να πράξουν.

Η ουσία είναι ότι αυτά είναι ουτοπικά.

Αυτό που μπορεί να γίνει τη σήμερον, είναι να έχεις 2-3 βαρβάτες εφημερίδες και 2-3 βαρβάτους σταθμούς διευθυνόμενες από τους ευνοημένους της "αναδιανομής του πλούτου", να πιπιλάνε καραμέλες και γλυφιτζούρια στα χείλη του κόσμου. Σαν και το επόμενο.

Οι λεγόμενοι φτύσε - γλείψε. Μια φωτογραφία αποφασιστικότητας η οποία παραπέμπει και στο ότι τα χέρια των 2 ανδρών είναι και καθαρά. Ο ένας, ο "Γιώργος", είναι ο γνήσιος απόγονος του άλλου, του "Ανδρέα" και άρα σοσιαλιστής εξ αίματος και οραματιστής από κούνια. Μεγαλειώδες δημοσίευμα. Και δεν είναι το μόνο εδώ και καιρό, από αυτούς που χρόνια τώρα έτρωγαν τα λυσακά τους με απείρως πιο ασήμαντα θέματα.

Αυτός ο εν αγνοία διατελών, τόσο προικισμένος από ρίζα πολιτικός, με το συνάφι των αδιάφθορων δίπλα του, που και αυτοί έπεσαν από τα σύννεφα, δήλωνε την πρωτοφανή έκπληξη του για τα δημόσια οικονομικά, εκεί, στους "συντρόφους".

Διότι, στους άλλους, στους αληθινούς συντρόφους, στο συνέδριο του Economist πρόσφατα (η ομιλία βρίσκεται εθνικά υπερήφανη στον ιστοτόπο του πρωθυπουργικού γραφείου) είπε ξεκάθαρα:
"Χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα."

Τι εννοεί ο κ. Παπανδρέου με το "παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση", φράση βγαλμένη απευθείας από τις λαμπρότερες ονειρώξεις των "συνωμοσιολόγων - καταστροφολόγων"; Αυτή είναι η πρώτη φορά που εν ενεργεία πρωθυπουργός κάνει αυτήν την δήλωση, δημόσια. Αυτό είναι πολύ χειρότερο από το πολυθρύλητο "ευχαριστώ" στις ΗΠΑ. Αυτό ισοδυναμεί με "λυπηθείτε μας" μην πω κάτι άλλο, διότι πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός με τις λέξεις. Ποιο ΜΜΕ έβγαλε τον αυτή την σαφέστατη τοποτέθητηση του "Γιώργου" παραέξω;

Περαιτέρω, ο νέος πρωθυπουργός του "Πάμε" και του "Λεφτά υπάρχουν",ο υιός του κ. οικονομολόγου, 6 μήνες από την ανάληψη της εξουσίας, κάνει τον εξής απολογισμό αποφασιστικός και υπερήφανος, στο ίδιο συνέδριο:

"Όσον αφορά τα δημοσιονομικά θέματα, ήδη προχωρήσαμε, για να μειωθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού κατά 4% το 2010, στη λήψη μέτρων, όπως

αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ,

αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης,

αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στη βενζίνη,

αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα τσιγάρα,

βάλαμε ειδικό φόρο κατανάλωσης στο ρεύμα,

αυξήσαμε τον ειδικό φόρο στα προϊόντα πολυτελείας, αυτοκίνητα, σκάφη κλπ.

(...) Μειώσεις των ονομαστικών μισθών και των συντάξεων στο δημόσιο τομέα- εξαιρετικά οδυνηρό μέτρο.

Μείωση κατά 12% των επιδομάτων,

μείωση κατά 60% του 14ου μισθού, που αντιστοιχεί σε μείωση κατά περίπου 8% του ονομαστικού μισθού,

μείωση σχεδόν κατά 10% των πραγματικών μισθών των μελών της γενικής κυβέρνησης.

Μείωση κατά 7% του ονομαστικού μισθού και κατά 60% του 14ου μισθού, που αντιστοιχεί σε μείωση κατά περίπου 11% του ονομαστικού μισθού και σχεδόν 13% του πραγματικού μισθού των υπαλλήλων δημοσίων οργανισμών.

Τέθηκε ανώτατο όριο, που σημαίνει μείωση μισθών, στις αμοιβές των επικεφαλής των Ανεξάρτητων Αρχών και στους Προέδρους και Διευθύνοντες Συμβούλους των δημοσίων Οργανισμών.

Μείωση κατά 50% στις αμοιβές των μελών Διοικητικών Συμβουλίων των δημοσίων Οργανισμών.

Κατάργηση του μπόνους στις δημόσιες επιχειρήσεις.

Κατάργηση όλων των επιπλέον αμοιβών για συμμετοχή των δημοσίων υπαλλήλων σε ειδικές επιτροπές και ομάδες εργασίας.

Μείωση κατά 30% των υπερωριών.

Πάγωμα των συντάξεων σε όλο τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και μείωση των συντάξεων των συνταξιούχων της ΔΕΗ και του ΟΤΕ.

Πάγωμα των προσλήψεων το 2010, με εξαίρεση μόνο την υγεία, την παιδεία και την ασφάλεια.

Δεν θα προσληφθούν 10.000 άτομα που έχουν επιτύχει στη διαδικασία πρόσληψης του ΑΣΕΠ και για τα οποία θα ισχύσει ο κανόνας 5 προς 1: για κάθε πέντε που θα φεύγουν, θα προσλαμβάνεται μόνο ένας νέος δημόσιος υπάλληλος από το 2011.

Θα περιοριστούν και θα απολυθούν οι συμβασιούχοι προσωρινής απασχόλησης.

Μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

Διαρθρωτικές αλλαγές και στον τομέα της διαφάνειας και της διαχείρισης των δημοσίων οικονομικών."

Έχω την εντύπωση ότι αυτές οι ανακοινώσεις καταχειροκροτήθηκαν. Πλην τούτων όμως, τι επίπτωση μπορεί να έχουν όλα αυτά τα μέτρα;

Σχεδόν καμία.

Θα σταθώ μόνο στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Και θα πω και πάλι ότι αφορά όλα τα Δημόσια Έργα πνοής, την καθημερινότητα μας, την Υγεία, την Ασφάλεια, την Παιδεία. Και ότι η συμμετοχή του Κράτους σε αυτό, είναι, βάσει Προϋπολογισμού 200-300 εκατ. Και άλλα 4 δις έρχονται από δανεικά και τα υπόλοιπα από την ΕΕ. Πως είναι δυνατόν ένα από τα πιο ζωτικά κομμάτια, αυτής της έκτασης και της συμμετοχής (αμελητέα ως προς τα δανεικά μας) να πετσοκόβεται; Ποιος σοαιαλιστής δεν θα είχε μπει μπροστά για να αποφύγει τουλάχιστον το ζωτικό και ελάχιστο για τον λαό του; Σοσιαλιστής...

Αλλά γιατί τα μέτρα δεν θα έχουν αποτέλεσμα;

Όπως σημειώθηκε στην ανάρτηση Ελλάς (Ελλήνων;)

"ΑΝ λοιπόν έχει γίνει αντιληπτή η κρατούσα κατάσταση, όπου τα έσοδα μας είναι περίπου 54 δις Ευρώ και αντίστοιχα

α. ΜΟΝΟ οι τόκοι για τα δανεικά του παρελθόντος που πρέπει να πληρωθούν το 2010 είναι 12,95 διις Ευρώ = 5,3% του ΑΕΠ

β. Μισθοί και συντάξεις ανέρχονται σε 26,38 δις Ευρώ

γ. Ασφάλιση, Περίθαλψη, Κοιν. Προστασία ανέρχονται σε 16,48 δις Ευρώ

δ. Λειτουργικές Δαπάνες σε 9,76 δις Ευρώ

[Πιστεύει κάποιος ότι από αυτές τις απόλυτα αναγκαίες δαπάνες μπορεί κάτι να περικοπεί;]

...ανερχονται συνολικά σε 65,60 δις Ευρώ.

...άρα, βρέξει - χιονίσει, το Ελληνικό Κράτος είναι μέσα κατ' ελάχιστον (65,60-53,6=) 12 δις Ευρώ περίπου για το 2010 (και σε κάθε φορολογικό έτος, φυσικά). Ένα το κρατούμενο.

Τώρα, τα έσοδα αυτά, τα 53,6 δις, από που προέρχονται;

23,7 δις είναι Άμεσοι Φόροι και - άκουσον!άκουσον! - 30,5 δις Έμμεσοι Φόροι. Δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο εισπράττει 35% περισσότερα από την έμμεση φορολογία απ' ό,τι από την άμεση! (θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έτσι, η φορολόγηση εν τοις πράγμασιν είναι διπλάσια...)

(...) Aν θέλαμε να έχουμε ένα νοικοκυρεμένο κράτος, ακόμα και αν είχαμε μηδενικό δανεισμό, με τις υπάρχουσες υποχρεώσεις όπως αναλύθηκαν παραπάνω, το Ελληνικό Δημόσιο, με βάση τα έσοδα του, δεν έχει χρήματα να κάνει ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ, από το να πληρώνει 2 από τα 3 (ΔΥΟ από τα ΤΡΙΑ):

(ή) 1. τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους,

(ή) 2. τις δαπάνες περίθαλψης και πρόνοιας

(ή) 3. τα λειτουργικά του έξοδα"

και "Αυτό συνεπώς, επιγραμματικά και απλουστευτικά, είναι το "δίλημμα". Φυσικά, ούτε απάντηση υπάρχει, ούτε λύση. Και φυσικά, υπάρχει και ένα τεράστιο δημόσιο χρέος από πίσω, που μεγαλώνει και μεγαλώνει και μεγαλώνει... Υπάρχει δε η μέγιστη ηλιθιότητα του μεγέθους "ΑΕΠ προς ΧΡΕΟΣ". Διότι το ΑΕΠ, βασίζεται στην παραγωγικότητα. Και η παραγωγή βασίζεται κατεξοχήν στην πίστωση. (...)

Άρα το ΑΕΠ, λογικά, δεν (θα μπορούσε να) μεγαλώνει δια παντός. Όπως και συμβαίνει. Διότι το ΑΕΠ, σε περιόδους ύφεσης ή κρίσης, μειώνεται. Το χρέος, σε όλες τις περιόδους αυξάνεται. ΑΥΤΗ είναι η μέγιστη "μαγκιά" των Banksters. Αυτή είναι η λού(μ)πα του παγκόσμιου πιστωτικού συστήματος."

Ακόμα βέβαια και εάν το συνωμοσιολογικό site epicurus2day δεν τα έλεγε, τα λέει η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου 'Επί του Απολογισμού των εσόδων και εξόδων του Κράτους έτους 2008 και του Γενικού Ισολογισμού της 31ης Δεκεμβρίου 2008, σύμφωνα με το άρθρο 98 παρ. 1 περ. ε΄ σε συνδυασμό με το άρθρο 79 παρ. 7 του Συντάγματος' η οποία συνόδεψε τον Προϋπολογισμό του 2010.

Στην έκθεση αναφέρεται (σελ.32):

"Για πληρωμές χρεωλυσίων και εξοφλήσεων δανείων καταβλήθηκαν €51.920.872.364,31, που αντιπροσωπεύουν το 44% των δαπανών του Τακτικού Προϋπολογισμού και το 21,71% του ΑΕΠ, έναντι 43,66% των δαπανών του Τακτικού Προϋπολογισμού και 20,56% του ΑΕΠ του οικονομικού έτους 2008." . Απλά πράγματα. Συνωμότες και καταστροφολόγοι και στο Ελεγκτικό Συνέδριο; Δείτε και που πάνε οι τόκοι:

Άρα λοιπόν, έχουμε και Δάνεια Ενόπλων Δυνάμεων, έχουμε και Δάνεια της Τράπεζας της Ελλάδος και Δάνεια Εξωτερικού, απ'όλα τα καλά.

Το πιο τραγικό όμως δεν αναφέρεται καν. Οι πληρωμές αυτες για τοκοχρεωλύσια, δηλαδή για αποπληρωμή δανείων του παρελθόντος, ύψους 51,9 δις Ευρώ, είναι κατά 300 εκατ. Ευρώ περισσότερα από ΟΛΑ τα έσοδα του Ελληνικού Κράτους. Ό,τι εισπράττει το κράτος το δίνει για να εξοφλεί δανειακές υποχρεώσεις. Και του λείπουν και 300 εκατ. Όσα "συνεισφέρει" δηλαδή για επενδύσεις στο Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων. Ό,τι κάνει δηλαδή το Ελληνικό Κράτος είναι ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΑ με τα οποία το υποχρέωσε να ζει ο κ. οικονομολόγος τότε.

ΔΕΝ υπάρχει Ελληνικό Κράτος. ΔΕΝ υπάρχει Ελληνική οικονομία. Αντιληπτό; Επίσης: Σε σχετικό πίνακα στην παραπάνω έκθεση αναφέρεται ο κωδικός "Πιστωτικά Έσοδα". Το 2008 ήταν 65 δις Ευρώ. 15 δις παραπάνω από τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ έσοδα. Τι είναι τα πιστωτικά έσοδα; Μια ωραία καλυμμένη έκφραση για τα ΔΑΝΕΙΑ. Εϊναι τα δανεικά. Άρα; Να το επαναλάβω: ΑΡΑ;

ΠΡΟΣΟΧΗ λοιπόν. Κανείς από τους μεγαλοαναλυτές και μεγαλοτσανακογλείφτες δεν βγάζει ένα μπακαλοτέφτερο να κάνει τους υπολογισμούς και να δει ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν. Ή ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να το πράξει.

Και δεν απαντάται η ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ερώτηση: Μπορεί να μειωθεί το δημόσιο χρέος; Η απάντηση συνοδευόμενη από κλαυσίγελω είναι Ο-Χ-Ι.

Ό,τι και να μας ανακοινώνεται είναι τραγικά ηλίθιο να πιστεύει κάποιος ότι είναι στην σωστή κατεύθυνση. Η σωστή κατεύθυνση θα ήταν η ΜΕΙΩΣΗ του δημοσίου χρέους. Αυτό ΑΠΟΚΛΕΊΕΤΑΙ με τις παρούσες "πολιτικές" και μεθοδεύσεις. Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση όσα μέτρα κι αν λάβει ο Jefrey.

Θα έπρεπε να αυξηθεί η άμεση φορολογία κατά 50% (να πληρώνουμε 60-70% φόρους) για να έχουμε "ίσα βάρκα ίσα νερά" τα έσοδα μας με τις ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ δαπάνες. Δηλαδή να πληρώνουμε μισθούς, συντάξεις, περίθαλψη, πρόνοια και λειτουργικά έξοδα.

Πόσο μάλλον με το ΣΥΝΟΛΟ των δαπανών του Προϋπολογισμού. Αν έπρεπε να τις συμπεριλάβουμε όλες, λύση δεν υφίσταται. Θα ήμασταν μονίμως ελλειμματικοί Και επειδή σχεδόν όλες οι δαπάνες είναι αναγκαίες, λύση δεν υπάρχει. Απλούστατα. Άρα αφού ΔΕΝ γίνεται να επέλθει εξυγίανση, ακόμα και με αυτή την λαίλαπα, τι γίνεται;

Αυτό που γίνεται είναι ότι ανοίγουν οι κερδοσκοπικές κερκόπορτες για κάποιους "φίλους".

Στις 13.12.2008 σημειωνόταν (Ζωή Κλεμμένη):

"Φέτος, η συνάντηση της "Λέσχης" (σημ. Bildeberg), έγινε στο Chantilly της Virginia των ΗΠΑ μεταξύ 5 έως 8 Ιουνίου. Εκεί συνευρέθηκαν για να συζητήσουν για τις επικείμενες θερινές διακοπές τους, περί τα 140 άτομα, μεταξύ των οποίων και 5 Έλληνες. (Δείτε την λίστα από εδώ). Ο υπουργός Οικονομικών μας κ. Αλογοσκούφης πέρασε για 4η συνεχόμενη φορά την πόρτα τα τελευταία χρόνια. Είναι μια μεγάλη εθνική επιτυχία. Ειδικά αν φανταστείς ότι στο αεροπλάνο δεν ήταν μόνος να κοιτά τα σύννεφα από το παράθυρο αλλά μαζί του ήταν η κ. Άννα Διαμαντοπούλου του ΠΑΣΟΚ, αυτή για 4η φορά τα τελευταία 5 χρόνια. Αυτή θα ταξίδεψε για τον σοσιαλισμό. Συμπτωματικά ήταν και η Επίτροπος της Ελλάδας στην Ε.Ε.

Το θέμα είναι γιατί την καλούν, τόσο συχνά. Μάλλον γιατί η αντίθετη φωνή, η δυναμική, η ανεξάρτητη, η σοσιαλιστική βρε παιδί μου, τους ιντριγκάρει. Άλλωστε αυτό είχε υποστηρίξει και ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Ν. Αθανασάκης, όταν ο \"Γιώργος\" παραβρέθηκε για 4η φορά (...) εκεί το 2005. Πιο πριν εκλήθη όταν τύχαινε να είναι - συμπτωματικά - υπουργός εξωτερικών της χώρας «Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του Γιώργος Παπανδρέου δεν έχουν τον φόβο μήπως αλλοιωθούν από την επαφή με διαφορετικές απόψεις. Έχουν, αντιθέτως, τη δύναμη να αναμετρώνται με αυτές, με βάση τις γνωστές θέσεις οι οποίες διατυπώνονται, ούτως ή άλλως, σε κάθε περίπτωση." Με τρομάζει αυτή η δύναμη του Γιώργου και του ΠΑΣΟΚ. Τιτάνια...

Τυχαία και συμπτωματικά πέρασε να πει για τις διακοπές και τα νέα του και ο πρωθυπουργός μας Κώστας Καραμανλής, εν έτει 1998 ως νεοεκλεγείς πρόεδρος της ΝΔ. Τυχαία είπε να πει ένα γεια και η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, συμπτωματικά λίγο πριν γίνει υπουργός εξωτερικών, το 2003. Πριν γίνουν Πρόεδρος των ΗΠΑ και Πρωθυπουργός της Βρετανίας, πήγαν και ο Μπιλ Κλίντον (η εξαπατημένη Χίλαρι είναι τώρα ΥπΕξ στη "νέα διακυβέρνηση") και ο Τόνι Μπλαιρ - ο ειρηνιστής. Τι έκαναν πριν εκεί; Ανάμεσα σε 140 άτομα, 2 \"άσημοι¨; Fame Story η Μπίλντεμπεργκ. Εκτροφείο ταλέντων. Μόνο που εκεί δεν ψηφίζει το κοινό. Εκεί και ο πολύς Θεόδωρος Πάγκαλος (ως υπουργός εξωτερικών), η πιο ασυμβίβαστη δημόσια φιγούρα μετά τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο, πήγε από εκεί 3 φορές."

Παρατηρείται, ότι σε όλο το διάστημα της Μεταπολίτευσης, υπάρχουν άνθρωποι ένθεν κακείθεν, των οποίων η συνυπευθυνότητα είναι αυτό που τους ενώνει.

Ας θυμηθούμε 16 χρόνια πριν ένα spot της "φιλελεύθερης παράταξης" για να μπούμε στο κλίμα και να δούμε και τις προφανείς επιρροές του έξωθεν image making.

Μια δεκαετία αργότερα, η ΝΔ θριαμβολογεί για το οικονομκό της έργο (κουβέντα για Δημόσιο Χρέος)

Στο ίδιο γαλάζιο περιβάλλον, ερχόμενοι σε πιο σύγχρονη περίοδο, ανατρέχουμε στα όσα πρόσφατα, στις 28.4.2010, ανέφερε ο πρώην υπουργός Οικονομικών κ. Αλογοσκούφης, στην ομιλία του στο LSE. Καταρχάς, ο Αλογοσκούφης παραθέτει 3 λόγους για τους οποίους φτάσαμε ως εδώ:

α. Το Δημόσιο Χρέος

β. Την "ξαφνική αναθεώρηση του ελλείμματος" από τη νέα κυβέρνηση

γ. Την μη έγκαιρη λήψη μέτρων για αποτροπή της κατάστασης από τη νέα κυβέρνηση

Όσο αφορά το β. είναι ουσιαστικά ένας ευφημισμός. Αντί δηλαδή να πει ο Αλογοσκούφης, ότι το πραγματικό έλλειμμα το έκρυβα (κρύβαμε) τόσα χρόνια και ήρθε το ΠΑΣΟΚ και ανακοίνωσε την πραγματικότητα λέει ό,τι λέει. Θυμίζω ότι στην ανάρτηση του περασμένου Νοεμβρίου "Game(s) Over" παρατίθενται αναλυτικά από τα επίσημα κείμενα των προϋπολογισμών της τελευταίας δεκαετίας, οι δηλώσεις των Υπουργών Οικονομικών με τις οποίες άναφέρονται διθυραμβικά στα πεπραγμένα τους στην Οικονομία. Ψεύδη; Ναι. Θυμίζω επίσης ότι ο ίδιος ο Αλογοσκούφης κατακεραύνωνε την προηγούμενη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για απόκρυψη στοιχείων προκειμένου να εισέλθουμε στην ΟΝΕ. Ψεύδη και εκεί; Ναι. Κοινώς: Πλαστογράφοι μετά χρήσεως άπαντες οι εμπλεκόμενοι. Αυταπόδεικτα.

Όσο αφορά το γ. είναι βλακώδες μην πως κάτι άλλο μια κυβέρνηση να ελάμβανε μέτρα που δεν υπάρχουν για να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα 30ετίας που κανείς από αυτούς δεν τόλμησε να ακουμπήσει. Για πόσο ηλίθιους πρέπει να μας περνάνε, το έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν.

Άρα οι Ευαγγελιστές είναι 3, ο εξής ένας. Το Δημόσιο Χρέος.

Παρακάτω: Ο Αλογοσκούφης λέει σε διάφορα σημεία της ομιλίας

" Ίσως δεν είναι η πρώτη κρίση της ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, αλλά ασφαλώς έχει εξελιχθεί στην πιο σοβαρή και εκτεταμένη που ο κόσμος έχει βιώσει ςπό την Μεγάλη Ύφεση

(It may not be the first financial crisis of the new global economy, but it certainly has developed into the most severe and widespread crisis that the
world has experienced since the great depression.)

"Οι ανεπτυγμένες οικονομίες δεν είχαν απορροφηθεί επαρκώς στο σύστημα της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

(The emerging economies had not been integrated adequately to the system of global economic governance)

"Δεν πρόκειται για το κρατικό χρέος μιας αναπτυσσόμενης οικονομίας, όπως προηγουμένως, αλλάγια την καρδιά της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

(It is not about the sovereign debt of an emerging economy, like previous episodes, but about the core of the global economy)

"Οι νομισματικές πολιτικές και οι απαντήσεις από τις Κεντρικές Τράπεζες πρέπει να συνεχίσουν να συντονίζονται σε ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

(Monetary policies and central bank responses must continue to be coordinated at a global level)

"Καμία χώρα από μόνη της δεν μπορεί να βγει από το πρόβλημα. Αν πρέπει να γίνει χρήση δημοσιονομικών πολιτικών για την ενδυνάμωση της ανάκαμψης (της ποιάς;), αυτό πρέπει να γίνει σε ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

(No country in isolation can spend its way out of trouble. If we were to use fiscal policies to strengthen the recovery, this has to be coordinated at a global level)

Και καταλήγει ευχόιμενος "να ενισχυθεί η συγκυρία για ένα ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΜΠΟΡΙΟY και την αποφυγή του προστατευτισμού"

(so as to strengthen the momentum for an open global trading system and avoid protectionism.)

Βλέπετε κάποιες ομοιότητες με τα προαναφερόμενα; Ας τύχουν της ανάλογης αξιολόγησης από τον αναγννώστη. "Συνωμοσιολογικά", πάντα.

Υπάρχουν συνεπώς σαφείς αποχρώσες ενδείξεις και περιστασιακά και αποδείξεις, ότι

*
Η σοσιαλιστική διακυβέρνηση ήταν το βούλιαγμα ενός καλόπλωου καραβιού σε 2-3 δεκαετίες με "φιλελεύθερο" (ούριο) άνεμο.
*
Ήταν η εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, όπως στοιχειοθετείται παρακάτω
*
Ήταν ο εκμαυλισμός κάθε έννοιας ηθικής στον Δημόσιο βίο και την Διοίκηση
*
Ήταν η συνωμοσία ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος εις βάρος του εθνικού συμφέροντος
*
Ήταν το απόλυτο θέατρο του παραλόγου με τους πιο επικίνδυνους ηθοποιούς και το πιο κοιμισμένο κοινό

Υπό αυτούς τους όρους, ήταν αναπόφευκτο και νομοτελειακό.

Θα κλείσω μόνο με τούτα, τα μέγιστης σημασίας, διαλαμβανόμενα από μια επισήμανση ενός σχολιαστή της προηγούμενης ανάρτησης.

Ότι τα δανεικά που λαμβάνει η Ελλάδα εν προκειμένω ως πακέτο - "μηχανισμό στήριξης", θα ασφαλίζονται με εμπράγματες και άλλες ασώματες ΔΗΜΟΣΙΕΣ εγγυήσεις. Πρακτικά ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι εάν η Ελλάδα δεν μπορέσει να αποπληρώσει αυτά τα δάνεια που ισοδυναμούν με το μισό ΑΕΠ μας και το 1/3 του χρέους μας, το οποίο το βρίσκω εξαιρετικά πιθανό ΕΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟ, οποιοσδήποτε από τους πιστωτές μας θα μπορεί αύριο να έρθει και να κατάσχει δημόσια περιουσία (γη, συμμετοχή σε οργανισμούς, διαθέσιμα, οτιδήποτε).

Τούτο αποτελεί την μεγαλύτερη υποκρυπτόμενη εκποίηση εθνικού πλούτου της Ελληνικής ιστορίας, ένα πλιάτσικο της εθνικής μας κυριαρχίας. Οι επικίνδυνοι που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν φαίνεται τελικά ότι τα κατάφεραν. Δεν θα πρεπε να βγαίνουν οι άνθρωποι στους δρόμους μόνο για τα αντιλαϊκά μέτρα. Αυτά είναι προαποφασισμένα και εν πολλοίς τίποτα μπροστά στο άλλο, το μέγιστο (δεν έχω άλλη λέξη) αυτό σκάνδαλο που ουδείς αντιλαμβάνεται τι προεκτάσεις έχει. Ουδείς αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα ξεπουλιέται σαν πόρνη.

Καταρχήν. ας δούμε γιατί μας αγάπησαν. Γιατί μας "βοηθούν". Το παρακάτω είναι από την Ελευθεροτυπία της 24.4

Αρχικά βλέπουμε στο δημοσίευμα ότι ΔΕΝ ξέρουμε τι ομόλογα έχει ποιος. Όπως ΔΕΝ ξέρουμε πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και άλλα πολλά. Έλεγχος ουδείς.

Επίσης ότι οι αγαπησιάρηδες, αν έκανα σωστά τους υπολογισμούς έχουν ομόλογα μας αξίας γύρω στα 400 δις. Και επίσης τα κεσάτια μας είναι συνολικά από 640 έως 805 δις.

Αν το δημοσίευμα είναι έγκυρο:

Πρώτη ερώτηση: Πως το χρέος μας είναι 300 δις και τα ομόλογα μας 640-805 δις;

Τα ομόλογα είναι χρέος.

Δεύτερη ερώτηση: Αν χρεοκοπούσαμε ποιος θα έτρωγε την χασούρα; Νοικοκυριά 8 δις, τα υπόλοιπα οι mega-men.

Σε γράφημα των NY Times πρόσφατα, παρατίθεται η διαπλοκή όλων με όλους στο Δημόσιο Χρέος εκάστου, δηλαδή των PIΙGS, της Ελλάδας, της Ισπανίίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Το μόνο που θέλω να σημειώσω, διότι τα άλλα μιλάνε από μόνα τους, είναι ότι η Ιταλία που έχει $1,4 τρις χρέος και πάνω από 100% (αλλά αυτή δεν είναι - και καλά - Ελλάδα), χρωστά στην Γαλλία πάνω από $500 δις, το οποίο ισοδυναμεί με το 20% του Γαλλικού ΑΕΠ. Φυσικά αυτά, για τον τακτικό αναγνώστη του Επίκουρου, δεν είναι τίποτα το νέο, αφού έχουν επισημανθεί από πολύ καιρό. Πέραν τούτου σε σύντομη ανάρτηση προ καιρού, επαναφέραμε το παράδειγμα της Αυστρίας κατά την β' φάση της Μεγάλης Ύφεσης, η οποία δημιούργησε το domino effect τότε, σε μια κατά πολύ λιγότερο παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Για να αποδειχτεί ότι η "η ρήση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και ότι η ιστορία ΔΕΝ επαναλαμβάνεται είναι εξίσου ισοδύναμες"...

Ας πάμε παρακάτω. Σε σχετικό ρεπορτάζ του capital που έκανε τον γύρω του Διαδικτύου, σημειώθηκε εσχάτως:

"Το συμβόλαιο για το διμερές δάνειο της Γερμανίας προς την Ελλάδα όπως και τα αντίστοιχα των άλλων χωρών της ευρωζώνης έχει σταλεί από την Κομισιόν και είναι ήδη στα χέρια των υπουργών οικονομικών.

Τα δάνεια αυτά δεν θα συνοδεύονται από εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου με την μορφή ομολογιακών δανείων, όπως διευκρίνισε στο Capital.gr αρμόδιο στέλεχος της Επιτροπής, διαψεύδοντας σχετικές πληροφορίες τραπεζικών αναλυτών.

Τα διμερή δάνεια θα είναι στηριγμένα στη νομοθεσία της χώρας που θα δώσει το δάνειο και στην βάση αυτής της νομοθεσίας θα λειτουργήσουν και οι εγγυήσεις της αποπληρωμής τους. Αυτό σημαίνει όπως εξήγησε στο Capital.gr αρμόδιο κυβερνητικό στέλεχος ότι η χώρα που δέχεται το δάνειο το εγγυάται με τις κινητές και ακίνητες αξίες που διαθέτει εντός και εκτός της επικράτειάς της."

ΥΠΟΘΗΚΕΥΟΥΜΕ την χώρα μας; Μέχρι να δημοσιευτούν οι συμβάσεις, ας κρατήσουμε μια επιφύλαξη.

Αν ναι, τότε το επιχείρημα περί εκποίσης εθνικών/κυριαρχικών δικαιωμάτων καθίσταται αποδειχθέν συμπέρασμα.

Όπως και ότι ο πρωθυπουργός της Bildeberg, o πρωθυπουργός που είδε τις προάλλες μυστικά τον 3ο fund manager του κόσμου κ.Sorros και δεν ξέρω και πόσους άλλους, ο γιος του Ανδρέα, ο επί 25 χρόνια συνεργός στην απαξίωση της εθνικής μας περιουσίας και κυριαρχίας ως μέλος των κυβερνήσεων και της "πολιτικής ζωής", ο οποίος άλλωστε τον περασμένο Δεκέμβριο δήλωσε ότι πρέπει να παραδώσουμε μέρος της Εθνικής μας κυριαρχίας και εμφανίστηκε σαν μαριονέτα στην Βουλή μιλώντας για πατριωτική ευθύνη και κουραφέξαλα, που έχει δώσει αμνηστία στα απερχόμενα κοράκια με τα οποία τάχα κονταροχτυπιόταν προεκλογικά και ο οποίος ήλθε συστημένος, καταπώς φαίνεται να εκπληρώσει συγκεκριμένους στόχους και ο οποίος δήθεν τόσο καιρό μάχονταν για να μην περιέλθουμε στο αδιέξοδο αυτό, ποιος ξέρει τι διαπραγματευόταν πίσω από τις κλειστές θύρες και που θα βρίσκεται όταν οι ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ της υπογραφής αυτών των συμβάσεων εμφανιστούν στην πραγματικότητα μας...

ΕΚΠΕΜΠΕΤΑΙ SOS. Ως εδώ. Υπάρχουν σοβαρές πλέον υποψίες τέλεσης βαρύτατων αδικημάτων εκ δόλου.

Θεωρώ πως ήταν στάχτη στα μάτια ο 13ος και 14ος μισθός και οι "μάχες γιαλατζί" που έδιδαν οι πολιτικοί μας ξιφομάχοι.

Θέση μάχης θα ήταν πχ αυτό που ακούστηκε, η "αναδιάρθρωση του χρέους".

"Αναδιάρθρωση του χρέους σημαίνει όλα τα χρέη που καλύπτονται από τη διαδικασία αναδιάρθρωσης, μειώνονται ή καταργούνται
Η αναδιάρθρωση χρέους αποτελεί μία μορφή χρεοκοπίας, μόνο που συμβαίνει κατόπιν συμφωνίας. Ένας τρόπος είναι αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν "haircut" - δηλαδή μείωση της αξίας των κεφαλαίων που έχουν στα χέρια τους οι δανειστές μίας χώρας, ή και μίας επιχείρησης.

Μια άλλη μορφή είναι ο χρονικός επαναπροσδιορισμός ενός χρέους κατά τον οποίο τα δάνεια μικρής και μέσης χρονικής διάρκειας, θα μετατραπούν σε δάνεια με μεγάλο χρονικό ορίζοντα εξόφλησης. Αυτό θα μεταθέσει τις υποχρεώσεις πληρωμών μιας χώρας στο μέλλον."

Ξεκινώντας από το τελευταίο περί μετάθεσης των δανείων στο μέλλον, είναι ό,τι έκανε ο Αλογοσκούφης και έχουμε από καιρό επισημάνει με στοιχεία. Αποδεικνύει δε ότι η χώρα είναι χρεοκοπημένη από καιρό (όπως σχεδόν όλες). Κατά τ'αλλα "δεν ήξεραν - δεν φαντάζονταν" είναι για να μπορεί ο γιος να κάνει ωραιότατα image making θέματα, όπως αυτό στο περιοδικό TIME όπου αναφέρει στον τίτλο "Γιώργος Παπανδρέου: Ο ;Έλληνας Στοχαστής". Ήμαρτον, λυπηθείτε μας. Πώς να ξεχάσεις τον Orwell...

Συνεπώς, ας δούμε χάριν της συζήτησης, τι είναι η "αναδιάρθωση"; Χάρισμα, φίλοι, πολύ απλό. Έχει το Ελλάντα 300 δις και δεν μπορεί να τα πληρώσει; Ας φάνε οι πιστωτές την χασούρα. Αντί να την χρεοκοπήσουν ας τις χαρίσουν τα μισά - όχι να της δανείζουν άλλα τόσα. Αντί να την πατούν με την μπότα στο κεφάλι, ας την αφήσουν να βγει η μισή στον αφρό. Αλλά, φυσικά, "αυτά δεν γίνονται". Διότι τότε ο Στοχαστής θα ήταν απλά ο στόχος.

Ένας καλός φίλος πρόσφατα, βλέποντας προφανώς την εμμονή μου στον Orwell με παρέπεμψε στον Huxley. O Orwell μιλά για την αυθεντική καταπίεση η οποία μασκαρεύεται σε ευημερία. O Huxley για την ψεύτικη ευημερία που μασκαρεύεται με ηδονικά ένστικτα (πορνό, ναρκωτικά, super market, δανεικά, styling και μόδα, ΤV, άρτος και θέαμα) και εν τέλει αποκρύπτει την καταπίεση. Δυο όψεις του ίδιου ραγισμένου νομίσματος που βιώνουμε σήμερα.

Θα επιμείνω όμως στον όρο doublespeak του Orwell και εν προκειμένω την διγλωσσία. Πως περνούν τα μηνύματα. Αμέσως βγαίνει η ταμπέλα. "Μηχανισμός στήριξης". Αντιλαμβάνεται ο πάσα εις ότι πρόκειται για κάτι υποστηρικτικό βρε αδελφέ, κάτι που θα μας κρατήσει ζωντανούς, θα μας αναγεννήσει, θα μας κάνει δυνατούς και λοιπές ιλαρότητες.

Στην ουσία είναι ο μηχανισμός βύθισης. (Μας) χρωστάς 300 δις και δεν έχεις πως να τα ξοφλήσεις, ε; No problem. Πάρε άλλα 120 δις για να μην μπορείς να ξοφλήσεις ούτε αυτά σύντομα. Αλλά θα μας δώσεις κάτιτις για εξασφάλιση. Ουσιαστικά δώσαμε ως κράτος το κατιτίς για να εξαγοράσουμε χρόνο. Δεν θέλω να πιστέψω ότι δώσαμε το κατιτίς = εθνική περιουσία για να προλάβουν να φύγουν οι Στοχαστές από την πίσω πόρτα. Αφού ακόμα αυτή η χώρα έχει ασημικά πάντως και αφού και άλλοι κρατάνε τα φουσκωμένα κόκκινα μπαλόνια μας που τους δώσαμε στο Διεθνές ανταλλακτήριο αέρα, δεν μπορεί ακόμα να χρεοκοπήσει.

Βέβαια το ζήτημα είναι ότι η χώρα θα είναι υποθηκευμένη/ενεχυριασμένη, όλη η δημόσια περιουσία της, με δανεικά κι αγύριστα. Ας μου εξηγήσει κάποιος, ΠΩΣ θα αποπληρωθούν αυτά τα δάνεια; Με τα 26δις άμεσους φόρους που εισπράττει το κράτος ετησίως; Με 12δις μόνο για αποπληρωμή τόκων ΣΗΜΕΡΑ; Με τον υφιστάμενο δανεισμό το σύνολο των φορολογικών εσόδων θα πρέπει ΑΥΡΙΟ να πηγαίνουν σε αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων όπως και πρωτύτερα καταδείχτηκε. Δηλαδή θα πληρώνουμε και θα επενδύουμε σανό. Με ποια οικονομική/λογιστική μέθοδο/μοντέλο θα λειτουργήσει αυτή η φόρμουλα; ΠΩΣ; ΔΕΝ υπάρχει τρόπος. Είμαστε προ τετελεσμένων. Μπορείς με 200 Ευρώ μισθό το μήνα να ξεπληρώσεις δάνειο για σπίτι στην Εκάλη; Αν η απάντηση είναι προφανώς "ΟΧΙ" τότε προφανώς 172 άνθρωποι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και συνολικά το Ελληνικό Κοινοβούλιο κατ' επέκταση είναι ΠΡΟΦΑΝΩΣ ανίδεοι ή επικίνδυνοι.

ΠΡΟΚΑΛΩ τον οποιονδήποτε να αποδείξει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ότι "υπάρχει λύση" ή "σχέδιο".

Επίσης όμως ζητώ ως ένας από όλους τους Έλληνες, να δημοσιευτούν ΑΜΕΣΑ οι διμερείς συμβάσεις που θα υπογράψουν εν ονόματι του ελληνικού λαού αυτοί οι πολιτικά λίγοι, οι σοσιαλιστές, του "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" που λέγανε τότε, μαζί με την Ντόρα Μητσοτάκη.

Ναι, αυτοί, που τώρα αποτελειώνουν ό,τι αφήσανε όρθιο.

Καταλαβαίνει ο κάθε Έλληνας τι συμβαίνει; Έχει πάρει ΧΑΜΠΑΡΙ;

Από την άλλη, ας μην περιμένετε ένας κλητήρας εκ Δύσεως να έρθει μια μέρα να μας κατάσχει το Αεροδρόμιο ή κάποιο νησάκι. Τα ανταλλάγματα προφανώς θα είναι άλλα (ελπίζω, τουλάχιστον). Αλλά, τα 'εκβιαστικά επιχειρήματα' πολλαπλάσια. Κάθε φορά εφεξής που αυτό το κράτος θα επιχειρεί παντελώς ανυπόληπτο διπλωματικές αντιπαραθέσεις, θα επικρέμεται η δαμόκλειος σπάθη της αναξιοπιστίας του και η αδυναμία του να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του. Με τι διαπραγματευτική δύναμη θα πορευόμαστε εφεξής; Προς όφελος, τίνων, τελικά; Που θα οδηγηθούμε; Σε κάποιους γείτονες τρέχουν ήδη τα σάλια.

Γράφαμε παλιότερα για το πόσο σημαντικό είναι να αντιληφθεί ο απλός άνθρωπος τον τρόπο λειτουργίας του νομισματικού συστήματος. Την αξία του εκδοτικού προνομίου, δηλαδή της έκδοσης και της κυκλοφορίας του χρήματος. Το πόσο σημαντικό είναι να ελέγχει κάποιος το νόμισμα. Το πόσο δραματικά επηρεάζει τα πάντα στην ζωή μας, αυτή η παράμετρος. Δεν ξελαρυγγιαζόμασταν αναίτια από αυτό το Site, για τα δεινά στα οποία έχει οδηγήσει τον κόσμο η οικονομική τρομοκρατία. Οι συνέπειες είναι εδώ στην Ελλάδα, ορατές πια. Όπως και το πόσο αδερφικά συνδεδεμένοι είναι οι πολιτικοί καριέρας απανταχού γης, με το οικονομικό Διοικητήριο. Όμως, για χιλιοστή φορά, η Ελλάδα ΔΕΝ είναι το πρόβλημα. Η κρίση της Ελλάδας είναι false flag και τεχνητή. Θα ακολουθήσουν κι άλλες. Μην αυταπατώμεθα ότι τα θύματα θα είναι μόνο τα ψαράκια. Τα θύματα θα είναι και κάποιοι καρχαρίες. Το Αμερικάνικο έλλειμμα, με βάση τα δικά τους στοιχεία είναι $74 τρις. Αυτούς ποιος θα τους (δια)σώσει; Οι Αρειανοί;

Τέλος, κάποιοι αγριεύονται, επειδή το ύφος είναι μόνιμα καταγγελτικό, λένε, δεν υπάρχει ιδεολογία, λείπουν οι προτάσεις. Μα και βέβαια υπάρχει ιδεολογία. Και προτάσεις. Ιδεολογία βασικά, μπορεί να είναι οτιδήποτε μπορεί να γεννήσει ένα βιώσιμο αίσθημα βάσιμης ελπίδας για το μέλλον. Η ιδεολογία θέλει έμπνευση και πίστη. Όμως ο χαρακτήρας των αναρτήσεων δεν είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι ενημερωτικός και με διάθεση να δημιουργήσει προβληματισμό. Αφύπνιση, θα τολμούσα να πω. Δεν θα καλύψω εγώ το ψυχο-πνευματικό-κοινωνικο-πολιτικό σουρωτήρι της περιρρέουσας πραγματικότητας. Πέντε σκέψεις με στοιχεία και δυο προβληματισμοί και όσοι κατάλαβαν, ή ενδιαφέρονται, ευπρόσδεκτοι. Μια αρκούδα έχει τεράστια δύναμη, αλλά πως να την εμπνεύσεις όταν βρίσκεται σε χειμερία νάρκη; Είναι αστείο.

Προφανώς και η ελεύθερη αγορά, ή καλύτερα, η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία στην οικονομική ζωή εν γένει, είναι επιθυμητή. Η ελευθερία γενικά. Ελευθερία έκφρασης, του να τραγουδάς, να κρίνεις, να δημιουργείς, να πολιτευέσαι, να επικοινωνείς, να αυτοεξοριστείς ενδεχομένως, αλλά πάντα, σε τελική ανάλυση, η ελευθερία να ζήσεις. Δεν γεννηθήκαμε οφειλέτες. Να χρωστάμε γενικά και να πληρώνουμε εσαεί. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όσοι βλέπουν κάποια χρόνια να έχουν περάσει αντιλαμβάνονται μονομιάς το υπονοούμενο, υποπτεύομαι. Οι νεώτεροι ή οι ρομαντικοί, θέλουν και την ιδεολογία και το όραμα, να το πιστέψουν. Η πορεία προς τον πραγματισμό είναι ευθέως ανάλογη με την πορεία της ίδιας της ζωής. Όσο η ζωή προχωρά ο πραγματισμός μεγαλώνει.

Όσο για τις προτάσεις, μία ήταν εξαρχής η πρόταση, η οποία αποτέλεσε και ερώτημα μας.

ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΟΛΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ.

Το εκδοτικό προνόμιο στους φορείς εξουσίας, τα κράτη. Σε αυτούς που ανήκει. Στους εκλεγμένους και όχι τους διορισμένους. Τους εμφανείς και όχι τους αφανείς. Τους κρινόμενους και όχι τους υποχόνδριους. Ακούστηκε αυτό πουθενά; Διαβάστηκε ποτέ σε κάποιο σχολείο η ιστορία του οικονομικού συστήματος; Η μονεταριστική του βάση; Το πιο σημαντικό πράγμα μετά την οριοθέτηση των συνόρων και την κοινή γλώσσα σε ένα δημοκρατικό έθνος, είναι η οικονομική του λειτουργία. Διότι το σύστημα είναι χτισμένο στην ύλη. Η ανθρώπινη αξία, ισοδυναμεί με την υλική στον κόσμο που ζούμε Η κατοχή του χρήματος, ο αυτοσκοπός που μας έχουν ορίσει, το καρότο και το μαστίγιο, απ' το πρώτο μας το γάλα. Αυτή πρέπει να ελέγχεται από το κράτος, τελεία και παύλα. Για να ξέρουμε τι τρώμε. Τα κράτη δεν μπορούν αενάως να οφείλουν, να χρωστάνε. Από αυτήν την άποψη, εμείς συνιστούμε τα κράτη. Δεν είμαστε μέτοχοι, είμαστε συμμέτοχοι. Συνεπώς, συνοφειλέτες.

Η έννοια της "αλητείας" λοιπόν πρέπει να λάβει την σωστή της διάσταση. Έχει γραφεί και παλιότερα "Αυτοί μασαάνε τα διαμάντια και φτύνουνε γυαλί, αυτό είναι τρέλα, αυτοί μπερδεύουνε την βία με την δύναμη, την αλητεία με την μιζέρια, αυτό είναι τρέλα".

Για τέλος ας αφεθούμε στην μουσική της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Ο χορός του θανάτου. Το μόνο που είναι θλιβερό, είναι τα διαψευσμένα οράματα ενός ολόκληρου λαού, μιας κοινωνίας αν προτιμάτε.

Πως οι κρίσεις γεννούν κυβερνήσεις της αγοράς

2010-05-08T05:38:00.000-07:00

Πως οι κρίσεις γεννούν κυβερνήσεις της αγοράς
Παρασκευή, 07 Μάιος 2010 23:45

Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλος ‘Κρίσεις: είναι δυνατόν να αποτελούν κατασκευασμένο προϊόν;’ (02/04/09), εξέτασα την κατασκευασμένη από μία ομάδα μεγάλων τραπεζιτών της εποχής κρίση του 1790 στις ΗΠΑ, που προκλήθηκε από ένα τεράστιο κραχ στην μη οργανωμένη αγορά ομολόγων και οδήγησε α) στην ίδρυση της “Πρώτης Τράπεζα Των ΗΠΑ”, που ήταν στην πράξη η πρώτη Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, με την άδεια να τυπώνει χρήμα και να το δανείζει στο αμερικανικό κράτος, με το σκεπτικό ότι χρειάζονταν κάποιος ελεγκτής και ρυθμιστής της ρευστότητας στο χρηματιστηριακό σύστημα, β) στη δημιουργία του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης ως οργανωμένης αγοράς ομολόγων, με τη δικαιολογία ότι ήταν η έλλειψη ρυθμιστικών κανόνων και μίας οργανωμένης αγοράς ομολόγων που είχαν προκαλέσει την κρίση και γ) στη δημιουργία πολύ μεγάλου αμερικανικού δημόσιου χρέους, καθώς το κράτος αναγκάστηκε να δανειστεί από τους τραπεζίτες προκειμένου να βγει από την κρίση.

Ή κρίση του 1790 είναι μία, μόνο, από τις εκατοντάδες που έχουν λάβει χώρα στα τελευταία 200 χρόνια και η πλειοψηφία αυτών εξελίσσεται σε 4 στάδια: στο πρώτο, το έξυπνο χρήμα (οι ελίτ των τραπεζιτών) μειώνει το κόστος του χρήματος και αυξάνει τη ρευστότητα με αποτέλεσμα να προκληθεί οικονομική ανάπτυξη αλλά και μία σειρά από υπερτιμημένες καταστάσεις σε διάφορες αγορές, καθώς η τεράστια ρευστότητα πληθωρίζει την οικονομία δημιουργώντας φούσκες – στο δεύτερο στάδιο το έξυπνο χρήμα κλείνει τη στρόφιγγα της ρευστότητας και οι φούσκες καταρρέουν σα χάρτινοι πύργοι προκαλώντας κραχ στη χρηματιστηριακή οικονομία, το οποίο, στη συνέχεια μεταφέρεται και στην πραγματική – στο τρίτο στάδιο, το έξυπνο χρήμα έρχεται ως από μηχανής Θεός για να σώσει την κατάσταση, ασκώντας πιέσεις στους αποδυναμωμένους πολιτικούς για την υιοθέτηση μίας σειράς μέτρων και τη δημιουργία μηχανισμών (όπου οι συνεργάτες του έξυπνου χρήματος μπαίνουν επικεφαλής) που θα προστατέψουν το σύστημα από επόμενες κρίσεις – στο τέταρτο στάδιο οι πολιτικοί λαμβάνουν τα μέτρα και το έξυπνο χρήμα τους δανείζει χρήματα για να ξεκινήσει η διαδικασία ανάρρωσης από την κρίση.

Το ΔΝΤ πριν και μετά την κρίση

Ο κύκλος αυτός επαναλαμβάνεται εδώ και αιώνες με την πιο πρόσφατη κρίση να είναι διεθνής, με αποτέλεσμα να έχει οδηγήσει σε εκθετική αύξηση του παγκόσμιου χρέους (στο μεγαλύτερο βαθμό στην ιστορία σε περίοδο ειρήνης) αλλά και στην υιοθέτηση μίας σειράς μέτρων με διεθνή απήχηση και επιρροή. Ένα από αυτά αφορά στο ΔΝΤ, το οποίο μόλις δώδεκα μήνες πριν το ξέσπασμα της κρίσης, περνούσε το δικό του οικονομικό Γολγοθά καθώς η αποτυχία του να παράσχει ουσιαστική βοήθεια στις χώρες στις οποίες είχε δανείσει κεφάλαια στα τελευταία χρόνια, είχε οδηγήσει τους καλύτερους ‘πελάτες’ του (Κορέα, Βραζιλία, Ρωσία και Αργεντινή) να το εγκαταλείψουν και να αναζητήσουν χρηματοδότηση από αλλού έστω και με υψηλότερο επιτόκιο, με αποτέλεσμα να απομείνουν στο ταμείο του, μόλις, 400 εκ. δολάρια και να αναγκαστεί να απολύσει 400 από του 2600 υπαλλήλους του.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης, ωστόσο, και αφού στο τιμόνι του μπήκε ο Strauss-Kahn, η τύχη του άλλαξε, καθώς το έξυπνο χρήμα πέτυχε την ψήφιση της συμφωνίας των G20 στο Λονδίνο, στις 2 Απριλίου του 2009, σύμφωνα με την οποία το ΔΝΤ θα αποκτούσε το δικαίωμα να εκδίδει ομόλογα στο δικό του, παγκόσμιο, νόμισμα (SDR), τα οποία μία σειρά κρατών θα αγόραζε έναντι ενός μικρού επιτοκίου, προκειμένου να δοθεί στον οργανισμό η απαραίτητη ρευστότητα για να παράσχει ‘στήριξη’ σε χώρες που έχριζαν οικονομικής βοήθειας. Με αγορές ομολόγων από την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βραζιλία, το ΔΝΤ εξοικονόμησε γρήγορα 80 δις δολάρια, ενώ η G20 (20 μεγαλύτερα κράτη του κόσμου), συμφώνησε η ρευστότητα του ΔΝΤ να αυξηθεί στο 1 τρις δολάρια, παρέχοντας του την άδεια να τυπώσει 250 δις στο δικό του νόμισμα (χωρίς κανένα αντίκρισμα) με το δικαίωμα να τυπώσει περισσότερα αν έκρινε πως αυτό θα βοηθούσε τη ρευστότητα στην παγκόσμια οικονομία. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε, ουσιαστικά, μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα, με την άδεια να εκδίδει ομόλογα εκ του μηδενός και να τυπώνει χρήμα χωρίς κανένα αντίκρισμα, τα οποία χρησιμοποιεί για να παράσχει δάνεια σε χώρες που έχουν ανάγκη λαμβάνοντας από αυτές τόκο ο οποίος ενισχύει το ταμείο και τη δύναμη της.

Σε έκθεση του μετά τη σχετική απόφαση ο Strauss-Kahn έγραψε: “Το ΔΝΤ απέκτησε τη δύναμη ενός κεντρικού ιδρύματος στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα’. Πέρα από την οικονομική παντοδυναμία που απέκτησε το ΔΝΤ χάρη στην κρίση, έγινε, σύμφωνα με τα άρθρα της απόφασης των G20 α) ‘ο επόπτης της διεθνούς οικονομίας’ β) ‘παγκόσμιος δανειστής’ γ) διεθνής οικονομικός σύμβουλος ενώ σύμφωνα με το τελευταίο άρθρο τμήμα του ρόλου του είναι να αποφασίζει πότε πρέπει να ενισχύει την παγκόσμια ρευστότητα. Αυτή η ‘πυρηνική ‘ δύναμη δόθηκε σε ένα ίδρυμα το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Η νέα αγορά καλυμμένων ομολόγων στις ΗΠΑ

Υπάρχει ένα είδος ομολόγων που ονομάζονται ‘καλυμμένα’ και τα οποία έχουν το χαρακτηριστικό πως καλύπτονται από ένα περιουσιακό πακέτο αυτού που τα εκδίδει, έτσι ώστε αν αποτύχει να αντεπεξέλθει στην αποπληρωμή των τόκων του, ο δανειστής να έχει το δικαίωμα να κατάσχει την περιουσία του πακέτου. Ο τύπος αυτός των ομολόγων υπάρχει στην Ευρώπη από το 1765 και αυτά χρησιμοποιήθηκαν και στο δανεισμό της Ελλάδας κατά την επανάσταση του 1821 αλλά και πολλές φορές αργότερα, με αποτέλεσμα το κράτος να οδηγηθεί σε τραγικές απώλειες κρατικής περιουσίας, τις φορές που δε μπόρεσε να πληρώσει τους δανειστές του. Εξαιτίας της φύσης τους τα ομόλογα αυτά δεν έγιναν ποτέ αποδεκτά στις ΗΠΑ καθώς όσες φορές προτάθηκε από το έξυπνο χρήμα η δημιουργία μίας αγοράς γι’ αυτά, η πρόταση προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις με αποτέλεσμα να αποσυρθεί.

Στις 30 Ιουλίου του 2008, ωστόσο, εν μέσω της κρίσης, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ψήφισε θετικά για τη δημιουργία μίας αγοράς καλυμμένων ομολόγων και στις 18 Μαρτίου του 2010 δημοσιεύτηκε ο η Νομοθετική Πράξη Αγοράς Καλυμμένων Ομολόγων ΗΠΑ, ανοίγοντας την πόρτα στους δανειστές να μπορούν να ζητούν τα ομόλογα που εκδίδουν οι πολιτείες, οι νομαρχίες και οι δήμοι των ΗΠΑ να καλύπτονται από τα περιουσιακά τους στοιχεία. Αμέσως η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Υόρκης έσπευσε να χαιρετήσει την απόφαση και να δηλώσει πως θα αποδέχεται τα καλυμμένα ομόλογα ως εγγύηση για την παροχή δανείων.

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Στις 07 Μαΐου 2009 η ΕΚΤ ανακοίνωσε την έναρξη ενός προγράμματος αγοράς καλυμμένων ομολόγων, με σκοπό την ‘ενίσχυση της ρευστότητας στις αγορές’ και με στόχο την αγορά καλυμμένων ομολόγων αξίας 60 δις. Το πρόγραμμα αποφασίστηκε να διαρκέσει μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2010 και μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου η ΕΚΤ είχε αγοράσει καλυμμένα ομόλογα αξίας 38 δις ευρώ. Η απόφαση αυτή έδωσε, στην ουσία, την άδεια στην ΕΚΤ να εκδίδει χρήμα χωρίς αντίκρισμα, κάτι το οποίο υποτίθεται πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν κάνει, σε αντίθεση με την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και της Αγγλίας. Ακόμη, ενώ σύμφωνα με την συγκεκριμένη απόφαση τα ομόλογα έπρεπε να έχουν βαθμολογία, τουλάχιστον, ΑΑ, από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, πριν από μερικές ημέρες η ΕΚΤ ανακοίνωσε πως θα αποδεχόταν τα ομόλογα των ελληνικών τραπεζών παρά το γεγονός ότι έχουν πάρει βαθμολογία ‘junk’ από τον οίκο S&P. Αυτό σημαίνει πως η ΕΚΤ αποδέχεται, πλέον, τοξικά ομόλογα ως εγγύηση, με τον ίδιο τρόπο που κάνει η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Υόρκης. Η τελευταία, προκειμένου να ‘στηρίξει’ την αγορά κατοικίας των ΗΠΑ αγόρασε το 2009 το 90% των τοξικών ενυπόθηκων δανείων, αξίας, περίπου 1 τρις δολαρίων, τυπώνοντας το ποσό αυτό χωρίς κανένα αντίκρισμα και χρεώνοντας το στο κράτος των ΗΠΑ.

Αν η κρίση επεκταθεί και μεταδοθεί και σε άλλες, πλην της Ελλάδας, χώρες, (η Πορτογαλία είναι, ήδη, επίσημα το νέα θύμα), τότε η ΕΚΤ θα βρεθεί μπροστά στο ‘δίλλημα’ να αγοράσει καλυμμένα ομόλογα αξίας εκατοντάδων δις ευρώ. Και στην περίπτωση που είτε οι τράπεζες είτε τα κράτη δε μπορέσουν να τα αποπληρώσουν, τότε η περιουσία του πακέτου που θα τα εγγυάται θα περάσει σε αυτήν.

Συμπερασματικά, η κρίση οδηγεί, για άλλη μία φορά στη ισχυροποίηση και όχι στη διάλυση του συστήματος και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μας φέρνει πιο κοντά σε μία ‘παγκοσμιοποιημένη’ οικονομική εποπτεία και δράση.

Πάνος Παναγιώτου - διευθυντής ΕΚΤΑ , info@ekta1.gr

link http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-05-07-21-47-22-2010050722997/

Καλοί μου φίλοι , ANARHAS 13 , BATMARX και Μπάμπη (a.k.a. sougias)

2010-05-07T03:21:00.000-07:00

Λέτε : o vgeno exei megalh ey8ynh. opws kai oi ergazomenoi pou htan ekei enw eixe kyrhx8ei apergia. se kamia periptwsh omws ayto den dikaiologei ayton pou eri3e th mpoukala.

1) "Ο Βγενό έχει μεγάλη ευθύνη".

ΝΑΙ έχει , εάν και εφόσον απαγόρεψε στους υπαλλήλους του να απεργήσουν , γεγονός που δεν έχει επιβεβαιωθεί απο κάποιον επώνυμα , αλλά δεν θα μου έκανε καμμία μεγάλη εντύπωση αν ίσχυε , οπότε και δεν το αμφισβητώ(καθότι γνωστή τοις πάσι η εργοδοτική τρομοκρατία) . ΕΧΕΙ επίσης (κι εδώ η ύπαρξή της είναι σίγουρη) γιατί το συγκεκριμένο κατάστημά δεν διέθετε μέσα τόσο ενεργητικής ( πυροσβεστήρες κ.α. ) όσο και παθητηκής (έξοδοι κινδύνου) πυροπροστασίας . Απο την άλλη βέβαια , έχει πολύ πλάκα να παρακολουθείς ανθρώπους που "υποστηρίζουν" ή "αποδέχονται" το κάψιμο τραπεζών να διαμαρτύρονται επειδή δεν υπήρχε πυρόσβεση . Αυτό λέγεται κοινώς υποκρισία ...

2) "Οι εργαζόμενοι έχουν ευθύνη , εφόσον ήταν στη δουλειά τους , ενώ είχε προκυρηχθεί απεργία" . Εδώ το πράγμα χοντράινει . Ο καθένας έχει το δικαίωμα της άποψής του . Άν κάποιος επιλέγει να θεωρεί την κατ'ευφημισμόν "διάσωση" πραγματική (και εως εκ τούτου να μην απεργεί) , είναι δικαίωμά του και δεν είναι ανάγκη να το πληρώσει με την ζωή του . Επιχειρήματα αυτού του στύλ μου θυμίζουν έντονα υπερασπιστική γραμμή Κούγια : "Τί δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια , αφού γνωρίζουμε πως εκέι γίνονται φασαρίες??" . Λυπάμαι , αλλα δεν μπορώ να πώ οτι εκπλήσσομαι απο το πόσο μοιάζετε.
ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΑΜΑ ΓΟΥΣΤΑΡΑΝΕ , ΤΕΛΟΣ . Κι αν δεν γουστάρανε αλλα ήταν υποχρεωμένοι απο την εργοδοσία , ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ .Όταν κατεβαίνεις στην πορεία το κάνεις ΚΑΙ για αυτούς , όχι μόνο για τα "συντρόφια" και τους "ομοιδεάτες".

3) "Ευθύνη είχαν αυτοι που ρίξαν την μολότωφ" . Ναι , και μεγαλύτερη ακόμα , αυτοί που τους δώσανε την εντολή , γιατί δεν πιστεύω πως οι αυτουργοί ήταν αναρχικοί . Βέβαια , αυτό έχει λίγη σημασία πλέον , τα ΜΜΕ και ο απλός κοσμάκης έβγαλαν την ετυμηγορία τους . Αλήθεια , δεν σου κάνει εντύπωση ρε φίλε , που σε κάθε πορεία αποσιωπούνται σχεδόν όλα τα πραγματικά ουσιώδη(όπως συμμετοχή , αιτήματα ,κτλ) , αλλά δίνεται απίστευτη προβολή στο 'δράμα" και στο "μπάχαλο" ? Εμένα πάντως όχι , γιατί γνωρίζω πως προβάλλουν αυτά που τους βολευουν , αυτά που εν τέλει φοβίζουνε τον κοσμο , που θα τον κάνουν να κλειστεί στο σπίτι και να μην βγάζει κίχ. Κάτι πρέπει να ξέρει ο "χώρος" , μιας και στην πολυετή πορεία του έχει δώσει αρκετό ψωμί σε γενιές και γενιές δημοσιογράφων . Ακόμα κι άν οι μπαχαλοι δεν υπήρχαν , το σύστημα θα έπρεπε να τους εφεύρει .

4) Και ο so called "αντεξουσιαστικός χώρος" θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του , γιατί τώρα περισσότερο απο ποτέ ο ίδιος κάθεται στο ειδώλιο . Όχι πως κανεις ήθελε απώλειες ζωών , το κάθε άλλο...Όχι παιδάκια , δεν σας λέω δολοφόνους , ούτε σας χαρακτηρίζω "συλλήβδην" και στα "τυφλά" , όπως έχει πράξει ο χώρος σας για άλλες κατηγορίες ανθρώπων (γιαυτό και θα σας άξιζε , αν και δεν θα ήταν αλήθεια) . Έχετε όμως ευθύνη , γιατί τόσο καιρό επιτρέπατε και δεν απομονώνατε ενέργειες και πρακτικές που θα μπορούσαν να κοστίσουν ζωές . Γιατί δώσατε συγχωροχάρτι στην "επαναστατική βία" , χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς διάκριση . Γιατί οι λίγοι που είχαν το μυαλό και την ψυχραιμία , αντιμετώπισαν τις μολώτοφ σαν στραγάλια και τις βαριοπούλες σαν λαστιχένια αποκριάτικα σφυράκια . "Έλα μωρέ , δεν τρέχει..." . ΑΛΗΘΕΙΑ??? Η ΜΟΛΟΤΩΦ ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΟ ΜΕΓΑΛΕ!!! . Πώς μπορείς να απαιτείς ψυχολογικά τέστ για τους μπάτσους για να φέρουν όπλα, αλλά να ανέχεσαι την μολότωφ στα χέρια του κάθε χουλιγκάνου ?? Ξέρω : "Αυτοί είναι δικοί μας..." . Και σε ρωτάω : ΕΙΝΑΙ???...Μάλλον όχι...Αλλά πάντως , αυτό δεν σας απαλάσσει απο την ευθύνη , όλα αυτά θα μπορούσαν να προβλεφτούν και να μην χάσουν αθώοι τις ζωές τους . Το άιμα αυτό είναι πάνω σας , όσο και στον Βγενο .

Πολύς κόσμος , εδώ και καιρό σε συζητήσεις τόσο μέσα όσο και έξω απο τον "horror" , ζητά να κοπούν οι καγκουριές . Αλλά ναι , ξέρω , αυτοί είναι συντηρητικοί και φασίστες .
Ούτε λέξη για την έκρηξη την δευτερα (αν δεν κάνω λάθος) απο οργάνωση ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ και με την γνωστή προκύρηξη "σκάσε και άκου" (πάω στοίχημα πως την έγραψε ο ίδιος που έγραψε και αυτή με τα ντόνατς) . Ούτε λέξη για τις βόμβες που σκάνε κάθε 3 και λίγο , λες και επρόκειτο για βαρελότα ,άρα δεν τρέχει και τίποτα... Είναι όλα στο πλάισιο της "επαναστατικής βίας " , του "αγώνα" . Όσο για το μεταναστόπουλο που έγινε κομμάτια?? "Δεν το κάναμε εμείς...". Μαιστα...Θα μπορούσατε πάντως , έστω και κατα λάθος...

Για να τελειώνω , αν δεν θέλεις κράτος , πρέπει να αποδείξεις πως δεν το έχεις ανάγκη . Πρωτοβουλίες όπως το στέκι μεταναστών και το μικρόπολις συντελούν προς αυτή τη κατεύθυνση . Ο κόσμος περισσότερο απο όλα (απο τη βία , οικ. κρίση -ας γελάσω- τρομοκρατία) υποφέρει απο τον φόβο του . Αν τον εντείνεις , είσαι μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης . Ο κόσμος φοβάται πως δεν μπορεί χωρίς κράτος , χωρίς να έχει κάποιον να του λέει τι να κάνει . Αν θές να λέγεσαι αναρχίκός και να συμβάλλεις στην απελευθέρωση , πρέπει με την πράξη και τη στάση σου , να του αποδείξεις πως ΜΠΟΡΕΙ και πως δεν έχει τίποτα να φοβηθεί , πως υπαρχουν άλλοι τρόποι , πιό ανθρώπινοι και πίο αποτελεσματικοί .

Και τα μπάχαλα , μόνο στην αντίθετη κατεύθυνση συμβάλλουν...ΑΠΕΝΑΝΤΙΑΣ , συντελούν στην μεγαλοποίηση της εντύπωσης πως η αστυνομία είναι ένα αναγκαίο κακό , για να μας προφυλάξει απο τους "άλλους" ,αυτούς που καίνε και καταστρέφουν . Την ιδια στιγμή βέβαια , white collar criminals πράττουν τα ίδια και χειρότερα , μέ άλλους τρόπους...
Και όχι μονο αυτό , αλλα τους κάνουν να φαίνονται και θύματα .

Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε μία τράπεζα είναι να την δυσφημίσεις , όχι να την κάψεις (και "υλικό" , υπάρχει - οι τύποι είναι πιό σάπιοι κι απ'τη κολαση) Αλλά αυτό προϋποθέτει επιχειρήματα , έρευνα , σκέψη και επικοινωνία με τους άλλους...

http://www.epicurus2day.gr/index.php/economicsystem/176-2010-04-22-22-31-49

2010-04-23T10:14:00.000-07:00

Παρασκευή, 23 Απρίλιος 2010 00:09

[σημ. για μεγαλύτερη γραμματοσειρά και ευκρίνεια, επιλέξτε PRΙΝΤ - κάτω από τον τίτλο της ανάρτησης - για εμφάνιση σε νέο παράθυρο]

Το τελευταίο διάστημα παίζεται στο προσκήνιο πλέον το θέατρο του παραλόγου που επί δεκαετίες παιζόταν στο παρασκήνιο και στις πλάτες αυτού του λαού (όπως και σχεδόν κάθε λαού παγκόσμια)

Το κράτος, σαν κραγιοναρισμένη πόρνη, βγαίνει στο παζάρι των "διεθνών αγορών", βλέπε των πιστωτικών "ιδρυμάτων", βλέπε των τραπεζών που ΠΑΡΑΓΟΥΝ και ΔΙΑΚΙΝΟΥΝ το χρήμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και επαιτεί για λίγα δανεικά τα οποία θα χρησιμοποιήσει για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες του και όχι τίποτα αναπτυξιακές δήθεν ή κοινωνικές τάχα, στα πλαίσια του κράτους πρόνοιας. Άμεσες ανάγκες ρευστότητας. Η Ελλάς, δανείζεται δις ευρώ κάθε τρεις και λίγο την στιγμή που τα δημόσια έργα πνοής για όλη την χώρα (κυρίως υποδομής) τα οποία πλέον βρίσκονται υπό αίρεση και φυσικά αφορούν άμεσα την καθημερινότητα μας, δεν ξεπερνούν τα 10 δις. Ως πότε; Για πόσο; Μόνο ο φετινός προϋπολογισμός έχει ανάγκη γύρω στα 55 δις Ευρώ για να βουλώσει την τρύπα.

Η Ελλάς πληρώνει σε τόκους 12 δις μόνο εφέτος. Και με τους όρους που δανείστηκε εσχάτως, είναι βέβαιο ότι θα πληρώσει πολύ περισσότερα. Διότι οι αξιολάτρευτοι σύμμαχοι που έσπευσαν να βοηθήσουν την κατάσταση, δεν είναι τίποτε άλλο από τα ίδια κραγιοναρισμένα κοράκια που κατατρώγουν τις σάρκες αυτού (και κάθε) έθνους, ποδηγετούμενοι από το ιδιωτικό megalo-συμφέροντα. Καλό είναι να μετράς τα δάκτυλα σου όταν τους σφίγγεις το χέρι.

Και ερωτάται: Ποιος ο λόγος ύπαρξης της δημοκρατίας όταν εν τοις πράγμασιν πολιτική χαράζουν τα ιδιωτικά (όπερ ανεξέλεγκτα) megalo-συμφέροντα; Ποιος ο λόγος ύπαρξης του κράτους, όταν ο ιδιώτης μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει; Όταν ο ιδιώτης έχει την εξουσία την οποία τάχα μόνο "ο κυρίαρχος λαός" διαθέτει σύμφωνα με τα Συντάγματα, τις Διακηρύξεις και τις Χάρτες... O ιδιώτης που βαφτίστηκε "Αγορές" και αντί ελέγχου του επετράπη η "αυτορύθμιση"; Ο ιδιώτης που υπό τον μανδύα των "πιστωτικών ιδρυμάτων/οίκων", Ουργουελικό doublespeak, τζογάρει σε αγορές που δεν υπόκεινται σε κανέναν απολύτως έλεγχο (Over The Counter - OTC - Epicurus2day - Τα "χρυσά" τέκνα της ΑΠΑΤΗΣ, 27/10/2008, "Game(s) Over" 15/11/2009 ) προϊόντα που ισοδυναμούν με το δεκαπλάσιο του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος.

Ζούμε σε εποχές οικονομικού φασισμού και υδροκεφαλισμού, πλήρους αποστέρησης της ιδιωτικότητας, διαφθοράς έως εκεί που δεν πάει ο νους του υγιούς ανθρώπου, έλλειψης παιδείας, έλλειψης ηγετών, έλλειψης ενημέρωσης, αμοραλισμού, τσάμπα μαγκιάς, τσάμπα αντιεξουσιαστικής μανίας, τσάμπα τσόντας και το κυριότερο: υποκρισίας. Η εποχή αυτή είναι πιο επικίνδυνη από άλλες του παρελθόντος. Τότε ο εχθρός ήταν φανερός, Τα δεινά επίσης. Ο στόχος επίσης. Σήμερα, ένας μπερδεμένος κόσμος, που δεν ξέρει τι - και το πιο σημαντικό, ποιος του φταίει, που δεν μαθαίνει σχεδόν ποτέ τα γιατί και δεν έχει καμία δυνατότητα να ψάξει ή να αναρωτηθεί, παρόλο που όλα είναι μπροστά του, όλα είναι εδώ έτοιμα να τα πιάσει, ντερλικωμένος από ό,τι πιο πρόσκαιρο μπορεί να του ικανοποιήσει τις αισθήσεις, ό,τι πιο εφήμερο και εν πλήρη αδιαφορία έως άγνοια για τις πραγματικές του ανάγκες, κοιτά (αποβλακωμένος) - βρίζει (αορίστως) - (ξε)σπάει (αποβλακωμένος και αορίστως) - και ύστερα στέκει, σαν την αγελάδα που κοιτάει το τρένο και μονολογεί "Την είδες την Τζούλια;"

Ναι, όλα είναι σκατά και πουλημένα, ναι οι πολιτικοί είναι γουρούνια αλλά στον κόσμο των αισθήσεων και των παραισθήσεων μας, πλέον ΜΟΝΟ τα ένστικτα μας μπορούμε να κατανοήσουμε. Είμαστε ήδη φυτά.

Αναρωτιέμαι τόσον καιρό, τι συμβαίνει και ουδείς αναρωτιέται...

Γιατί μια κυβέρνηση πχ έδωσε όσα συνεισφέρει ετησίως το κράτος, στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, δηλ. περίπου 300 εκατ. ευρώ, εφάπαξ, ως "αμοιβή", μαύρα, κάτω από το τραπέζι (120 δις παλιές δραχμούλες) στον παγκόσμιο νταβά που λέγεται Goldman Sachs, για να τις μαγειρέψει τα νούμερα, τα βιβλία (για την Goldman - Epicurus2day - H Μεγάλη της Φούσκας Σχολή 7/7/2009); Δηλαδή η μεγαλύτερη Αμερικανική Τράπεζα και οι πολιτικοί άρχοντες της μικρής Ελλάδας ταυτίζονται στο εξής: είναι ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ.

Πως ένα κράτος χρεοκοπημένο, λίγους μήνες προ της επίσημης χρεοκοπίας του, προσφέρει 28 δις Ευρώ (περισσότερα από όσα κόστισε η Ολυμπιάδα της Αθήνας) ως βοήθεια στα "πιστωτικά ιδρύματα" του τόπου, δηλ. τον Λάτση, τον Κωστόπουλο, τον Σάλλα, τον Αράπογλου εκ Citigroup, κλπ...

Πως ένας πρωθυπουργός μετά του υπουργού των Οικονομικών του, που επισήμως εξαπατούσαν τον λαό αυτού του τόπου επί έτη, στο πιο επίσημο ενιαύσιο κείμενο, το κατατιθέμενο στο πιο επίσημο θεσμικό όργανο, αναφέρομαι φυσικά στον Προϋπολογισμό του Κράτους και την Βουλή των Ελλήνων, πλατσουρίζουν ανέμελοι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τον δικαστικό έλεγχο, αντί να διώκονται και να καταζητούνται ως οι μεγαλύτεροι οικονομικοί και πολιτικοί εγκληματίες της Μεταπολίτευσης; Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Αλογοσκούφης και οι προπάτορες τους. Αντί να ξευτιλίζονται καθημερινά, όπως ξευτιλίζεται αναίτια και για το τίποτα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η αισθητική, η κουλτούρα μας και οι αξίες, στα τηλεοπτικά και έντυπα ρεντίκολα αυτής της χώρας. Σιωπή... Άκρα του τάφου... Ναι, ξαφνικά, όπως χτυπά το ξυπνητήρι, "έτυχε" να φαλιρίσουμε.

Που πήγαν 100 τρις δραχμές δημόσιου χρέους σε λιγότερα από 40 χρόνια με 2 συγκεκριμένα κόμματα να νέμονται την εξουσία σε ολόκληρη αυτήν την περίοδο; Από το μηδέν στο 100 (Epicurus2day - Δημόσιο Χρέος (Οι μοιραίοι) 17/1/2009, 14 μήνες πριν...) . Σε ποιες τσέπες; Σε πόσες τσέπες; Πως εμφανίζονται ως μωρές παρθένες, οι νυν κυβερνώντες; Πόσοι εξ αυτών "εκ μηδενικής βάσης" απέκτησαν περιουσίες πολιτευόμενοι; Ή μάλλον: πόσοι δεν απέκτησαν;

Η Ελλάς μετά την Δικτατορία, αποφάσισε, τους πολλούς, επί επταετία βαρβάρους, κατάπτυστους, λεχρίτες και ρουφιάνους, να τους αφήσει άθικτους εις ένδειξιν "δημοκρατικής ανωτερότητος". Στην ουσία, προκειμένου να μην θιγούν οικονομικοί παράγοντες που θυσαύρισαν κατά την επταετία και προκειμένου να μείνουν άθικτοι επίσης, κάποιο μεγαλόσχημοι βουτυρωμένοι κώλοι. Και οι εκ Δύσεως πατρόνες. Και οι εξ Ανατολής ινστρούκτορες.

Κάποιοι εξ αυτών (διότι ο χρόνος νικά τα πάντα) πρωτοστάτησαν έκτοτε, στην "οικονομική ζωή", την "πολιτική ζωή", "την δημοσιογραφία", την τέχνη, τα σώματα "ασφαλείας", κλπ.

Ως μη γεγραμμένες και μη γενόμενες οι αμαρτίες τους.

Τα οικονομικά και άλλα εγκλήματα όμως, ζητούν τιμωρία. Δεν μπορεί το έλασσον (μια υπεξαίρεση πχ κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ) να είναι κακουργηματική και να επισύει ποινές φυλάκισης ετών και οι ΜΕΓΙΣΤΟΙ εγκληματίες να σουλατσάρουν δώθε κείθε. Και να πρωταγωνιστούν στο μέλλον μας. Όχι η εθνική αλλά η ατομική μας αξιοπρέπεια ζητά απαντήσεις.

Ας γίνει αντιληπτό τούτο. Δεν είναι αποδεκτό από τον σύγχρονο άνθρωπο η κάθε μορφής βία εναντίον του.

Αυτό έγινε πάντως αντιληπτό από αυτούς που έπρεπε για τους λόγους που τους αφορούν. Έτσι, τα άρματα δεν μπορούν τόσο εύκολα να ξαναβγούν στους δρόμους όπως πριν 35 χρόνια. Ας μην ανησυχείτε. Ούτε να σε βασανίσουν μπορούν. Ούτε να σου βουλώσουν το στόμα.

Το άρμα πρέπει (έπρεπε) να μπει στην ζωή σου πλέον, αλλιώς, Από αλλού. Από το "παράθυρο" ας πούμε. Και όταν θα (που ήδη έχει) στρογγυλοκαθίσει στο σαλόνι σου, δεν μπορείς να το βγάλεις. Το χειρότερο: είναι πια μέρος του εαυτού σου, της ζωής σου, του τίποτα (μας).

Στο Site αυτό προαναγγέλθηκαν πολλά. Η έκταση της οικονομικής κρίσης ( Epicurus2day - Ζωή σε δόσεις (επί πιστώσει) 22/10/2008, Epicurus2day - Δια-σώστε με (αν μπορείτε) 12/10/2008, Epicurus2day - Ένα ψέμα που το έλεγαν Αλήθεια, 29/11/2008). Ο υπόγειος ρόλος των "οικονομικών κέντρων" που εξουσιάζουν τα ΠΑΝΤΑ (Epicurus2day - Στη "Νέα Εποχή" 6/12/2008, Epicurus2day - Επιστροφή στο μέλλον 12/5/2009, Epicurus2day - The Wizard(s) of Oz 8/11/2008 κλπ) .

Η κατάρα του μονεταρισμού και πιο πολύ απ'όλα η ΑΙΤΙΑ του προβλήματος. Η αιτία του προβλήματος είναι το παραχωρηθέν στους "τραπεζικούς κύκλους" εκδοτικό προνόμιο (ενδεικτικά: εδώ και εδώ). Ο έλεγχος του χρήματος. Ούτε η επιχειρηματικότητα είναι φαύλη αφεαυτής, ούτε η ανάπτυξη, ούτε η ελεύθερη αγορά. Φαύλη είναι η άκριτη και χωρίς όρους παραχώρηση της εξουσίας στους λίγους. Η αδιαφανής δραστηριότητα τους. Η έλλειψη ελέγχου.

Η δυνατότητα τους να είναι κράτος εν κράτει, να μπορούν εν μία νυκτί να καταρρακώσουν την αξιοπρέπεια και αυτήν καθεαυτήν την υπόσταση κρατών ολόκληρων. Μας κρατούν όλους από εκεί που δεν γράφεται. Ανά πάσα στιγμή μπορούν να σταματούν να μας δανείζουν να ορίζουν τα επιτόκια δανεισμού μας, την ροή της χρηματοδότησης μας, το μέγεθος της, τα όρια της,το πόσα θα πληρώνουμε, πόσο θα δουλεύουμε, που θα τα δίνουμε κλπ. Κανένας πολιτικός δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτούς τους οικονομικούς τρομοκράτες. Η πολιτική είναι ένα χαριτωμένο πιόνι στα χέρια τους. Σήμερα είναι αύριο δεν είναι. Η πολιτική είναι μια εφήμερη χαριτωμένη περιπέτεια, την οποία "αξίζουν" μόνο οι επίορκοι και οι μειοδότες. Αυτοί επιβιώνουν. Οι σφουγγοκωλάριοι και οι οσφυοκάμπτες. Οι τσανακογλείφτες.

Η Ελλάδα μπήκε "ξαφνικά" στο στόχαστρο. Η Ελλάδα κρίνεται ανεπαρκής και αναξιόχρεη, όταν πχ η Ιαπωνία, την ίδια στιγμή έχει Χρέος προς ΑΕΠ άνω του 200%. Όταν η Ιταλία έχει άνω του 100%. Όταν η Ιρλανδία έχει αυξήσει το χρέος της προς ΑΕΠ κατά 300% τα τελευταία 3 χρόνια. Όταν στην Ισπανία η ανεργία αυξήθηκε κατά 40% σε 3 χρόνια και το χρέος καλπάζει. Και πάει λέγοντας. Απλά αυτήν την στιγμή το "σύστημα" λέει "Ελλάδα".

Τα κερδοσκοπικά πρεζόνια που έχουν ρίξει σε 20ετή αποπληθωρισμό την Ιαπωνία, που έχουν χρεοκοπήσει την Αργεντινή, που έχουν εκτινάξει τις τιμές των τροφίμων και του πετρελαίου με πρόσχημα την "ζήτηση" - που ποτέ δεν υπήρξε (Epicurus2day - Η κρίση της ζωής μας 12/11/2008)- που δημιούργησαν τη νομισματική κρίση της δεκαετίας του '90 με υπερπρωταγωνιστή τον πολύ κ. Sorros, απλά αυτήν την περίοδο έριξαν το κέρμα τους καταδώ. Μπορούν να μας πάνε όπου θέλουν. Βασανιστικά ή γρήγορα, με όποιον τρόπο επιλέξουν. Όσο αντέχαμε (δανειζόμενοι) αγοράζαμε τα πανάκριβα οπλικά τους συστήματα, τους βάζαμε συνεταίρους στις ομολογιακές μας εκδόσεις, τους εκχωρούσαμε τον εθνικό μας πλούτο, μας υποδείκνυαν την "ενδεδειγμένη οικονομική πολιτική", τους "κατάλληλους" πολιτικούς ηγέτες, τους "αρμόδιους συμβούλους". Μας αποκαλούν περιπαικτικά γουρούνια "PIGS" αλλά οι χοίροι γίνονται νόστιμο ζαμπόν, παρόλαυτά.

Σχεδόν όλοι οι ηγέτες της μεταπολίτευσης είναι Αμερικανόφερτοι. Η χούντα ήταν Αμερικανόφερτη. Όλες οι πολιτικές καμπάνιες "σκληρού ροκ" ήταν υπό την αιγίδα αμερικάνικων "image makers'. H πόλωση ήταν το όπιο του λαού. Ποτέ ο Έλληνας δεν αναρωτήθηκε. Πως και πλούτισαν τόσοι. Πως μπούκωσαν τόσα χρήματα. Πόσο θα άντεχε το δύσμοιρο κρατικό πορτοφόλι. Και με τι ανταλλάγματα;

Όλα είναι εδώ. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για ενημέρωση των προηγουμένων. Η κατάσταση είναι η ίδια και απαράλλακτη. Είναι διεθνής, δε.

Προς το παρόν μπορούμε να ακούμε τον κ.Λαζόπουλο να κηρύττει ως ένας νέος αριστερός προφήτης εκ Κολωνακίου, με ταρίφα κάποιων εκατομμυρίων Ευρώ, τον λόγο της αργυρώνητης αντίστασης. Αυτόν έχουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε. Τον τηλεοπτικό μας Θεό. Τον τηλεοπτικό μας Δικαστή κ. Τριανταφυλλόπουλο. Τον τηλεοπτικό μας Ιμάμη κ. Χατζηνικολάου. Τον τηλεοπτικό μας Σάτυρο κ. Αναστασιάδη. Τους τηλεοπτικούς Μαγείρους, τους τηλεοπτικούς Αρλεκίνους, κοκ Με μια σατανική ομοιότητα, άπαντες. Είναι μπουκωμένοι μέχρι σκασμού. Όχι γιατί είναι αυτό που είναι (το οποίο είναι απόλυτα θεμιτό). Αλλά για να είναι αυτοί που είναι. Σκεφτείτε το. Στο πρόσωπο τους θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε. Απλά έτυχε να είναι κατάλληλοι για τους ρόλους. Οι πλέον κατάλληλοι. Και ακίνδυνοι, φυσικά.

Μπορούμε να διαβάζουμε, να ακούμε, να συμβουλευόμαστε τους φιλάργυρους, που βύζαξαν μέχρι τελευταίας σταγόνας την ισχνή αγελάδα του κρατικού κορβανά - και έτσι επιβίωσαν - να οδύρονται για την κακή μας τύχη. Όταν προ καιρού πολλοί εξ αυτών μας διαβεβαίωναν ότι δεν τρέχει τίποτα. Όλα ήταν θεωρίες συνωμοσίας και καταστροφολογία. Όλα ήταν ένα ψέμα.

Ας κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη. Δεν είμαστε τόσο όμορφοι όσο νομίζουμε. Είμαστε συνυπεύθυνοι. Και όσοι ακόμα παραπληροφορούν, αγνοούν ή κόπτονται για τα αφεντικά τους είναι και κάτι ακόμα: επικίνδυνοι. Και απέναντι μας.

Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Όσο μας αφορά εδώ, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να υψώσουμε την μαύρη σημαία της αγωνίας και του δεν πάει παραπέρα.

Δρυός πεσούσης, όμως, πας ανήρ ξυλεύεται. Δυστυχώς.

Kαι τώρα στο 'δια ταύτα'. Τι συμβαίνει:

Οι ΗΠΑ υπήρξαν τα τελευταία 50 χρόνια ο αιμοδότης της παγκόσμιας οικονομίας. Η παγκόσμια οικονομία έγινε, με τον ένα ή "άλλο" τρόπο Αμερικανοκεντρική και αυτό φυσικά δεν είναι νέο για κανέναν σας, ελπίζω. Το δολάριο απέκτησε κεντρικό ρόλο ως αποθεματικό νόμισμα "reserve currency" ειδικά μετά την εγκατάλειψη του gold standard για το οποίο τόσο επιμείναμε παλιότερα (Epicurus2day - FED: Οι Banksters στο τιμόνι 16/10/2008). Κάποιοι εξέλαβαν την σχετική αρθρογραφία ως στήριξη στο μέταλλο και άλλα τινά. Τώρα λοιπόν, ας καταστεί ξεκάθαρο ότι η υπονόμευση του gold standard στις αρχές του '70, είχε ως μόνο στόχο και σκοπό την εξάπλωση της Pax Americana δια της επιβολής του δολαρίου. Σε όλες τις τράπεζες παγκόσμια τα δολαριακά αποθέματα ήταν σε πρώτο και σχεδόν αποκλειστικό 'πλάνο'.

Είναι προφανές ότι τούτο συνέβη καθότι, μεταξύ άλλων, οι "αγορές" πλημμύρισαν ανεξέλεγκτα με χρήματα τα οποία δεν είχαν αντίκρισμα. Ήταν 'legal tender' όπως έχουμε ξαναπεί και όντας αποσυνδεδεμένα από τον χρυσό, αυτό υπήρξε το δεύτερο πλεονέκτημα της αποσύνδεσης από το μέταλλο. Πλεονέκτημα για τους λίγους.

Όταν το γιεν στην δεκαετία του '80 απείλησε το δολάριο, "ξαφνικά" η Ιαπωνική οικονομία κατέρρευσε.

Όπως παρατηρείτε στον αριστερό πίνακα, όταν η Ιαπωνική εξ Αμερικής φούσκα ξεφούσκωσε, το ίδιο συνέβη και στο γιεν ως αποθεματικό νόμισμα... Η ιστορία της Ιαπωνίας είναι πολύ διδακτική για όσους θέλουν να την μελετήσουν. Πως φούσκωσε και ξεφούσκωσε, για να καταλήξει από εν δυνάμει παγκόσμιος ηγέτης, σε έναν ασήμαντο και ακίνδυνο πλέον παίκτη. Κυρίως, ποιοι και πως το έπραξαν.

Εσχάτως, το Ευρώ αναδείχθηκε ως ισχυρό νόμισμα. Την τελευταία δεκαετία υποκατέστησε το δολάριο σε αρκετές συναλλαγές και μετά από πολλά χρόνια, στα αποθεματικά, ειδικά των καταπιεσμένων ποικιλοτρόπως, "αναπτυσσόμενων χωρών". Η επί δεκαετίες ΕΠΙΒΟΛΗ του Αμερικάνικου νομίσματος στους απείθαρχους, με κάθε μέσο (δεν εννοώ φυσικά διπλωματικό), δημιούργησε αρκετά απωθημένα έναντι του οικονομικού τρομοκράτη, που στα πλαίσια της δικαίωσης των συμφερόντων των πολυεθνικών του, δεν δίστασε να αιματοκυλήσει την Οικουμένη. Αυτό όμως είναι συζήτηση για άλλη ώρα.

Την ίδια περίοδο που το Ευρώ έκανε τα πρώτα του βήματα, το δολάριο έχανε το 1/3 της δύναμης του, καθότι απομειώθηκε σταδιακά στα αποθέματά έναντι της σταθερής στήριξης που έτυχε το Ευρωπαϊκό νόμισμα. Όχι άσχημα για τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας ενός νέου νομίσματος... Πολύ άσχημα για κάποιους που θέλουν να πατάνε στον σβέρκο τους αντιρρησίες.

[πηγή]

Παρατηρείτε στον ακόλουθο πίνακα συμπληρωματικά, τα όσα αναφέρθηκαν. Το πως το δολάριο "επωφελήθηκε" την "ατυχούς" Ιαπωνικής πτώσης και πως το ευρώ στηρίχθηκε κυρίως από τα αναπτυσσόμενα κράτη, από της ενάρξεως κυκλοφορίας του.

(πηγή)

Και κάπου εδώ και κάπως έτσι φτάνουμε στο "σήμερα". Ένα σκασμένο κράτος, με υποχρεώσεις 60 τρις, με ανοικτούς λογαριασμούς παντού, οικονομικούς, στρατιωτικούς, διπλωματικούς, ένα ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ κράτος που το παίζει υπερδύναμη, "ξαφνικά" βιώνει μια μέγιστη οικονομική κρίση. Ουσιαστικά σκοντάφτει σε ΚΑΠΟΙΑ από τα προβλήματα που έχει κρύψει κάτω από την μοκέτα.

Ο ρόλος της Αμερικής αλλάζει. Ο οικονομικός δερβέναγας πλέον είναι ανάπηρος. Η Αμερική έχει τώρα να επιλύσει το δικό της χρέος. Το δολάριο δεν είναι πια (και ούτε πρόκειται) το ισχυρό νόμισμα. Ο κύκλος του έχει κλείσει. Το ισχυρό νόμισμα πρέπει να προέλθει από αλλού. Από που; Από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Παγκοσμιοποίηση λαμβάνει χαρακτήρα Κεντροποίησης. Υφίσταται ανάγκη Διευθυντηρίου. Το οποίο, όπως ο ΟΗΕ, θα ελέγχεται από αυτούς που πρέπει. Και το οποίο θα μπορεί σε ένα βράδυ να γράψει ή να ξεγράψει την ιστορία ενός έθνους. Και το μέλλον του; Φυσικά, φυσικά...

Το ΔΝΤ αποφασίστηκε το 2008 στο Πίτσμπουργκ. στην Σύνοδο των G20 και όπως λέγεται εκτός ατζέντας, να αποκτήσει τον ρόλο της Παγκόσμιας Τράπεζας. Του δόθηκε ως μποναμάς ένα πακέτο 500 δις, το οποίο αφορά τα εκδιδόμενα από αυτό SDRs. Η μεγαλύτερη έκδοση SDRs που έγινε ποτέ από το ΔΝΤ ήταν 10 φορές μικρότερη και προ 30 ετών. Τα πράγματα αλλάζουν. Ο (απερχόμενος τάχα) δερβέναγας εν τω μεταξύ θα κοιτάξει να απαξιώσει αργά ή σταθερά το νόμισμα του για να μπορέσει να απαξιώσει το χρέος του. Να αναγεννηθεί... Το ΔΝΤ θα παράγει χρήμα (από το πουθενά φυσικά) και θα παίζει τον ρόλο που η FED παίζει στις ΗΠΑ. Θα αγοράζει με χρήμα προερχόμενο από κοπανιστό αέρα, χρέη κρατών ανά την υφήλιο και θα τα κάνει δικά του. Όχι τα χρέη, τα κράτη. "Debt Monetization"

Στην διαδρομή αυτή, κάτι έπρεπε να γίνει με το Ευρώ. Τα πράγματα είναι απλά. Ο πιο αδύναμος κρίκος επελέγη. Το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, ανακαλύφθηκε λες και επρόκειτο για την ανακάλυψη ότι η γη δεν είναι επίπεδη. Θα μπορούσε να είχε συμβεί προ 5ετίας ή 10ετίας ή 20ετίας, ή μετά από 10 ή 20 χρόνια. Είναι τόσο απλό. Όποτε κι αν κάποιοι αποφάσιζαν ότι θα πρέπει να διακόψουν τον δανεισμό μας, ή να μας δανείζουν με μεγαλύτερα επιτόκια, θα χρεοκοπούσαμε. Ο στόχος ήταν α. να πληγεί το Ευρώ, β. να μας στείλουν ως παράδειγμα χώρας - μέλους προς μίμηση στο ΔΝΤ, γ. να έχουν τον στρατηγικό έλεγχο μιας χώρας που εσχάτως έδειχνε να απολαμβάνει τα 35 χρόνια ανεξαρτησίας της και να ανακτά δυνάμεις (με τις όποιες φυσικά ατέλειωτες παθογένειες αυτού του λαού). Στην πορεία θα ακολουθήσουν και άλλοι. Έτσι δεν έγινε με δολιοφθορές και ανατροπές καθεστώτων στο παρελθόν; Με στρατιωτικά χτυπήματα ακόμα και στην Ευρωπαϊκή Σερβία. Με την αντιμετώπιση της "τρομοκρατίας";

Κλπ.

Ο έλεγχος της αγοράς ομολόγων γίνεται από τις τράπεζες. Είναι πολύ εύκολο να δημιουργηθεί μια false flag κρίση και έπειτα να αναλάβουν οι οικονομικοί τρομοκράτες να δημιουργήσουν κλίμα. Αν θέλουν μπορούν αύριο να αυξήσουν τα CDS (τα θυμάστε; Epicurus2day - CDS - Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά τους θαναι 05/11/2008, Epicurus2day - CDS - 5/9/2008), τα spreads, τον ΓΔ κατά 100% σε μία ημέρα. Κάποτε έλεγαν ότι η Αγορά είναι πιο δυνατή από τον καθένα. Στις ΗΠΑ εδώ και καιρό, αρκετοί ενεργοί παίκτες, σοβαροί παίκτες, έχουν πάψει να το πιστεύουν. Όταν οι μεγάλες εταιρείες έχουν πλέον οικονομική δύναμη και τζίρους πολύ μεγαλύτερους από τα κρατικά ΑΕΠ, είναι λογικό. Όταν βρίσκονται σε όλα τα κέντρα αποφάσεων, είναι λογικό Το lobbying στις ΗΠΑ τι είναι;

Στην Αργεντινή το 2000, μούντζωσαν το ΔΝΤ και αποφάσισαν ότι θα προσπαθήσουν μόνοι να βγουν από το αδιέξοδο. Σε 3 χρόνια είχαν ανάπτυξη άνω του 8% και ένα καθαρό κούτελο.

Η λύση είναι μία. Μακριά από τον διάολο και προσπάθεια αναγέννησης από τις στάχτες. Αλλιώς δεν έχουμε ιδέα τι μας περιμένει.

Μόνο που για να συμβεί αυτό θέλουμε αποκαθήλωση όλων των σκιάχτρων που μας περιβάλουν Μπορούμε; Πολύ αμφιβάλλω. Ο ραγιαδισμός, η ατολμία και η μιζέρια μας, δεν μας το επιτρέπουν.

Τέλος των ειδήσεων.

ΥΓ. Το χρηματιστηριακό μας μέλλον: ο δείκτης ICEX της Ισλανδίας.

"Κυρίες και κύριοι.

Η λέξη μυστικότητα είναι μη αποδεκτή σε μια ελεύθερη και ανοικτή κοινωνία.

Και είμαστε ως άνθρωποι, κληρονομικά και ιστορικά αντιμέτωποι με μυστικές κοινωνίες.

Με μυστικούς όρκους και μυστικές διαδικασίες.

Είμαστε αντιμέτωποι με μια μονολιθική και ανελέητη συνωμοσία.

Η οποία βρίσκεται κυρίως μέσα στη κυβέρνηση και θέλει να επεκτείνει το πεδίο επιρροής της.

Με διείσδυση αντί για αποφυγή, με υπονόμευση αντί για εκλογή,

με εκφοβισμό αντί για ελεύθερη επιλογή.

Είναι ένα σύστημα που έχει στρατολογήσει τεράστιες ποσότητες

ανθρώπινων και υλικών πόρων.

Υψηλά αποδοτικός μηχανισμός που συνδυάζει στρατιωτικές, διπλωματικές, κατασκοπευτικές, οικονομικές, επιστημονικές και πολιτικές λειτουργίες.

Οι προετοιμασίες (τους) δεν διεξάγονται δημόσια.

Τα λάθη τους θάβονται και δεν δημοσιεύονται.

Οι ενέργειες τους αποσιωπώνται και δεν αναφέρονται.

Καμία δαπάνη δεν ελέγχεται κανένα μυστικό δεν αποκαλύπτεται.

Γι’ αυτό ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων θέσπισε ως έγκλημα για κάθε πολίτη την αποφυγή της δημόσιας αντιπαράθεσης.

Ζητώ την βοήθεια σας, στην τεράστια προσπάθεια πληροφόρησης και αφύπνισης του Αμερικανικού λαού.

Είμαι αισιόδοξος πως με την βοήθεια σας, ο άνθρωπος θα γίνει αυτό που γεννήθηκε να είναι.

Ελεύθερος και ανεξάρτητος."

John Kennedy "JFK" -

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ την 27.4.1961 ενώπιον της Αμερικανικής Ένωσης Συτακτών

Μην αφήσουμε ο ένας τον άλλον μόνο του

2010-04-23T10:13:00.001-07:00

Βαρεμένοι σοσιαλιστές, θείτσες, εμετικοί ακροδεξιοί και λοιποί πραγματευτάδες που πλούτισαν στις πλάτες μας, τώρα μας κατηγορούν. Λένε πως εμείς φταίμε για την κατάντια μας λόγω της σπατάλης μας. Ποιοι μιλάνε; Αυτοί που έκαναν την βίζιτα επάγγελμα. Αυτοί που γονάτισαν την χώρα μας, κάνοντας την χυδαιότητα και την απάτη, επιστήμες. Από την άλλη τα ζώα της παγκοσμιοποίησης μας περνάνε για τόσο μ@λ@κες που πιστεύουν πως θα περπατάμε γονυπετείς και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε (όχι να ζούμε) καταναλώνοντας. Το ξαναέγραψα: Από την στιγμή που όλοι έχουμε κάνει την διάγνωση του προβλήματος, δεν υπάρχει δικαιολογία για να μην δράσουμε. Αφού δεν αντιδρούμε σημαίνει πως είμαστε δειλοί, οπότε ή θα τους ανεχτούμε μιζεριάζοντας ή θα μας κάνουν ότι θέλουν κι εμείς θα σιωπούμε.

Υπάρχει λύση: Να ανακτήσουμε την ατομική και συλλογική ευθύνη. Πως; Να οργανωθούμε! Όλοι! Ανεξαρτήτως τι πιστεύουμε και που ανήκουμε. Να μην τους αφήσουμε να μας επιβάλουν μια νέα χούντα!

Καλώ όλους τους bloggers να αναδημοσιεύσουν το παρόν κείμενο και να οργανωθούμε όλοι σαν ελεύθεροι και απλοί πολίτες, έχοντας το πλεονέκτημα της επικοινωνίας μεταξύ μας που μας δίνει το ίντερνετ και να σαμποτάρουμε και να διώξουμε τους απατεώνες από την χώρα μας. Ας μην φοβόμαστε, δεν θα μας κάνουν τίποτα, ποντάρουν στην ανοχή μας και στο ότι δεν αντιδράμε. Να ανταλλάξουμε σχέδια και ιδέες αντίστασης. Χωρίς καπελώματα και σημαίες.

Μην αφήσουμε ο ένας τον άλλον μόνο του.

Μην αφήσουμε ο ένας τον άλλον μόνο του.

Ρεκόρ κερδοφορίας για την FED

2010-04-21T09:42:00.000-07:00

Το 2009 βρήκε την Federal Reserve να σημειώνει αύξηση κερδών κατά 50%, φτάνοντας στο νέο ρεκόρ των 53,4 δις δολ.
Στην ανακοίνωση της για το 2009 η Fed επισημαίνει ότι μεταβίβασε περισσότερα από 47,4 δισ. δολ. από τα κέρδη της στο αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών και το ενεργητικό της στα τέλη του 2009 διαμορφώθηκε στα 2,235 τρισ. δολ. από 2,246 τρισ. στα τέλη του 2008.

Όπως είπα και σε άλλη ανάρτηση , στην μονεταριστική ζούγκλα που ζούμε, αν θέλεις να καταλάβεις ποιός προκαλεί μια κατάσταση , αρκέι να εξακριβώσεις ποιός επωφελείται...

Σε εξαθλιωμένη αγορά...

2010-04-20T10:22:00.000-07:00

Εάν αποφασίσουν τα πέντε-έξι μεγάλα χαρτοφυλάκια να οδηγήσουν την αγορά προς τη μία ή τηνάλλη κατεύθυνση μπορούν να το κάνουν με λίγα κομμάτια, τόνισε ο υπεύθυνος Επενδυτικής Στρατηγικής της Βορείου Ελλάδος ΑΧΕΠΕΥ Γιώργος Σερεμέτας, μιλώντας στην fmvoice.gr.

Σε αυτή την κατέυθυνση βοηθά το γεγονός ότι η αγορά μας είναι εξαθλιωμένη και μονοπωλιακή, ωστόσο οι ξένοι δεν μειώνουν τις θέσεις τους, διότι θεωρούν ότι για τα συμφέροντά τους η εγχώρια αγορά είναι καλή.

Σκληρή κριτική άσκησε το στέλεχος της χρηματιστηριακής σε όσους διαχειρίζονται τις υποθέσεις των δημόσιων οικονομικών, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι όλοι αυτοί πληρώνονται με υψηλούς μισθούς για να είναι 10 βήματα μπροστά από όλους τους άλλους και στις δύσκολες καταστάσεις να δίνουν αποτελεσματικές λύσεις.

Αφορμή για την κριτική αυτή, στάθηκε η υπόθεση με τον διευθυντή ο οποίος στη δευτερογενή αγορά κι επί τέσσερις μήνες το Τ+3 το μετέτρεψε σε Τ+10 που αντιστοιχεί σε αμύθητα ποσά για τους ελάχιστους οίκους, που συμμετέχουν στη συγκεκριμένη αγορά.

«Εάν επιτρέψουμε εμείς, οι χρηματιστηριακές το Τ+3 να γίνει Τ+4 θα μας ρίξουν μεγάλο πρόστιμο», σημείωσε ο κ. Σερεμέτας και επέκρινε όσοι είχαν την ευθύνη, αλλά και την εποπτεία αυτής της αγοράς, ενώ μόνο με τη μετάθεση του υπευθύνου σε άλλη υπηρεσία δεν μπορεί να αποδωθεί δικαιοσύνη.

Η καλύτερη απόφαση στην παρούσα συγκυρία, σύμφωνα με το στέλεχος της Βορείου Ελλάδος ΑΧΕΠΕΥ, είναι να μετατραπεί το Τ+3 σε τουλάχιστον Τ+5, για να ενισχυθεί η ρευστότητα σε μία αγορά με τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Επίσης, προτείνει αφορολόγητο όριο στις ετήσιες αποδόσεις για χαρτοφυλακία έως 15.000 ευρώ, και στη συνέχεια ο φόρος να υπολογίζεται με κλίμακα, ούτως ώστε να μην πληρώνουν το ίδιο ένας μικρομέτοχος κι ένας επενδυτής με μεγάλο χαρτοφυλάκιο.

Για την Εθνική, υπογράμμισε ότι εάν σπάσει τα επίπεδα των 12,70 ευρώ τότε θα σημειώσει μεγάλη πτώση, ενώ για την Alapis τόνισε πως δυστυχώς πολλοί μικροεπενδυτές πούλησαν στο χαμηλό της ημέρας, ενώ ο όγκος δείχνει ότι ο βασικός μέτοχος «σκούπιζε» την προσφορά.

Επεσήμανε επίσης ότι δεν είναι τυχαίο πως η χώρα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, καθώς οι ξένοι είναι διορατικοί και αποτελεσματικοί στις κινήσεις τους, ενώ καταγράφεται έλλεμμα σε ανάλογου βεληνεκούς πολιτικούς.

Τόνισε επίσης ότι στις δύσκολες στιγμές αυτό το έλλειμμα,σε πολιτικό και επιχειρηματικό επίπεδο, γίνεται καόμη πιο αισθητό, ενώ σημείωσε ότι σε συνθήκες κρίσης γίνονται οι εξαγορές, καθώς οι τιμές είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Για τις ξένες αγορές, ο κ. Σερεμέτας τόνισε ότι με την κίνησή τους «έκαψαν» τους κερδοσκόπους, ενώ στις δύσκολες στιγμές οι αρχές έδωσαν ρευστότητα και στήριξαν τα χρηματιστήριά τους.

Οι αποτιμήσεις ακόμη και των μεγαλύτερων εισηγμένων δείχνουν ότι η αγορά μας είναι υπερπουλημένη.

Απαλλαγείτε από τους οικονομικούς τρομοκράτες

2010-04-20T10:20:00.001-07:00

ΜΑΞ ΚΑΪΖΕΡ, 50 ετών, παρουσιαστής και παραγωγός τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών προγραμμάτων, οικονομικός αναλυτής και επιχειρηματίας.
Αρθρογραφεί τακτικά ως μπλόγκερ στο ενημερωτικό portal Huffington Post και εμφανίζεται συχνά στο αγγλόφωνο κανάλι του «Αλ Τζαζίρα». Πριν από λίγες μέρες κλήθηκε εκεί για να σχολιάσει τα της κρίσης της ελληνικής οικονομίας και της στάσης των ευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της Γερμανίας. Το σχετικό βίντεο ήδη κυκλοφορεί στο You Tube και μάλιστα έχει γίνει υποτιτλισμός στα ελληνικά. (Εμείς, το βρήκαμε χθες στο site του Mediasoup.gr) Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από τα λεγόμενά του:

**ΤΟ ΧΡΕΟΣ που έχει σήμερα η Ελλάδα, και που πράγματι έχει παραλύσει τη χώρα, ήταν το ίδιο, ως ποσοστό του ΑΕΠ, και το 2000. Γιατί δεν είχε αποκαλυφθεί τότε; Γιατί η Goldman Sachs, σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, απέκρυψαν πολλά δισεκατομμύρια από το χρέος, παραποίησαν τα πραγματικά στοιχεία. Αυτό, λοιπόν, είναι το πρόβλημα. Και τώρα, για να επανορθώσει το λάθος, η ελληνική κυβέρνηση έστειλε τους πράκτορές της (σ.σ.: μάλλον εννοεί από το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος) για να διερευνήσουν τι ακριβώς συνέβη και έβαλε πρώην τραπεζίτη της Goldman Sachs ως επικεφαλής αυτής ακριβώς της έρευνας.

* Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, όπως παρουσιάζεται τώρα, είναι εντελώς γελοία. Εχουμε Ελληνες και ξένους αναλυτές, που λένε ότι θα πρέπει να παρθούν κι άλλα, πιο αυστηρά μέτρα, να επιβληθούν κι άλλοι φόροι και να παταχθεί η διαφθορά. Την ίδια στιγμή, η Goldman Sachs, που τους συμβούλευσε να ακολουθήσουν τον δρόμο της διαφθοράς (σ.σ.: με τα παραποιημένα στοιχεία), πέρυσι πλήρωσε μόλις 1% σε φόρους! Δηλαδή, για να πάρουν δωράκια τα golden boys της Goldman Sachs, θα ζητήσετε τώρα από τον ελληνικό λαό να πληρώσει περισσότερους φόρους; Θα πάρει αποζημίωση ο ελληνικός λαός για όσα του προκάλεσε η Goldman Sachs; Ή μήπως έχει ο λαός μετοχές της και πρέπει να φορολογηθεί;

* ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή (σ.σ.: από τη σκληρή δημοσιονομική πολιτική και τα πολύ αυστηρά μέτρα). Λύση είναι η εξέγερση του κόσμου. Να απαλλαγεί από τις κυβερνήσεις και τους πολιτικούς που έπαιξαν το παιχνίδι της διαφθοράς. Ακούω να λένε διάφοροι για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Σιγά μην, πηδήξει η Ελλάδα από το τηγάνι για να πέσει στη φωτιά! Αφού το ΔΝΤ ΕΙΝΑΙ η Goldman Sachs. ΕΙΝΑΙ η Wall Street. Ολοι, ίδια κλίκα! Οσον αφορά τη Γερμανία, μην ξεχνάτε ότι είναι η υπ. αριθμόν 2 εξαγωγική δύναμη στον κόσμο. Δεν πολυσκοτίζονται οι Γερμανοί εάν πέσει το ευρώ. Και γι' αυτό χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως εξιλαστήριο θύμα. Τους ακούμε συνεχώς να λένε, «κοιτάξτε την κακιά Ελλάδα. Κοιτάξτε πού κατάντησε το ευρώ», και άλλα τέτοια, αλλά δεν λένε ότι οι ίδιοι επωφελούνται αφάνταστα από αυτή την κατάσταση.

ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ότι οι επαγγελματίες κερδοσκόποι έχουν ποντάρει δισεκατομμύρια δολάρια στην πτώση του ευρώ. Η χώρα που θα επωφεληθεί περισσότερο από αυτό είναι η Γερμανία. Και μεταχειρίζεται την Ελλάδα, και τον καημένο τον λαό της, που υποβάλλεται σε σκληρότατα μέτρα λιτότητας -τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την ουσιαστική μεταρρύθμιση της οικονομίας- για να πετύχει αυτό το πράγμα. Οι Ελληνες, που έγιναν λουκάνικα που περνούν από τον τραπεζικό μηχανισμό της Wall Street, θα πρέπει να απαγορεύσουν στην Goldman Sachs να έχει οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα στη χώρα τους. Να απαγορεύσουν και σε όλες τις εταιρείες της Wall Street που παίζουν τέτοια παιχνίδια. Διώξτε τους. Απαλλαγείτε από όλους αυτούς τους οικονομικούς τρομοκράτες, αλλιώς θα συνεχίζετε να χάνετε δουλειές, να μένετε άνεργοι και να βλέπετε το βιοτικό σας επίπεδο όλο να πέφτει.
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/03/2010&s=to-anagnwstiko-ths-teleytaias-selidas