Ο Rousseau (Ρουσσό) 100 χρόνια μετά τους Ισοπεδωτές υποστήριξε ότι η μεγάλη ιδιοκτησία είναι ενάντια στο φυσικό δίκαιο ενώ η μικρή ιδιοκτησία αποτελούσε το φυσικό δικαίωμα του παραγωγού.
Στο έργο του Rousseau "Λόγος περί της Ανισότητας" (1755) αναφέρει ότι μόνο ένα περιορισμένο δικαίωμα μπορεί να καταξιωθεί ηθικά, αντίθετα το απεριόριστο δικαίωμα στην ιδιοκτησία ήταν πηγή εκμετάλλευσης και ανελευθερίας, θέση που επαναλαμβάνεται και στο "Κοινωνικό Συμβόλαιο" (1762).
Διακόσια πενήντα χρόνια πριν από σήμερα ο Ρουσσό έλεγε ότι: "Μια αληθινή δημοκρατική κοινωνία, μια κοινωνία που θα κυβερνάται από την γενική βούληση, απαιτεί ισότητα ιδιοκτησίας, τέτοια ώστε κανένας πολίτης να μην μπορεί ποτέ να γίνει τόσο πλούσιος, ώστε ν' αγοράζει άλλον, και κανένας τόσο φτωχός, ώστε η ανάγκη να τον κάνει να πουληθεί".
Ο Ρουσσό πίστευε ότι οι διαφορές στην ιδιοκτησία χωρίζουν τους ανθρώπους σε αντιτιθέμενες τάξεις και οι άνθρωποι οδηγούνται από τα ταξικά συμφέροντα μην μπορώντας έτσι να αποφασίσουν για το γενικό καλό. Αυτός ήταν ένας προβληματισμός που απασχόλησε αργότερα και τους κλασσικούς φιλελεύθερους του 19ου αιώνα από την ανάποδη. Όχι δηλαδή πώς θα υπάρχει ισότητα ιδιοκτησία αλλά πώς ενώ δεν θα υπάρχει ισότητα θα δημιουργηθούν εκείνες οι δομές που δεν θα επιτρέπουν να τεθούν σε κίνδυνο τα προνόμια των ανώτερων τάξεων...
Ο Thomas Jefferson ο οποίος είναι μέχρι και σήμερα σεβαστός στις ΗΠΑ και στου οποίου το όνομα δακρύζουν ακόμη οι Αμερικάνοι, ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με τον Ρουσσό. Πίστευε στη θετική πλευρά της ανθρώπινης φύσης και στην οικονομική ισότητα ως προϋπόθεση της δημοκρατίας. Παρά το ότι αποδεχόταν τη μισθωτή εργασία θεωρούσε ότι αυτή είναι αποδεκτή μόνο στο βαθμό που οι εργαζόμενοι είναι τόσο ανεξάρτητοι όσο και οι μικροϊδιοκτήτες. Θεωρούσε την μικροιδιοκτησία ως το μέτρο για να μην υπάρχουν ταξικές διαιρέσεις.
Γι' αυτό και ο Ρουσσό και ο Jefferson του 18ου αιώνα ή οι ουτοπιστές του 16ου και 17ου αιώνα εξαιρούνται από την κλασική φιλελεύθερη παράδοση η οποία κυριαρχεί σήμερα. Επειδή πίστευαν στην οικονομική ισότητα ως βασική προϋπόθεση της δημοκρατίας. Ένα βασικό στοιχείο που χάθηκε μέσα στο χρόνο...
Συνεπώς οι σκέψεις και οι προβληματισμοί κατά της ιδιοκτησίας και για την απαγόρευση απόκτησης άπειρου πλούτου, δεν πρέπει να αποτελούν απαγορευμένα θέματα συζήτησης ή θέματα ταμπού.
Σήμερα όποιος συζητάει τέτοια θέματα απορρίπτεται αυτόματα ως κομμουνιστής. Μα αυτά τα έλεγε ο Jefferson και ο Ρουσσό! Γιατί τα ξεχάσαμε;;
πηγή : http://greekrider.blogspot.com/
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εθνικό σύστημα υγείας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εθνικό σύστημα υγείας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 26 Απριλίου 2009
To τελευταίο ταξίδι του μάγου - αυτοκράτορα (μερος 1)
ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΚΙΡΙΝΤΑΝ ΜΠΑΟΥΚΓΡΙΜ
Ο Κίρινταν ατένιζε τον συννεφιασμένο ορίζοντα σκεφτικός. Οι αστραπές που έσκιζαν το σκοτάδι αντικατόπτριζαν πλήρως την διάθεση του μάγου , που μεταβαλλόταν απο απλή απογοήτευση σε ανήμπορη οργή και τούμπαλιν . Κάτω απο το παράθυρο του πύργου , τα φώτα της πρωτεύουσας απλώνονταν σαν διαμαντοστόλιστος μανδύας , σκορπιζοντας τη λάμψη τους στον σκοτεινό ουρανό . Είχε κυβερνήσει δίκαια και σοφά για 20 ολόκληρα χρόνια , πάντα με υπομονή και αυταπάρνηση , πάντα με γνώμονα το συμφέρον του βασιλείου και την ευημερία των ανθρώπων του . Σε αυτό τον ίδιο τον λαό του , επέστρεφε η σκέψη του εκείνη τη δύσκολη ώρα . "Μαλάκες, όλοι τους..." ψιθύρισε στενεύοντας τα μάτια , "Μαλάκες γαμημένοι , μου φάγατε τη ζωή εσείς και η γκρίνια σας !!!". Χτύπησε το χέρι στο τραπέζι , γυρνώντας απότομα, μόνο και μόνο για να αντικρίσει το έντρομο βλέμμα του κατατρομαγμένου (και ολίγον τι γυναικωτού ) Θαλαμηπόλου. "Μαλάκες!!!Κακομοίρηδες!!!Μουρμούρηδες!!!Παλιο...Παλιοφτωχομπινέδες!!!" . Ο τρομαγμένος , ομοφυλόφιλος υπηρέτης, σηκώθηκε έντρομος και το έβαλε στα πόδια , κουνώντας νευρικά τη βενταλια και τον κώλο του σε μια πανδαισία κινήσεων ,που θα ζήλευε ακόμα και το πιό περήφανο παγώνι . "Χα!!!Καλά ξεκουμπίδια μωρη λούγκρα !!! Βρωμόπουστα!!!Ξεκωλιάρη!!!Αδερφάρα!!!" , αντήχησε η φωνή του Κίρινταν στους έρημους διαδρόμους , ακολουθούμενη απο τον βρόντο της πόρτας που έκλεινε απότομα, κι ένα πνιχτό, παρανοικό γελάκι που μόλις ακουγόταν μέσα στον ορυμαγδό της καταιγίδας που ολοένα δυνάμωνε."Κι αυτός ο κωλόκαιρος , μου έχει σπάσει τα αρχίδια... " , μουρμούρισε σέρνοντας τα βήματά του πάλι πίσω , προς το παράθυρο που ατένιζε την πόλη.
Η αλήθεια είναι πως η συμπεριφορά του άρχοντα είχε γίνει ανυπόφορη τον τελευταίο καιρό και γιαυτό έφταιγε ένα και μοναδικό πράγμα : Η διάγνωση που είχε λάβει μόλις δύο εβδομάδες πρίν . Ο υπουργός υγείας και βασιλικός γιατρός (διπλοθεσίτης , όπως όλα τα καλά λαμόγια ) είχε ταπεινα ανακοινώσει στον αναστατωμένο ηγέτη πως η αιτία του βήχα που τον ταλαιπωρούσε τόσους μήνες , δεν ήταν κάποιο αθώο πλήν επίμονο κρυολόγημα , παρα ένας ύπουλος καρκίνος του πνέυμονα , και μάλιστα σε τελικό σταδιο . Όλες οι ακτινογραφίες έλεγαν το ίδιο : Ένας όγκος , μικρούλης αρχικά , αλλα με έντονες επεκτατικές διαθέσεις , είχε εγκατασταθεί στους βασιλικούς πνεύμονες χωρίς κανείς, μα κανείς να τον πάρει έιδηση . Παρ'όλα τα (μαλακωδώς) καθησυχαστικά λόγια του γιατρού ("Σήμερα η επιστήμη κάνει θαύματα" , κι άλλες τέτοιες παπαριές) ο Κίρινταν Μπάουγκριμ, μάγος-αυτοκράτορας , αφέντης του βασιλείου του Ντόλ Κουαρθόλ , άρχοντας του πύργου της υψηλής μαγείας, είχε χεστεί στα βρακιά του. Την αγαπούσε τη ζωούλα του...Περνούσε τις ώρες του σκεφτικός και δυστυχισμένος , αναθεωρώντας τις ιδέες και τις πράξεις που τον έφεραν σε αυτό το σημείο . Το άγχος για την ασφάλεια και την προκοπή του λαού του , τον είχε οδηγήσει σταδιακά στην εργασιομανία, το ποτό και ακόμα χειρότερα : στο ΚΑΠΝΙΣΜΑ!!! Τα ξενύχτια , τα ατελείωτα μήτινγκ με τους αργόστροφους συμβουλους , τα αμέτρητα πακέτα άσσος άφιλτρο που είχε συσσωρεύσει καπνίζοντας με τις ώρες για να αντέξει την βαρεμάρα και την μαλακία που τον περιτριγύριζε, είχαν επισύρει βαρύτατες συνέπειες στη υγεία του. Η πίσσα που είχε μαζευτεί στους πνεύμονές του θα αρκούσε για την ασφαλτόστρωση ολόκληρης της εθνικής οδού της χώρας , αν και θα έπρεπε πρώτα να περιμένει την ανακάλυψη του αυτοκινήτου, και ο βασιλιάς ήξερε καλά πως δεν θα ζούσε τόσο. Η θλίψη του τον έκανε να ξεσπάει σε οποιονδήποτε έβρισκε μπροστά του , και περισσότερο απο όλους κατηγορούσε τον λαό του , η φροντίδα για τον οποίο του είχε στερήσει τόσες ελευθερίες και εμπειρίες . Έψαχνε μανιωδώς ένα τρόπο να ανακτήσει τον χαμένο χρόνο , να αδράξει την ζωή που γλυστρούσε σαν άμμος μέσα απο τα δάχτυλά του. Έξι μήνες ... Τόσο του έδινε να ζήσει εκέινος ο μαλακας ο γιατρός. Ε, λοιπόν , ο βασιλιάς είχε ένα σχέδιο για να αξιοποιήσει την κάθε πολύτιμη στιγμη ...
(to be continued)
Ο Κίρινταν ατένιζε τον συννεφιασμένο ορίζοντα σκεφτικός. Οι αστραπές που έσκιζαν το σκοτάδι αντικατόπτριζαν πλήρως την διάθεση του μάγου , που μεταβαλλόταν απο απλή απογοήτευση σε ανήμπορη οργή και τούμπαλιν . Κάτω απο το παράθυρο του πύργου , τα φώτα της πρωτεύουσας απλώνονταν σαν διαμαντοστόλιστος μανδύας , σκορπιζοντας τη λάμψη τους στον σκοτεινό ουρανό . Είχε κυβερνήσει δίκαια και σοφά για 20 ολόκληρα χρόνια , πάντα με υπομονή και αυταπάρνηση , πάντα με γνώμονα το συμφέρον του βασιλείου και την ευημερία των ανθρώπων του . Σε αυτό τον ίδιο τον λαό του , επέστρεφε η σκέψη του εκείνη τη δύσκολη ώρα . "Μαλάκες, όλοι τους..." ψιθύρισε στενεύοντας τα μάτια , "Μαλάκες γαμημένοι , μου φάγατε τη ζωή εσείς και η γκρίνια σας !!!". Χτύπησε το χέρι στο τραπέζι , γυρνώντας απότομα, μόνο και μόνο για να αντικρίσει το έντρομο βλέμμα του κατατρομαγμένου (και ολίγον τι γυναικωτού ) Θαλαμηπόλου. "Μαλάκες!!!Κακομοίρηδες!!!Μουρμούρηδες!!!Παλιο...Παλιοφτωχομπινέδες!!!" . Ο τρομαγμένος , ομοφυλόφιλος υπηρέτης, σηκώθηκε έντρομος και το έβαλε στα πόδια , κουνώντας νευρικά τη βενταλια και τον κώλο του σε μια πανδαισία κινήσεων ,που θα ζήλευε ακόμα και το πιό περήφανο παγώνι . "Χα!!!Καλά ξεκουμπίδια μωρη λούγκρα !!! Βρωμόπουστα!!!Ξεκωλιάρη!!!Αδερφάρα!!!" , αντήχησε η φωνή του Κίρινταν στους έρημους διαδρόμους , ακολουθούμενη απο τον βρόντο της πόρτας που έκλεινε απότομα, κι ένα πνιχτό, παρανοικό γελάκι που μόλις ακουγόταν μέσα στον ορυμαγδό της καταιγίδας που ολοένα δυνάμωνε."Κι αυτός ο κωλόκαιρος , μου έχει σπάσει τα αρχίδια... " , μουρμούρισε σέρνοντας τα βήματά του πάλι πίσω , προς το παράθυρο που ατένιζε την πόλη.
Η αλήθεια είναι πως η συμπεριφορά του άρχοντα είχε γίνει ανυπόφορη τον τελευταίο καιρό και γιαυτό έφταιγε ένα και μοναδικό πράγμα : Η διάγνωση που είχε λάβει μόλις δύο εβδομάδες πρίν . Ο υπουργός υγείας και βασιλικός γιατρός (διπλοθεσίτης , όπως όλα τα καλά λαμόγια ) είχε ταπεινα ανακοινώσει στον αναστατωμένο ηγέτη πως η αιτία του βήχα που τον ταλαιπωρούσε τόσους μήνες , δεν ήταν κάποιο αθώο πλήν επίμονο κρυολόγημα , παρα ένας ύπουλος καρκίνος του πνέυμονα , και μάλιστα σε τελικό σταδιο . Όλες οι ακτινογραφίες έλεγαν το ίδιο : Ένας όγκος , μικρούλης αρχικά , αλλα με έντονες επεκτατικές διαθέσεις , είχε εγκατασταθεί στους βασιλικούς πνεύμονες χωρίς κανείς, μα κανείς να τον πάρει έιδηση . Παρ'όλα τα (μαλακωδώς) καθησυχαστικά λόγια του γιατρού ("Σήμερα η επιστήμη κάνει θαύματα" , κι άλλες τέτοιες παπαριές) ο Κίρινταν Μπάουγκριμ, μάγος-αυτοκράτορας , αφέντης του βασιλείου του Ντόλ Κουαρθόλ , άρχοντας του πύργου της υψηλής μαγείας, είχε χεστεί στα βρακιά του. Την αγαπούσε τη ζωούλα του...Περνούσε τις ώρες του σκεφτικός και δυστυχισμένος , αναθεωρώντας τις ιδέες και τις πράξεις που τον έφεραν σε αυτό το σημείο . Το άγχος για την ασφάλεια και την προκοπή του λαού του , τον είχε οδηγήσει σταδιακά στην εργασιομανία, το ποτό και ακόμα χειρότερα : στο ΚΑΠΝΙΣΜΑ!!! Τα ξενύχτια , τα ατελείωτα μήτινγκ με τους αργόστροφους συμβουλους , τα αμέτρητα πακέτα άσσος άφιλτρο που είχε συσσωρεύσει καπνίζοντας με τις ώρες για να αντέξει την βαρεμάρα και την μαλακία που τον περιτριγύριζε, είχαν επισύρει βαρύτατες συνέπειες στη υγεία του. Η πίσσα που είχε μαζευτεί στους πνεύμονές του θα αρκούσε για την ασφαλτόστρωση ολόκληρης της εθνικής οδού της χώρας , αν και θα έπρεπε πρώτα να περιμένει την ανακάλυψη του αυτοκινήτου, και ο βασιλιάς ήξερε καλά πως δεν θα ζούσε τόσο. Η θλίψη του τον έκανε να ξεσπάει σε οποιονδήποτε έβρισκε μπροστά του , και περισσότερο απο όλους κατηγορούσε τον λαό του , η φροντίδα για τον οποίο του είχε στερήσει τόσες ελευθερίες και εμπειρίες . Έψαχνε μανιωδώς ένα τρόπο να ανακτήσει τον χαμένο χρόνο , να αδράξει την ζωή που γλυστρούσε σαν άμμος μέσα απο τα δάχτυλά του. Έξι μήνες ... Τόσο του έδινε να ζήσει εκέινος ο μαλακας ο γιατρός. Ε, λοιπόν , ο βασιλιάς είχε ένα σχέδιο για να αξιοποιήσει την κάθε πολύτιμη στιγμη ...
(to be continued)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
